Dit is een privé blog van Kris Biesbroeck Licentiaat Filosofie/Theologie. De site behandelt zoveel mogelijke informatie over de Katholieke Kerk, Bijbel, Kerkvaders, Augustinus , St.Jan van het Kruis enz.. CONTACT : KRISBIESBROECK@GMAIL.COM
Ontwaak, mijn harp, laat uw liederen weerklinken tot lof van de Maagd Maria!
Verhef uw stem en bezing het wonderlijke verhaal van de Maagd, de Dochter van David, die het Leven van de wereld heeft voortgebracht.
Sint Efrem de Syriër (Lofzangen, ca. 350 na Christus)
++++
Commentaar:
Wat een prachtig beeld gebruikt Sint Efrem hier: de harp. Hij spreekt niet eerst tot mensen, maar tot zijn eigen ziel. Alsof zijn hart een instrument is dat soms zwijgt, verstomd raakt of door zorgen wordt overschaduwd. Daarom roept hij: “Ontwaak, mijn harp!”
Maria staat in deze hymne centraal als de Dochter van David, de vervulling van Gods beloften aan Israël. Maar uiteindelijk gaat het niet alleen om Maria zelf. Efrem bewondert haar omdat zij degene is die het Leven van de wereld heeft voortgebracht: Christus.
In de mystieke traditie is Maria vaak het beeld van de ontvankelijke ziel. Zoals zij Gods Woord ontving en droeg, zo wordt iedere gelovige uitgenodigd om ruimte te maken voor Gods aanwezigheid. Maria is niet enkel een figuur uit het verleden; zij is een icoon van het innerlijke leven, van de ziel die met een volledig “ja” antwoordt op Gods liefde.
Voor Johannes van het Kruis en Theresia van Avila, zou deze tekst een uitnodiging zijn om de stilte van het hart te laten uitgroeien tot lofzang. Wanneer God in de ziel geboren wordt, wordt het hele leven een lied.
“…er waren geen getuigen van de verrijzenis. Iedereen die de verrezen Jezus zag, zag Hem achteraf.
Wat er in het graf gebeurde, gebeurde in de duisternis… het gebeurde in volledige stilte, in absolute donkerte, met de geur van vochtige steen en omgewoelde aarde in de lucht… nieuw leven begint in het donker. Of het nu een zaadje in de aarde is, een kind in de moederschoot, of Jezus in het graf, het begint allemaal in het donker.”
Barbara Brown Taylor
++++
Commentaar:
Wat een diepe en troostrijke gedachte. De verrijzenis vond niet plaats onder het oog van een menigte, niet te midden van trompetgeschal of menselijke zekerheid. Het grootste wonder van het christelijk geloof voltrok zich in stilte.
Wij mensen verlangen vaak naar licht, duidelijkheid en bewijzen. Toch werkt God heel vaak verborgen. Een zaadje breekt open onder de aarde waar niemand het ziet. Een kind groeit maandenlang in de verborgenheid van de moederschoot. Zo werd ook het nieuwe leven van Pasen geboren in het zwijgen van het graf.
Dit is een woord van hoop voor iedereen die door een “donkere nacht” gaat, zoals Johannes van het Kruis die beschreef. Wanneer wij niets zien, niets begrijpen, wanneer gebeden onbeantwoord lijken en de weg voor ons verborgen is, betekent dat niet dat God afwezig is. Integendeel: het kan juist de plaats zijn waar Hij het diepst werkzaam is.
De duisternis van God is niet altijd een teken van afwezigheid. Soms is zij de schoot waarin nieuw leven wordt gevormd.
Misschien bevinden wij ons vandaag in een soort graf: een verlies, een ziekte, een teleurstelling, een innerlijke dorheid. Het evangelie fluistert ons toe dat God juist daar reeds aan de verrijzenis werkt, ook al kunnen onze ogen haar nog niet zien.
“Aangezien de Heilige Geest, wanneer Hij in ons woont, ons gelijkvormig maakt aan God, en Hij daadwerkelijk voortkomt uit de Vader en de Zoon, is het volkomen duidelijk dat Hij van de goddelijke natuur is, daarin wezenlijk deelt en daaruit voortkomt.”
Uit: Schat van de Heilige Drie-eenheid (Thesaurus de Sancta et Consubstantiali Trinitate), stelling 34.
++++
Commentaar:
Deze tekst van de heilige Cyrillus van Alexandrië raakt aan een van de diepste mysteries van het christelijk geloof: het mysterie van de Heilige Drie-eenheid.
Cyrillus vertrekt niet vanuit een abstracte theorie, maar vanuit een geestelijke ervaring. Hij zegt eigenlijk: wanneer de Heilige Geest in ons woont, worden wij omgevormd naar Gods beeld. De Geest maakt ons deelgenoten aan het goddelijk leven. Dat zou onmogelijk zijn indien de Geest zelf niet werkelijk God was.
Daarom benadrukt Cyrillus de goddelijke oorsprong van de Geest. In deze passage gebruikt hij woorden die later vaak werden aangehaald in de discussie rond het Filioque (“en de Zoon”). De heilige wil aantonen dat de Geest niet een geschapen macht is, maar volledig deel heeft aan hetzelfde goddelijke wezen als de Vader en de Zoon.
Voor het geestelijk leven betekent dit iets heel moois. De Heilige Geest komt niet slechts om ons te troosten of te begeleiden. Hij brengt ons binnen in het leven van God zelf. De Geest is als een verborgen vuur dat onze ziel zuivert, verlicht en geleidelijk omvormt tot liefde.
Dit sluit prachtig aan bij de grote mystici die jij graag leest, Kris, zoals Johannes van het Kruis en Teresa van Avila. Ook zij spreken over een innerlijke omvorming waardoor de mens steeds meer gaat lijken op Christus. Die omvorming is uiteindelijk het werk van de Heilige Geest die diep in het hart woont.
Wanneer wij stil worden in gebed, hoeven wij de Geest niet van ver te roepen. Hij is reeds aanwezig, werkzaam in het diepste centrum van de ziel, waar God zichzelf schenkt aan de mens.
++++
Gebed
Heilige Geest, levende adem van de Vader en de Zoon,
Gij woont verborgen in het heiligdom van ons hart. Zuiver wat duister is, genees wat gewond is, verzacht wat hard geworden is.
Maak ons gelijkvormig aan Christus, opdat Zijn licht zichtbaar wordt in ons leven.
Leer ons wonen in de stilte, waar Gij spreekt zonder woorden en werkt zonder lawaai.
Laat ons groeien in geloof, hoop en liefde, totdat heel ons wezen een lofzang wordt op de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Moge uw goddelijk vuur ons vervullen met vrede, ons leiden op de weg van de heiligheid en ons opnemen in het eeuwige leven van de Drie-ene God.
Amen.
++++
OVER HET FILIOQUE:
Het Filioque is wellicht de beroemdste theologische formulering die het christendom verdeeld heeft tussen Oost en West. Het Latijnse woord filioque betekent eenvoudigweg:
“en van de Zoon”
De kwestie draait om de geloofsbelijdenis waarin men spreekt over de Heilige Geest.
Oorspronkelijke geloofsbelijdenis:
Het Concilie van Constantinopel (381) beleed:
“Wij geloven in de Heilige Geest, die voortkomt uit de Vader.”
Deze formulering wordt tot op vandaag gebruikt in de oosters-orthodoxe Kerken.
De westerse toevoeging:
In het Westen voegde men later toe:
“die voortkomt uit de Vader en de Zoon (Filioque).”
Zo ontstond:
“Qui ex Patre Filioque procedit.”
Deze toevoeging wilde vooral benadrukken dat Vader en Zoon één zijn in hun goddelijke natuur en dat de Geest een eeuwige relatie heeft met beiden.
Waarom werd dit een probleem?
Voor veel orthodoxe theologen waren er eigenlijk twee problemen.
1. Een theologisch probleem:
De Griekse kerkvaders leerden meestal dat:
de Vader de enige bron (archè) binnen de Drie-eenheid is;
de Zoon wordt eeuwig geboren uit de Vader;
de Geest gaat eeuwig uit van de Vader.
Men vreesde dat het Filioque de unieke plaats van de Vader zou aantasten.
2. Een kerkelijk probleem:
De oorspronkelijke geloofsbelijdenis was door een oecumenisch concilie vastgesteld.
Vele oosterse bisschoppen vonden daarom dat niemand het recht had om eigenmachtig woorden toe te voegen, zelfs niet als de bedoeling orthodox was.
3. En wat zei Cyrillus van Alexandrië?
Dat maakt de afbeelding juist interessant.
Cyrillus spreekt soms op een wijze die sterk lijkt op wat later het Filioque genoemd werd. Hij zegt immers dat de Geest voortkomt “uit de Vader en de Zoon”.
Toch moeten we voorzichtig zijn.
Cyrillus was geen Latijnse scholasticus. Wanneer hij zulke uitdrukkingen gebruikt, wil hij vooral benadrukken dat:
de Geest werkelijk God is;
de Geest van de Vader én van de Zoon is;
de Geest niet vreemd is aan de Zoon.
Veel orthodoxe theologen erkennen dat Cyrillus dergelijke taal gebruikt, maar interpreteren die anders dan de latere Latijnse theologie.
4. Een mooie hedendaagse benadering:
Veel moderne katholieke en orthodoxe theologen menen dat het conflict deels een kwestie van taal is.
De Oosterse traditie zegt:
De Geest gaat uit van de Vader door de Zoon.
De Westerse traditie zegt:
De Geest gaat uit van de Vader en de Zoon.
Sommigen zien hierin geen volledige tegenstelling, maar twee verschillende manieren om hetzelfde mysterie te benaderen.
Paus Johannes Paulus II en Benedictus XVI hebben meermaals benadrukt dat men de rijkdom van beide tradities moet respecteren.
5. Spirituele betekenis:
Voor mystici zoals Augustinus, Johannes van het Kruis en Teresa van Avila is de belangrijkste vraag uiteindelijk niet:
“Hoe precies verloopt de eeuwige oorsprong van de Geest?”
maar:
“Hoe laat ik mij vandaag leiden door de Geest?”
De Geest is de Liefde die tussen Vader en Zoon stroomt en die ook ons hart wil binnentreden. Het doel van de theologie is niet de overwinning van een formule, maar de aanbidding van het mysterie.
Zoals Augustinus zou zeggen:
“Als je denkt het volledig begrepen te hebben, dan is het niet God.”
++++
Gebed:
Heilige Geest, eeuwige adem van de Vader, liefde van de Vader en de Zoon,
leer ons niet te twisten over uw geheim, maar er in te wonen.
Waar ons verstand zijn grenzen bereikt, laat daar de aanbidding beginnen.
Maak ons één, zoals Gij één zijt met de Vader en de Zoon.
Laat alle verdeeldheid verdwijnen in het licht van de goddelijke liefde.
En voer ons binnen in het stille hart van de Drie-ene God, waar alle woorden zwijgen en alleen de liefde overblijft.
“Wij oordelen anderen op basis van hun slechtste momenten; onszelf beoordelen wij op basis van onze beste bedoelingen.”
– Fjodor Dostojevski
++++
Commentaar:
Wat een scherpe en tegelijk nederige waarheid ligt er in deze woorden besloten.
Wanneer wij naar anderen kijken, zien wij vaak hun fouten, hun misstappen, hun zwakste ogenblikken. Wij herinneren ons wat zij verkeerd deden en maken daar soms een volledig oordeel van. Maar wanneer wij naar onszelf kijken, beroepen wij ons meestal op onze goede bedoelingen. Wij zeggen:”Ik wilde het niet zo,” of”Mijn bedoeling was goed.”
De uitdaging van het evangelie bestaat erin dezelfde maatstaf te hanteren voor onszelf als voor anderen. Jezus nodigt ons uit om eerst de balk in ons eigen oog te zien voordat wij de splinter in het oog van onze naaste aanwijzen (Matteüs 7,3-5).
Ook de grote mystici, zoals Augustinus en Johannes van het Kruis, herinneren ons eraan dat ware zelfkennis altijd gepaard gaat met barmhartigheid. Wie zijn eigen kwetsbaarheid leert kennen, wordt milder voor de kwetsbaarheid van anderen. Dan groeit het besef dat ieder mens een verborgen strijd voert die wij niet volledig kennen.
Misschien is het daarom goed om niet uitsluitend naar de slechtste momenten van een mens te kijken, maar ook naar het verlangen dat God in zijn hart heeft gelegd. God ziet immers niet alleen wat wij hebben gedaan, maar ook wie wij geroepen zijn te worden.
++++
Gebed
Heer van liefde en waarheid,
leer mij kijken met Uw ogen.
Wanneer ik geneigd ben anderen te veroordelen, herinner mij eraan hoe vaak ik zelf leef van Uw geduld en vergeving.
Bewaar mij ervoor mensen vast te zetten in hun fouten, zoals ik ook niet wil worden vastgezet in de mijne.
Schenk mij een zacht hart, dat begrijpt voordat het oordeelt, dat luistert voordat het spreekt, dat vergeeft voordat het veroordeelt.
Laat mij in iedere mens iets zien van Uw beeld, ook wanneer dat beeld verborgen lijkt onder zwakheid, pijn of vergissingen.
En wanneer ik naar mezelf kijk, geef mij de moed om eerlijk te zijn, maar ook het vertrouwen dat Uw barmhartigheid groter is dan mijn tekortkomingen.
Moge mijn oordeel afnemen en Uw liefde in mij groeien.
Om jezelf echt “te kennen”, moeten we onze eigen gebreken en innerlijke conflicten in stilte onder ogen zien—en accepteren dat geen enkele leraar of denker ons een identiteit op een presenteerblaadje kan aanbieden. Het is prima om advies te zoeken. Maar op het moment dat je je interne kompas uitbesteedt aan een menigte of een idool, ben je al verloren.
++++
Omringd door massa’s mensen, verdiept in allerlei wereldse zaken, steeds slimmer in de manieren van de wereld, vergeet zo iemand zichzelf, vergeet hij zijn naam zoals die door God wordt verstaan. Hij durft niet in zichzelf te geloven, vindt het te gevaarlijk om zichzelf te zijn, en veel gemakkelijker en veiliger om zoals de anderen te zijn, om een kopie te worden, een nummer, een mens van de massa.
Søren Kierkegaard
De ziekte tot de dood
Commentaar:
Kierkegaard raakt hier aan een van de diepste geestelijke gevaren van het menselijk bestaan: niet dat men faalt in de ogen van de wereld, maar dat men zichzelf verliest.
De Deense filosoof bedoelt niet het oppervlakkige “zelf” van voorkeuren, ambities of karaktertrekken. Hij spreekt over het diepste zelf dat door God gekend en bemind wordt. Iedere mens draagt volgens hem een unieke roeping in zich, een naam die God kent vóór alle menselijke etiketten en sociale rollen.
Toch gebeurt vaak het tegenovergestelde. We worden opgeslorpt door bezigheden, meningen, verwachtingen en maatschappelijke normen. Langzaam ontstaat de verleiding om onszelf te meten aan anderen. We zoeken veiligheid in conformiteit. Het is gemakkelijker om te volgen dan om te luisteren naar de stille stem van onze eigen ziel.
Hier raakt Kierkegaard aan iets wat ook Augustinus kende toen hij schreef:
“Onrustig is ons hart totdat het rust vindt in U.”
En ook Johannes van het Kruis zou dit herkennen. In de “donkere nacht” worden juist de maskers en valse zekerheden afgenomen, zodat de mens opnieuw kan ontdekken wie hij werkelijk is in God.
Voor Kierkegaard is de grootste wanhoop niet dat men lijdt, maar dat men vergeet wie men is. Wanneer men slechts een “nummer” wordt, leeft men misschien succesvol naar menselijke maatstaven, maar heeft men het contact verloren met zijn diepste wezen.
De vraag die deze tekst ons stelt is eenvoudig en tegelijk confronterend:
Ben ik geworden wie anderen verwachten dat ik ben, of wie God mij geschapen heeft te zijn?
++++
Gebed:
Liefdevolle God,
Temidden van de stemmen van de wereld, de vele verwachtingen, de drukte van elke dag, roep Gij mij terug naar mijn ware naam.
Bewaar mij ervoor een schaduw van anderen te worden, een kopie, een nummer in de menigte.
Geef mij de moed om te zijn wie Gij mij geschapen hebt te zijn.
Wanneer angst mij doet vluchten in conformiteit, schenk mij vertrouwen. Wanneer ik mijzelf verlies in uiterlijke zaken, roep mij terug naar het stille centrum van mijn hart.
Leer mij luisteren naar Uw stem, die mij sinds het begin kent, die mijn diepste wezen liefheeft, en die mij zachtjes uitnodigt om te worden wie ik werkelijk ben.
Moge ik niet leven voor de goedkeuring van de wereld, maar rust vinden in Uw blik.
“Een heilige zijn is niets anders dan God liefhebben.”
++++
Commentaar:
Wat een eenvoudige en tegelijk diepe uitspraak van de heilige pastoor van Ars.
Wij denken vaak dat heiligheid bestaat uit buitengewone prestaties, grote ascese, indrukwekkende wonderen of uitzonderlijke deugden. Johannes Vianney brengt alles terug tot de kern: liefde voor God.
Wanneer een mens God werkelijk liefheeft, krijgt alles zijn juiste plaats. Gebed wordt geen plicht maar een ontmoeting. Dienstbaarheid wordt geen opoffering maar een gave. Lijden wordt niet gezocht, maar kan gedragen worden in vertrouwen.
Deze gedachte sluit nauw aan bij de grote mystici die jij zo waardeert, Kris. Sint Augustinus schreef:”Heb lief en doe wat je wilt.” Johannes van het Kruis leert dat wij aan het einde van ons leven zullen worden geoordeeld op de liefde. Teresa van Avila zegt dat het belangrijkste niet is veel te denken, maar veel te beminnen.
Heiligheid is dus niet voor enkelen weggelegd. Zij begint telkens opnieuw wanneer een mens, midden in de gewone dag, zijn hart richt naar God en zegt:
“Heer, ik behoor U toe.”
De weg naar heiligheid is uiteindelijk geen weg van prestaties, maar een weg van liefde.
++++
Gebed:
Liefdevolle God,
Gij roept ons niet eerst tot grote daden, maar tot een groot hart.
Leer mij U lief te hebben in de eenvoud van elke dag, in het gebed dat verborgen blijft, in de arbeid die niemand ziet, in de naaste die mijn aandacht vraagt, en in de stilte waarin Gij spreekt.
Zoals de heilige Johannes Maria Vianney wil ik geloven dat ware heiligheid niet bestaat uit uitzonderlijke dingen, maar uit een steeds grotere liefde voor U.
Neem weg wat mijn hart verdeelt. Zuiver mijn verlangens. Maak mijn ziel eenvoudig, zodat ik U zoek boven alles.
En wanneer mijn liefde zwak wordt, wees Gij dan zelf de kracht die mij terugbrengt naar Uw hart.
Dat heel mijn leven een antwoord mag zijn op Uw oneindige liefde.
De heilige Hiëronymus (ca. 347-420) wijdde zijn leven aan de studie, vertaling en onderrichting van de Heilige Schrift. Hij geloofde dat Christus kennen betekent de Bijbel kennen.
Priester en monnik:
Hij leefde als monnik en omarmde een leven van gebed, boetedoening en studie. Als priester begeleidde hij velen door zijn wijsheid, zijn brieven en zijn geschriften.
De Vulgaat:
De heilige Hiëronymus is vooral bekend om zijn vertaling van de Bijbel in het Latijn (de Vulgaat). Dit monumentale werk heeft generaties gelovigen gevoed en blijft een fundamentele tekst binnen de Kerk.
Een moedige verdediger van het geloof:
Met grote moed verdedigde hij de waarheid van het katholieke geloof. Hij bestreed dwalingen met helderheid, standvastigheid en een diepe liefde voor Christus en Zijn Kerk.
Gebed:
Heilige Hiëronymus, bid voor ons,
dat wij de Heilige Schrift mogen liefhebben,
de waarheid mogen zoeken in nederigheid,
en steeds mogen groeien in een diepere kennis van Christus.
Amen.
++++
Op het icoon staat ook de beroemde uitspraak van Hiëronymus:
“Scripturas cognoscere Christum cognoscere est.”:
“De Schriften kennen is Christus kennen.”
++++
Commentaar:
De heilige Hiëronymus herinnert ons eraan dat de Bijbel geen boek is zoals alle andere boeken. Voor hem was de Schrift een levende ontmoeting met Christus zelf. Wanneer wij het Evangelie lezen, ontmoeten wij niet enkel woorden uit een ver verleden, maar de levende Heer die vandaag tot ons spreekt.
In onze tijd zoeken velen naar geestelijke verdieping in nieuwe methoden, cursussen of technieken. Hiëronymus wijst echter naar een eenvoudige en altijd actuele weg: ga zitten met het Woord van God. Lees langzaam. Luister aandachtig. Laat een enkele zin in je hart neerdalen. Daar begint de ware theologie, niet in het hoofd alleen, maar in een hart dat zich laat raken door God.
Hiëronymus was bovendien een man van grote geleerdheid én grote ascese. Hij kende de talen van de Bijbel, maar hij wist ook dat kennis zonder gebed dor wordt. Daarom verbond hij studie met contemplatie. Dat maakt hem bijzonder dierbaar voor allen die, zoals jij Kris, verlangen om geloof, denken en gebed met elkaar te verenigen.
Zijn levensboodschap zou men kunnen samenvatten in één zin:
Hoe meer wij het Woord van God leren kennen, hoe meer wij Christus zelf leren kennen.
++++
Gebed
Heer Jezus Christus,
Gij hebt door de heilige Hiëronymus aan Uw Kerk een vurige liefde voor de Schrift geschonken.
Open ook mijn hart voor Uw Woord. Leer mij luisteren met aandacht, lezen met liefde en bewaren wat Gij mij zegt.
Wanneer ik de heilige teksten open, laat mij niet slechts letters zien, maar Uw levende aanwezigheid ervaren.
Schenk mij de nederigheid van de leerling, de trouw van de zoeker en het verlangen van de minnaar die steeds dichter bij U wil komen.
Moge Uw Woord een lamp zijn voor mijn voeten, een licht op mijn levensweg en een bron van vrede in mijn hart.
Heilige Hiëronymus, bid voor ons, opdat wij door de Schriften steeds dieper Christus mogen kennen en beminnen.
Beeld an de heilige Gerulphus(of gerolf) in de kerk van Drongen
Heilige Gerolf, jonge getuige van geloof en vergeving, leer ons zachtmoedig blijven wanneer wij onrecht ontmoeten. Help ons met een zuiver hart de weg van Christus te volgen, in vertrouwen, eenvoud en vrede. Am
Schilderij boven het hoofdaltaar (anoniem) van de kerk in Drongen met een schilderij (anoniem) van de moord op Gerulfus.
Houten reliekschrijn met de schedel van St.Gerulphus
De heilige Gerulfus (Merendree 740 – circa 750), plaatselijk Gerolf genoemd, wordt beschouwd als een van de oudste martelaren van Vlaanderen. Hij was de zoon van twee edelen uit Merendree, Lentgoldus en Ratguera.
Volgens de overlevering trok hij naar de Sint-Pietersabdij te Gent om daar het vormsel te ontvangen van Eliseus, bisschop van het Bisdom Doornik met zetel te Noyon. Op de terugweg werd hij in het bos ter hoogte van de huidige Varendrieskouter of in de Sint-Gerolfstraat te Drongen gedood door zijn vormselpeter, een verre verwant. Toen zijn bebloede paard naar huis terugkeerde ging zijn familie naar hem op zoek en vond hem dodelijk gekwetst onder een boom. Hij vergaf zijn moordenaar en wenste dat hij in een Drongens gesticht zou worden begraven.
Zijn feestdag is op 21 september (25 september in Gent). Zijn grafkelder is nog te vinden in de Sint-Radegundiskerk te Merendree. Zijn stoffelijke resten zijn begraven in de Sint-Gerolfkerk te Drongen.
De heilige wordt aangeroepen tegen de koorts.
[Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie]
De plaats op de Varendries in Drongen, waar de moord gebeurde.
Glasraam met de afbeelding van de Heilige Gerulphus
De St Gerulphus (of Gerolf) kerk in Drongen, waar Gerulphus na zijn vormsel kwam bidden.
Sint Gerulpuskerk in Drongen
Wie was Gerulphus?
Volgens de overlevering werd Gerulphus geboren rond 740 in Merendree, als zoon van een adellijke familie. Hij wordt beschouwd als een van de oudste plaatselijke heiligen van Vlaanderen.
Na zijn vormsel in Gent zou hij op de terugweg halt hebben gehouden in Drongen om in de kerk van Onze-Lieve-Vrouw te bidden. Zijn vormselpeter, een verre verwant, zou hem daarna om onduidelijke redenen met een zwaard hebben gedood.
Volgens de legende vergaf de stervende Gerulphus zijn moordenaar en sprak hij de wens uit om in Drongen begraven te worden.
Merendree en Drongen
Gerulphus behoort eigenlijk aan beide plaatsen:
Merendree is zijn geboorteplaats.
In de Sint-Radegundiskerk van Merendree bevindt zich nog steeds zijn oude grafkelder.
In de 10de eeuw werden zijn relieken overgebracht naar Drongen, waar zijn verering sterk groeide.
De huidige Sint-Gerolfkerk in Drongen draagt zijn naam.
De plaats van zijn marteldood:
Langs de Sint-Gerolfstraat in Drongen staat de Sint-Gerolfkapel. Die werd opgericht op de plaats waar men traditioneel meent dat Gerulphus werd vermoord. De eerste kapel dateerde uit 1604.
Waarvoor werd hij aangeroepen?:
Gerulphus werd traditioneel aangeroepen:
tegen koorts,
tegen hoofdpijn,
voor genezing van zieken.
Het altaar op uw foto:
Wat mij altijd treft in het verhaal van Sint-Gerolf is niet zozeer de dramatische dood, maar zijn houding van vergeving. Net zoals de eerste christelijke martelaren wordt hij voorgesteld als iemand die niet met wraak antwoordt, maar met barmhartigheid. Daardoor bleef hij eeuwenlang een voorbeeld voor de gelovigen van Merendree, Drongen en heel de Leiestreek.
Kort gebed:
Heilige Gerolf, jonge getuige van geloof en vergeving, leer ons zachtmoedig blijven wanneer wij onrecht ontmoeten. Help ons met een zuiver hart de weg van Christus te volgen, in vertrouwen, eenvoud en vrede. Amen.
De jonge Gerolf, kind van Merendree:
Lang geleden, toen de bossen van Vlaanderen nog diep en uitgestrekt waren en de Leie traag door velden en moerassen stroomde, werd in Merendree een jongen geboren die de naam Gerolf kreeg.
Hij groeide op in een tijd waarin het christelijk geloof nog jong was in onze streken. Men vertelt dat hij van kindsbeen af een zacht en opmerkzaam hart bezat. Terwijl anderen droomden van aanzien en macht, zocht hij de stilte van het gebed en luisterde hij graag naar de verhalen over Christus en de heiligen.
De mensen hielden van hem. Niet omdat hij rijk was of sterk, maar omdat er iets zuivers van hem uitging, alsof Gods licht reeds in zijn jonge ziel woonde.
Toen de tijd gekomen was om het vormsel te ontvangen, reisde Gerolf naar Gent. De bisschop legde hem de handen op en zalfde hem met het heilig chrisma. Zo werd hij bevestigd in het geloof dat reeds in zijn hart leefde.
Maar niemand wist dat dit de laatste grote dag van zijn aardse leven zou zijn.
De tocht naar Drongen:
Na de plechtigheid keerde Gerolf huiswaarts.
Samen met zijn gezelschap reed hij langs de wegen die tussen Gent en Merendree liepen. De zon stond hoog boven de velden. De kerktorens van de dorpen staken hier en daar boven de bomen uit.
Toen zij Drongen bereikten, verlangde Gerolf naar een ogenblik van gebed. Zoals zovele pelgrims na hem wilde hij eerst God danken vóór hij verder reisde.
In de kerk van Onze-Lieve-Vrouw knielde hij neer.
Hij wist niet dat achter hem reeds het kwaad zijn schaduw wierp.
De moord:
De legende vertelt dat een verwant, die zijn vormselpeter was, zich tegen hem had gekeerd.
Over de reden spreken de oude verhalen niet duidelijk. Jaloezie, haat, verblinding, misschien een oude twist: niemand weet het zeker. Het kwaad openbaart zich vaak zonder dat men zijn bron nog kan aanwijzen.
Toen Gerolf opnieuw de weg opging, werd hij aangevallen.
Het is deze gebeurtenis die op het grote schilderij van het hoogaltaar van de Sint-Gerolfkerk wordt uitgebeeld. De jonge martelaar is te paard. De aanval komt onverwacht. Boven de donkere gebeurtenis openen engelen de hemel. Alsof de schilder wilde tonen dat de aarde het drama ziet, maar dat God reeds het einde kent.
Gerolf viel onder de slagen van zijn aanvaller.
Maar volgens de overlevering sprak hij geen woorden van wrok.
Zoals Christus aan het kruis en zoals de eerste martelaren bad hij om vergeving.
De heilige wordt begraven
Toen men zijn lichaam vond, werd het met eerbied begraven.
Spoedig begonnen mensen zijn graf te bezoeken. Zij kwamen bidden, om troost vragen, genezing zoeken en hun zorgen aan God toe te vertrouwen.
Generaties gingen voorbij.
De naam van Gerolf werd niet vergeten.
Zijn relieken werden met grote eerbied bewaard. Pelgrims kwamen van ver naar Drongen. Het reliekschrijn werd een zichtbaar teken van de blijvende herinnering aan de jonge martelaar die liever zijn leven verloor dan zijn vertrouwen op God.
Wat zijn leven ons vandaag zegt
Misschien ligt de diepste betekenis van Sint-Gerolf niet in de vraag hoe hij gestorven is, maar hoe hij geleefd heeft.
Zijn verhaal leert dat heiligheid niet afhangt van leeftijd. Gerolf was geen bisschop, geen abt, geen geleerd theoloog. Hij was een jongen.
Juist daarom spreekt hij nog steeds tot ons.
Hij herinnert ons eraan dat een zuiver hart sterker kan zijn dan geweld. Dat vergeving een kracht is die de dood overstijgt. En dat God soms de kleinsten kiest om zijn licht zichtbaar te maken.
In de stilte van de Sint-Gerolfkerk in Drongen lijkt zijn boodschap nog altijd te weerklinken:
“Blijf trouw aan het goede. Bewaar een zacht hart. Vertrouw op God, ook wanneer je de weg niet begrijpt.”
+++++
Gebed:
Heilige Gerolf,
jonge getuige van Gods vrede,
leer ons eenvoudig te leven
en trouw te blijven aan het goede.
Wanneer bitterheid ons hart wil vullen,
leer ons vergeven.
Wanneer angst ons verlamt,
leer ons vertrouwen.
En wanneer de weg donker wordt,
wijs ons op het licht
dat geen duisternis kan overwinnen.
Amen.
Er bestaat een klein maar interessant boekje : Taerelen uit de geschiedenis van Drongen: geschrven door Florimond DEPREST. Daarin staat het ganse verhaal van St.Gerulphus. Het is geschreven in 1948. Wie het boeje eens wil lezen kan bij mij terecht.
Elke tegenwerping tegen de devotie tot Maria groeit uit de bodem van een onvolmaakt geloof in de Zoon.”
Eerbiedwaardige Fulton Sheen
Commentaar:
Deze uitspraak van Fulton Sheen lijkt op het eerste gezicht scherp, maar haar diepste betekenis ligt niet in een veroordeling, maar in een uitnodiging.
De ware Mariaverering eindigt nooit bij Maria zelf. Zoals alle grote heiligen van de Kerk leert Maria ons niet naar haarzelf te kijken, maar naar haar Zoon. In het evangelie zegt zij immers slechts één keer een uitdrukkelijk bevel aan de mensen:
“Doe maar wat Hij u zeggen zal.” (Johannes 2,5)
Maria is als de maan die haar licht ontvangt van de zon. Zij heeft geen licht uit zichzelf, maar weerspiegelt het Licht van Christus. Daarom hebben de grote mystici, zoals Augustinus, Bernardus, Theresia van Avila en Johannes van het Kruis, Maria nooit los gezien van Jezus.
Wanneer iemand moeite heeft met Mariadevotie, kan dat verschillende redenen hebben. Soms is er onbegrip, soms slechte uitleg, soms een reactie tegen overdrijvingen. Maar Fulton Sheen wil erop wijzen dat wie steeds dieper binnengaat in het mysterie van Christus, vanzelf ook ontdekt welke unieke plaats Maria heeft gekregen in Gods heilsplan.
Maria is immers niet een concurrent van Christus.
Zij is Zijn eerste leerling.
Niet de bestemming van de weg.
Maar de moeder die ons bij de hand neemt en naar Hem brengt.
Aan de voet van het kruis zien we haar in volmaakte stilte staan. Daar spreekt zij nauwelijks. Haar hele aanwezigheid zegt slechts:
“Zie naar Hem. Luister naar Hem. Blijf bij Hem.”
Daarom groeit ware liefde tot Maria altijd samen met een grotere liefde voor Christus. Wanneer de liefde voor Maria niet naar Jezus leidt, mist zij haar doel. Maar wanneer zij ons dichter bij Christus brengt, wordt zij een kostbare hulp op de weg van het geloof.
Gebed:
Lieve Maria, Moeder van de Heer en Moeder van de Kerk,
leer mij uw eenvoud, uw nederigheid en uw stille vertrouwen op God.
Wanneer mijn geloof zwak wordt, wijs mij dan naar Jezus.
Wanneer ik ontmoedigd raak, breng mij dan dichter bij Zijn Hart.
Leer mij uw woorden te verstaan:
“Doe maar wat Hij u zeggen zal.”
Moge ik, zoals gij, Christus dragen in mijn hart, Hem volgen op de weg van het kruis en Hem liefhebben boven alles.
Heilige Maria, ster van de hoop, begeleid mij door de dagen van licht en door de nachten van beproeving, tot ik eens volledig mag rusten in de liefde van uw Zoon.
“Wat juist is, blijft juist, ook al doet niemand het.
Wat verkeerd is, blijft verkeerd, ook al doet iedereen het.”
Sint-Augustinus
Commentaar:
Deze uitspraak van Sint-Augustinus herinnert ons eraan dat waarheid niet afhankelijk is van populariteit. In elke tijd bestaat de verleiding om goed en kwaad af te meten aan wat de meerderheid denkt, zegt of doet. Maar het geweten is geroepen om dieper te luisteren dan naar de stem van de menigte.
Soms kan iemand zich alleen voelen wanneer hij kiest voor eerlijkheid, trouw, rechtvaardigheid of barmhartigheid. Het kan lijken alsof iedereen een andere weg gaat. Toch verliest het goede zijn waarde niet omdat het weinig navolgers heeft.
Evenzo wordt een verkeerde daad niet goed omdat velen haar stellen. Het aantal mensen dat een weg bewandelt, bepaalt niet of die weg naar het licht leidt. De waarheid vindt haar oorsprong in God, niet in menselijke goedkeuring.
Voor de gelovige is dit een uitnodiging tot innerlijke vrijheid: niet leven vanuit de angst om afgewezen te worden, maar vanuit de liefde voor wat waar, goed en schoon is. Heiligen zijn vaak mensen geweest die tegen de stroom durfden in te gaan, niet uit koppigheid, maar uit trouw aan hun geweten en aan God.
Deze woorden nodigen ons uit om onszelf af te vragen:
Zoek ik de waarheid of vooral de goedkeuring van anderen?
Durf ik het goede te doen wanneer niemand mij steunt?
Laat ik mijn geweten vormen door Gods licht?
Gebed:
Heer van waarheid en licht,
geef mij een helder geweten dat onderscheidt wat goed is en wat kwaad.
Bewaar mij voor de angst om anders te zijn dan de menigte, en bevrijd mij van de behoefte om voortdurend door anderen bevestigd te worden.
Wanneer het goede moeilijk is, geef mij moed. Wanneer de waarheid een prijs vraagt, geef mij standvastigheid. Wanneer ik twijfel, laat Uw Geest mijn hart verlichten.
Leer mij niet te vragen wat populair is, maar wat juist is. Niet wat gemakkelijk is, maar wat liefdevol en waarachtig is.
Moge ik, geleid door Uw genade, dag na dag kiezen voor het licht, ook wanneer ik die weg alleen moet gaan.
“Als iemand het gewicht van zijn eigen zonden draagt, kijkt hij niet naar de zonden van zijn naaste.”
Op de zak staan woorden als:
Hoogmoed (Soberbia)
Woede (Ira)
Lust (Lujuria)
Hebzucht (Avaricia)
Afgunst (Envidia)
Luiheid (Pereza)
Leugen (Mentira)
Commentaar:
Dit woord van Abba Mozes, een van de grote woestijnvaders, raakt de kern van het geestelijk leven. Wie werkelijk zijn eigen zwakheid kent, houdt op rechter te spelen over anderen.
Op de afbeelding draagt de monnik een zware zak vol zonden op zijn rug. Zijn hoofd is gebogen. Niet uit wanhoop, maar uit nederigheid. Hij weet dat er in zijn eigen hart genoeg te genezen valt. Daardoor heeft hij geen tijd of behoefte om de fouten van een ander te onderzoeken.
De tweede monnik wijst naar iets buiten zichzelf. Dat beeld herinnert aan onze menselijke neiging: we zien gemakkelijk de tekortkomingen van anderen terwijl we onze eigen blinde vlekken vergeten.
De woestijnvaders leerden dat zelfkennis de deur is naar barmhartigheid. Wie zijn eigen armoede voor God ontdekt, wordt milder. Niet omdat zonde onbelangrijk wordt, maar omdat men beseft dat iedereen leeft van vergeving.
Dit woord sluit nauw aan bij het evangelie:
“Waarom kijkt u naar de splinter in het oog van uw broer, terwijl u de balk in uw eigen oog niet opmerkt?” (Matteüs 7,3)
Ware heiligheid bestaat niet in het veroordelen van anderen, maar in het steeds opnieuw terugkeren naar het eigen hart, waar God ons uitnodigt tot bekering, nederigheid en liefde.
Wanneer wij onze eigen lasten eerlijk dragen, worden wij zachter voor de lasten van anderen.
Gebed:
Heer Jezus,
leer mij naar mijn eigen hart te kijken voordat ik oordeel over mijn broeder of zuster.
Geef mij de nederigheid om mijn zwakheid te erkennen, mijn fouten te belijden en mijn vertrouwen op Uw barmhartigheid te stellen.
Bewaar mij voor hoogmoed, voor harde woorden en voor de verborgen vreugde die soms ontstaat wanneer ik de fouten van anderen zie.
Schenk mij een zuiver hart, dat eerder medelijden heeft dan kritiek, eerder begrijpt dan veroordeelt, eerder liefheeft dan beoordeelt.
Moge het besef van Uw vergeving mij zachtmoedig maken tegenover iedereen die ik ontmoet.
En wanneer ik struikel, laat mij dan niet ontmoedigd raken, maar steeds opnieuw opstaan in het licht van Uw liefde.
De dag vóór de strijd zag ik in een visioen dat Pomponius, de diaken, naar de poort van de gevangenis kwam en krachtig aanklopte. Ik ging naar hem toe en opende de poort voor hem. Hij was gekleed in een rijk versierd wit gewaad en droeg sierlijke sandalen. Hij zei tegen mij:
“Perpetua, wij wachten op je. Kom!”
Hij reikte mij zijn hand, en samen begonnen wij een moeilijke, kronkelende weg te gaan. Na veel moeite bereikten wij buiten adem het amfitheater. Hij leidde mij naar het midden van de arena en zei tegen mij:
“Wees niet bang. Ik ben hier bij je, en ik strijd met je mee.”
Daarna verdween hij
++++.
Commentaar:
Deze tekst komt uit de visioenen van de heilige Perpetua, een jonge christelijke martelares uit de derde eeuw. De droom speelt zich af vlak vóór haar dood en onthult een diepe geestelijke waarheid.
De gevangenispoort staat symbool voor de grens tussen het aardse leven en het leven bij God. Dat de diaken Pomponius haar komt halen, betekent dat zij niet alleen door haar beproeving hoeft te gaan. God zendt haar een begeleider, een teken van de gemeenschap der heiligen die met haar mee optrekt.
De moeilijke en kronkelende weg verwijst naar de weg van iedere gelovige. Niemand bereikt de arena van het leven zonder strijd, vermoeidheid en onzekerheid. Toch wordt Perpetua niet aan zichzelf overgelaten. Een hand wordt haar toegereikt.
Het meest troostende woord is wellicht: “Wees niet bang. Ik ben hier bij je.” Dat is een refrein dat doorheen de hele Schrift klinkt. God neemt het lijden niet altijd weg, maar Hij belooft aanwezig te zijn midden in het lijden.
Ook wij kennen onze eigen arena’s: ziekte, verlies, eenzaamheid, ouderdom, zorgen om kinderen en kleinkinderen, de verborgen strijd van het hart. Het visioen van Perpetua herinnert ons eraan dat de weg soms steil en kronkelig is, maar dat Christus steeds vóór ons uitgaat en naast ons blijft wandelen.
Wat voor Perpetua een martelaarsarena was, kan voor ons het dagelijkse leven zijn. De overwinning bestaat niet in het vermijden van de strijd, maar in het trouw blijven aan de Liefde die ons draagt.
++++
Gebed
Heer Jezus,
wanneer de weg moeilijk wordt en mijn voeten moe zijn van het klimmen, herinner mij dan aan de hand die Gij naar Perpetua uitstak.
Wanneer ik door donkere gangen ga en de toekomst onzeker lijkt, laat mij uw stem horen:
“Wees niet bang. Ik ben bij je.”
Geef mij de genade niet alles te willen begrijpen, maar U te vertrouwen.
Laat mij geloven dat geen gevangenispoort, geen pijn, geen verlies en zelfs geen dood sterker is dan uw liefde.
Neem mij bij de hand op de kronkelige weg van het leven en leid mij stap voor stap naar de ruimte van uw vrede.
Amen.
De Heilige Perpetua leert ons dat moed niet betekent dat men geen angst voelt, maar dat men blijft verdergaan omdat men weet dat God nabij is.
“Denk je soms dat de Maagd slechts een klein verlies lijdt wanneer je zegt dat zij ook maar één ogenblik een gevangene van de zonde is geweest? Dat zij een dochter van het verderf was, onderworpen aan een boze geest, besmet door de universele smet? Hoe zou zij de kop van de duivel hebben verpletterd, als zij eerst zelf door hem was verwond? God verhoede, God verhoede, dat wij zo’n smet zouden toeschrijven aan de glorie van onze natuur, hoewel die natuur zondig is!”
Commentaar:
In deze vurige tekst verdedigt de heilige Thomas van Villanova het geloof dat Maria vanaf het eerste ogenblik van haar bestaan door Gods genade vrij werd bewaard van de erfzonde. Zijn woorden weerspiegelen de diepe liefde en eerbied die de Kerk door de eeuwen heen voor de Moeder van Christus heeft gekoesterd.
De heilige gebruikt krachtige beelden. Als Maria geroepen is om de nieuwe Eva te zijn, de vrouw die volledig openstaat voor Gods genade, dan past het volgens hem niet dat zij ook maar één moment onder de heerschappij van de zonde zou hebben gestaan. Daarom vraagt hij retorisch: hoe zou zij de slang kunnen overwinnen als zij eerst zelf door haar overwonnen was?
Achter deze krachtige verdediging schuilt een geestelijke les voor ons. Maria is niet groot omdat zij zichzelf heeft verheven, maar omdat God haar geheel heeft vervuld met Zijn genade. In haar zien we wat Gods liefde vermag wanneer een mens zich zonder voorbehoud aan Hem toevertrouwt. Zij is geen verre uitzondering die ons ontmoedigt, maar een teken van hoop dat Gods heil sterker is dan iedere zonde.
Wanneer wij naar Maria kijken, worden wij uitgenodigd niet te blijven staren op onze zwakheid, maar op Gods genade. Waar de zonde wonden slaat, daar wil God genezen. Waar de mens valt, daar reikt Hij Zijn hand. Maria is het eerste licht van die overwinning.
Gebed:
Heilige Maria, door Gods liefde geheel omstraald, onbevlekt ontvangen en bewaard door Zijn genade,
leer ook mij vertrouwen in de kracht van Gods barmhartigheid.
Wanneer ik ontmoedigd raak door mijn fouten en zwakheden, richt dan mijn blik op Christus, de Bron van alle heiligheid.
Laat mij zien dat Gods genade sterker is dan mijn verleden, dat Zijn liefde dieper reikt dan mijn wonden, en dat Zijn licht zelfs de donkerste schaduwen kan verdrijven.
Moeder van de Hoop, bid voor mij, opdat ik steeds meer opensta voor de werking van de Heilige Geest en met een zuiver hart de weg van het Evangelie ga.
dat het vuur van de goddelijke liefde alle sporen van zonde en ondeugd in ons mag wegbranden,
en dat wij praktisch, toegewijd en vol ijver mogen zijn in de dienst aan de armen.
Amen.
++++
Commentaar:
De heilige Laurentius werd in de derde eeuw martelaar te Rome. Als diaken droeg hij zorg voor de armen, weduwen en behoeftigen van de christelijke gemeenschap. Toen men hem vroeg de schatten van de Kerk uit te leveren, bracht hij de armen naar voren en zei: “Ziehier de schatten van de Kerk.”
Dit korte gebed raakt de kern van zijn spiritualiteit.
Eerst vraagt het niet om uiterlijke voorspoed, maar om een innerlijke zuivering. Het vuur waarover gesproken wordt, is niet het vuur van veroordeling, maar het vuur van Gods liefde. Zoals goud wordt gelouterd in het vuur, zo verlangt de christen dat alles wat niet uit liefde is, langzaam wordt weggenomen.
Vervolgens leidt die liefde tot concrete dienstbaarheid. Ware liefde blijft niet steken in gevoelens of mooie gedachten. Zij krijgt handen en voeten in daden van barmhartigheid. Laurentius herinnert ons eraan dat de armen geen last zijn, maar een plaats waar Christus zelf op ons wacht.
Dit gebed nodigt ons daarom uit om dagelijks twee vragen te stellen:
Wat moet er vandaag in mij gezuiverd worden?
Wie heeft vandaag mijn hulp, mijn aandacht of mijn aanwezigheid nodig?
Zo worden contemplatie en naastenliefde één weg.
++++
Gebed:
Heilige Laurentius, trouwe dienaar van Christus, leer ons leven vanuit het vuur van Gods liefde.
Verbrand in ons alles wat ons verwijderd houdt van God: onverschilligheid, eigenliefde, hardheid van hart en gebrek aan vertrouwen.
Open onze ogen voor de armen, de eenzamen, de zieken en allen die lijden.
Geef ons een hart dat niet alleen bidt, maar ook dient; niet alleen liefheeft in woorden, maar ook in daden.
Moge het vuur dat uw leven verlichtte ook ons vervullen, zodat wij Christus herkennen in iedere mens die wij ontmoeten.
Beladen door lijden wend ik mij tot u, dierbare heilige Rita, in het vertrouwen dat ik verhoord zal worden.
Ik smeek u mijn arme hart te bevrijden van de angst die het neerdrukt en de rust terug te schenken aan mijn ziel, die zo vervuld is van ongerustheid.
U, die door God werd uitgekozen als voorspreekster in de meest hopeloze gevallen, verkrijg voor mij de gunst waarvoor ik u vurig bid (noem hier uw intentie).
Als mijn fouten een belemmering vormen voor de vervulling van mijn verlangen, verkrijg dan voor mij van God de genade van berouw en vergeving door een oprechte bekering.
Laat mij niet te lang tranen van bitterheid vergieten.
O heilige van de doorn en de rozen, beloon mijn grote vertrouwen in u, en ik zal overal uw mededogen voor beproefde zielen bekendmaken.
O bruid van de gekruisigde Jezus, help mij goed te leven en goed te sterven.
Amen.
++++
Commentaar:
Dit gebed raakt een diepe menselijke ervaring: het ogenblik waarop alle menselijke oplossingen lijken uitgeput. Heilige Rita wordt in de christelijke traditie aangeroepen als patrones van de schijnbaar onmogelijke situaties. Toch vraagt het gebed niet eerst om een wonder, maar om iets dat nog belangrijker is: innerlijke vrede.
Opvallend is dat de bidder niet enkel vraagt om een verandering van de omstandigheden, maar ook om een verandering van het hart. De woorden “bevrijd mijn hart van de angst” tonen dat ware hoop begint wanneer de ziel zich opnieuw aan Gods liefde toevertrouwt.
Het gebed bevat ook een bijzonder nederige passage: “Als mijn fouten een belemmering vormen…” Hier erkent de bidder dat Gods genade niet losstaat van bekering en vergeving. Heilige Rita wordt dus niet gevraagd om Gods wil te vervangen, maar om ons dichter bij die wil te brengen.
De verwijzing naar de “doorn en de rozen” herinnert eraan dat God vaak juist door het lijden heen onverwachte vruchten laat groeien. Bij Rita werden de doornen van haar beproevingen uiteindelijk omgevormd tot de rozen van Gods trouw.
Voor iemand die door onzekerheid, verdriet, ziekte of zorgen wordt beproefd, kan dit gebed een uitnodiging zijn om de last niet langer alleen te dragen, maar deze zachtjes in Gods handen neer te leggen.
++++
Gebed
Heer Jezus,
wanneer mijn hart vermoeid raakt en ik geen uitweg meer zie, leer mij dan vertrouwen op Uw verborgen aanwezigheid.
Zoals Gij de heilige Rita hebt geleid door pijn, verlies en beproeving, leid ook mij door de moeilijkheden die vandaag op mijn weg komen.
Schenk mij geen ongeduldige haast, maar een stille hoop. Geen verbittering, maar een zacht hart. Geen wanhoop, maar het vertrouwen dat Uw liefde zelfs in de donkerste nacht werkzaam blijft.
Heilige Rita, vriendin van hen die geen uitweg meer zien, bid voor ons.
Moge Gods vrede neerdalen in ons hart, in onze familie, en in allen die lijden.
Ik moet voortdurend sterven aan mijzelf en beproevingen aanvaarden zonder te klagen.” – Heilige Bernadette Soubirous
Commentaar:
Deze korte uitspraak van de heilige Bernadette raakt de kern van het geestelijk leven. Met “sterven aan mijzelf” bedoelt zij niet dat wij onszelf moeten verachten of ontkennen als persoon. Zij spreekt over het loslaten van ons ego, onze eigenwil, onze behoefte om alles te controleren en onze voortdurende eis dat het leven volgens onze plannen verloopt.
Bernadette kende veel lijden: ziekte, misverstanden, vernederingen en een leven dat verre van gemakkelijk was. Toch leerde zij haar moeilijkheden niet te zien als een straf, maar als gelegenheden om zich dieper aan God toe te vertrouwen.
“Beproevingen aanvaarden zonder te klagen” betekent niet dat verdriet, pijn of vermoeidheid ontkend moeten worden. Ook de psalmen staan vol menselijke klachten. Bernadette wijst eerder op een innerlijke houding van overgave: niet verbitterd raken, niet blijven hangen in zelfbeklag, maar met vertrouwen zeggen: “Heer, ook hierin bent U aanwezig.”
Voor ons vandaag kan deze uitspraak een uitnodiging zijn om telkens opnieuw los te laten wat ons gevangen houdt: gekwetste trots, ongeduld, angst voor de toekomst of de drang om overal gelijk in te hebben. Elke kleine daad van overgave is een klein sterven dat ruimte maakt voor Gods leven in ons.
Gebed:
Liefdevolle God,
leer mij sterven aan alles wat mij van U verwijdert: aan mijn trots, aan mijn ongeduld, aan mijn behoefte om alles naar mijn hand te zetten.
Geef mij de eenvoud van Bernadette, die haar kruisen droeg in stilte en haar vertrouwen op U stelde.
Wanneer beproevingen mijn weg kruisen, bewaar mij dan voor bitterheid en moedeloosheid. Schenk mij een hart dat kan aanvaarden, een geest die kan hopen en een ziel die rust vindt in Uw nabijheid.
Laat iedere moeilijkheid een stap dichter bij U worden, zodat ik meer en meer leef uit Uw liefde en niet uit mijzelf.
zoals een klein kind alles verwacht van zijn vader.
Niets verontrust mij,
omdat ik weet dat Hij van mij houdt.”
H. Theresia van het Kind Jezus (Lisieux)
Commentaar:
Deze woorden van de heilige Theresia drukken de kern uit van haar “kleine weg”: niet vertrouwen op eigen kracht, verdiensten of prestaties, maar op de oneindige liefde en barmhartigheid van God.
Wanneer zij zegt dat haar enige “dwaasheid” is te hopen, bedoelt zij dat zij zich niet laat leiden door haar eigen beperkingen of mislukkingen. Voor de wereld lijkt zo’n onbeperkt vertrouwen misschien naïef, maar voor Theresia is het juist de grootste wijsheid. Zij weet dat Gods liefde groter is dan menselijke zwakheid.
Het beeld van een klein kind is veelzeggend. Een kind berekent niet, maakt geen ingewikkelde plannen voor zijn veiligheid, maar rust in het vertrouwen dat het gedragen wordt. Zo nodigt Theresia ook ons uit om met open handen voor God te leven, zonder angstige controle over alles wat gebeurt.
“Niets verontrust mij” betekent niet dat er geen moeilijkheden zijn. Theresia kende zelf ziekte, innerlijke duisternis en beproevingen. Toch vond zij vrede in de diepe zekerheid dat Gods liefde zelfs aanwezig blijft wanneer zij niet gevoeld wordt.
Voor ons is dit een uitnodiging om telkens opnieuw los te laten wat ons bezwaart en ons toe te vertrouwen aan de Vader, die ons kent en liefheeft zoals wij zijn.
++++
Gebed:
Liefdevolle Vader,
zoals de heilige Theresia wil ik leren leven met het eenvoudige vertrouwen van een kind.
Wanneer ik mijn eigen zwakheid zie, herinner mij eraan dat Uw barmhartigheid groter is dan mijn tekortkomingen.
Neem mijn angst weg om alles zelf te moeten dragen. Open mijn handen zodat ik mag ontvangen wat Gij wilt schenken. Open mijn hart zodat ik mag rusten in de zekerheid dat ik door U bemind ben.
Laat mij, dag na dag, de kleine weg van vertrouwen en overgave gaan, in de vreugde van uw aanwezigheid.
Amen. 🌹
*************
“Sleep jezelf niet langer voort naar Zijn voeten; volg die eerste ingeving die je naar Zijn armen trekt. Daar is jouw plaats.”
H. Theresia van Lisieux
Commentaar:
Wat een tedere en bevrijdende gedachte van de kleine Theresia. Vaak denken wij dat wij God moeten bereiken door inspanning, door ons moeizaam naar Hem toe te slepen, alsof de afstand tussen Hem en ons door onze eigen kracht overbrugd moet worden.
Theresia nodigt ons uit tot iets heel anders. Zij spreekt over de eerste ingeving, die stille aantrekkingskracht van de genade. Nog vóór wij aan God denken, denkt Hij aan ons. Nog vóór wij Hem zoeken, zoekt Hij ons. Het hart voelt soms een zachte drang om zich toe te vertrouwen, om te rusten, om eenvoudig geliefd te zijn.
Het beeld is veelzeggend: niet langer aan Zijn voeten, maar in Zijn armen. Aan iemands voeten kniel je als dienaar; in iemands armen rust je als een geliefd kind. Theresia ontkent de eerbied niet, maar zij benadrukt dat de diepste waarheid van ons geestelijk leven niet onze prestatie is, maar Gods liefde.
Voor wie moe is, voor wie bidt zonder veel woorden, voor wie soms denkt tekort te schieten, klinkt deze zin als een evangelie in het klein: God vraagt niet eerst jouw kracht; Hij biedt eerst Zijn omhelzing aan.
Gebed:
Liefdevolle Heer,
zo vaak probeer ik U te bereiken met mijn eigen inspanningen, alsof ik mijzelf tot bij U moet slepen.
Maar vandaag hoor ik uw zachte uitnodiging: niet om harder te werken, maar om mij te laten aantrekken door uw liefde.
Geef mij de eenvoud van een kind, dat zich zonder angst laat opnemen in de armen van zijn Vader.
Wanneer ik onzeker ben, laat mij dan vertrouwen.
Wanneer ik moe ben, laat mij dan rusten.
Wanneer ik denk dat ik U moet verdienen, herinner mij eraan dat ik reeds bemind ben.
Trek mijn hart steeds dichter naar U, zodat ik mag leven vanuit die plaats die Gij voor mij hebt bereid:
uw barmhartige armen, uw eindeloze liefde.
Amen. 🌹
*************************
Het Gezin: Familie Martin ouders van Terese van Lisieux
Bekopte tijdslijn:
Heilige Zélie en Heilige Louis Martin
De ouders van de Heilige Theresia van Lisieux
“De goede God gaf mij een vader en moeder die de hemel meer waardig waren dan de aarde.” – H. Theresia van Lisieux
Louis en Zélie’s boodschap is niet nieuw; het is dezelfde boodschap die Christus predikte en die door de laatste tweeduizend jaar heen is doorgegeven. De boodschap is die van het Evangelie. Maar als we vragen waar Theresia die boodschap eerst leerde en iedere gewone daad van heiligheid, dan komt het antwoord terug van de Kerk: zij leerde het eerst thuis van haar ouders.
Marie, Pauline, Léonie, Marie Hélène, Mélanie Joséphe Louise, Marie Joseph Jean Baptiste, Marie Céline, Marie Mélanie Thérèse en Marie Françoise Thérèse.
Vier van hun dochters traden in de Karmel in; één dochter bezocht de Visitatiezusters; en vier stierven op jonge leeftijd.
Familiebeproevingen
Louis en Zélie kregen negen kinderen, van wie er vier jong stierven.
Zélie schreef over de dood van hun kinderen:
“Wanneer ik denk aan mijn lieve kinderen en hen zie sterven, ben ik verdrietig en heb ik pijn. Toch ben ik altijd bereid Gods wil te aanvaarden. Ik treur niet om hun dood; integendeel, ik troost mijzelf met de gedachte dat zij in de hemel zijn.”
Verder schreef zij:
“Ik verwacht hen daarboven terug te zien en ons verblijf beneden wordt steeds korter; wat is een leven van vijftig jaar immers op deze aarde?”
Louis schreef:
“Zij genieten nu meer dan wij. Het is niet juist om altijd te klagen. Het leven is kort, en spoedig zal ik mij bij mijn geliefde Zélie voegen.”
De vijf dochters die volwassen werden
Pauline, Marie, Léonie, Thérèse en Céline.
Alle vijf wijdden hun leven aan God in het religieuze leven. Theresia zou later naar haar ouders verwijzen als de “heilige grond” waarin zij en haar zusters opgroeiden.
Beknopte tijdlijn
Louis Martin
1823: geboren in Bordeaux.
1858: huwelijk met Zélie Guérin.
1888: ziet dochter Theresia intreden in de Karmel van Lisieux.
1894: overlijdt op 70-jarige leeftijd.
Zélie Martin
1831: geboren nabij Alençon.
1858: huwelijk met Louis Martin.
1877: overlijdt op 45-jarige leeftijd aan borstkanker.
Theresia van Lisieux
1873: geboren in Alençon.
1888: treedt in in de Karmel van Lisieux.
1897: overlijdt op 24-jarige leeftijd.
1925: heilig verklaard.
1997: uitgeroepen tot Kerklerares.
Commentaar
Wat mij in dit levensverhaal treft, is dat heiligheid hier niet begint op een preekstoel, in een klooster of tijdens buitengewone visioenen. Zij begint in een huis. In dagelijkse arbeid. In wederzijdse liefde. In het dragen van verdriet.
Louis en Zélie hebben niet enkel hun kinderen opgevoed; zij hebben een sfeer geschapen waarin het Evangelie kon ademen. Vier kinderen verliezen zou voor velen reden zijn tot verbittering. Toch zien we bij hen geen opstandigheid tegen God, maar een diep vertrouwen. Niet omdat het verdriet gering was, maar omdat hun geloof groter was dan hun verdriet.
Theresia zou later een van de grootste heiligen van de Kerk worden. Toch wijst zij niet eerst naar haar eigen verdiensten, maar naar haar ouders. Zij noemt hen als het ware de vruchtbare aarde waarin Gods genade kon wortelen.
Dat is wellicht de verborgen boodschap van deze afbeelding: de heiligheid van een gezin wordt vaak zichtbaar in de heiligheid van degenen die eruit voortkomen. Het gewone leven, beleefd met liefde, geduld, geloof en trouw, wordt een plaats waar God onmerkbaar werkzaam is.
Voor ieder van ons is dat een troostrijke gedachte. Wij hoeven geen grootse dingen te verrichten. God bouwt zijn Koninkrijk vaak in de stilte van een huis, rond een tafel, in zorg voor elkaar, in gedragen lijden en in volhardende liefde.
++++
Gebed:
Heer God,
Wij danken U voor het voorbeeld van de heilige Louis en de heilige Zélie Martin.
Leer ook ons geloven dat de kleine dingen van iedere dag kostbaar zijn in Uw ogen. Geef ons een hart dat trouw blijft wanneer vreugde komt, maar ook wanneer verdriet en verlies onze weg kruisen.
Schenk aan ouders de genade om hun kinderen niet alleen met woorden, maar vooral door hun eigen leven naar U toe te leiden.
Geef ons het vertrouwen van Zélie, die haar kinderen in Uw handen durfde leggen, en het geduld van Louis, die bleef hopen te midden van beproeving.
Moge ons huis, hoe eenvoudig ook, een plaats worden waar geloof groeit, waar liefde wordt gedeeld, en waar Uw aanwezigheid stil maar krachtig werkzaam is.
“In het hart van de Kerk, mijn Moeder, zal ik Liefde zijn.” – H. Theresia
Jezus, mijn kracht, mijn liefde, mijn alles.
“Ik ben slechts een klein bloempje, een arm klein bloempje, maar door Gods genade kan ik een heilige worden. Mijn roeping is Liefde.” – H. Theresia
De heilige Theresia leert ons:
• Wees niet ontmoedigd door je fouten. Sta telkens weer op en wend je met kinderlijk vertrouwen tot Jezus.
• Strijd tegen bekoringen met een nederige daad van liefde.
• Ren naar Jezus in het gebed. Vertel Hem alles.
• Gebruik kleine middelen: een kort gebed, een daad van zelfverloochening, een blik op het kruisbeeld of een aanroeping van Maria.
• Onthoud: het gaat er niet om nooit verzocht te worden, maar erom steeds opnieuw voor de liefde te kiezen.
• Je zwakheid is geen obstakel; zij is juist de plaats waar Jezus zijn kracht kan tonen.
“Wanneer ik verzocht word, vlucht ik naar Jezus als een klein kind en zeg ik Hem: ‘Jezus, red mij!’ “ – H. Theresia
Vertrouw Bid Doe kleine dingen Met grote liefde
Jezus, ik vertrouw op U
Gebed
Kleine Bloem van Jezus, leer mij naar Hem toe te vluchten, vooral in mijn ogenblikken van bekoring. Help mij liefde, vertrouwen en de moed te kiezen om telkens opnieuw te beginnen. Amen.
“Alles is genade.” – H. Theresia
Commentaar:
Deze tekst laat ons het hart van de “kleine weg” van Theresia zien. Zij spreekt niet over grote heldendaden, strenge ascese of buitengewone geestelijke prestaties. Integendeel: zij richt de blik op onze kwetsbaarheid.
Voor Theresia is bekoring geen bewijs van geestelijke mislukking. Het is een gelegenheid om opnieuw naar Jezus te gaan. Zij vergelijkt zichzelf met een klein kind dat struikelt en onmiddellijk de hand van zijn vader zoekt. De overwinning bestaat niet in eigen kracht, maar in vertrouwen.
Opvallend is ook haar uitspraak: “Mijn roeping is Liefde.” Zij verlegt de aandacht van de strijd zelf naar het doel van de strijd. Het christelijk leven draait niet om het voortdurend onderzoeken van onze fouten, maar om het steeds opnieuw kiezen voor de liefde van God.
Wanneer zij zegt dat onze zwakheid de plaats is waar Jezus zijn kracht toont, sluit zij aan bij het evangelie en bij Paulus: Gods genade werkt vaak het diepst waar wij onze armoede erkennen. Wie zijn zwakheid aanvaardt zonder wanhoop, leert leven van genade.
De kleine weg van Theresia kan in enkele woorden worden samengevat:
niet vertrouwen op jezelf, maar op Jezus;
niet ontmoedigd raken door vallen;
telkens opnieuw beginnen;
kleine daden van liefde verrichten;
alles in Gods handen leggen.
Dat is de verborgen heiligheid waartoe zij ons uitnodigt.
++++
Gebed
Heilige Theresia van het Kind Jezus,
leer ook mij de kleine weg te gaan. Wanneer mijn hart onrustig wordt, leer mij vertrouwen. Wanneer ik val, leer mij weer op te staan. Wanneer ik mijn zwakheid zie, leer mij niet naar mezelf te kijken, maar naar Jezus.
Verkrijg voor mij de eenvoud van een kind, de moed om telkens opnieuw te beginnen, en een hart dat rust in Gods barmhartigheid.
Moge ik in de gewone dingen van iedere dag kleine daden van liefde verrichten, verborgen voor de wereld maar kostbaar voor God.
Heilige Theresia, kleine bloem van Jezus, help mij te geloven dat alles genade is en dat de liefde uiteindelijk overwint.
Amen.
**********
Tot het Heilig Hart
door de heilige Theresia van Lisieux
Een hart heb ik nodig om mij te troosten en te zegenen,
een sterke steun die nooit vergaat;
iemand die mij geheel bemint, ondanks mijn zwakheid,
en mij nooit verlaat, noch bij nacht noch bij dag.
Er is geen enkel geschapen wezen op aarde
dat mij volmaakt kan liefhebben en nooit sterven.
God is mens geworden; niemand anders kent mijn nood.
Hij, Hij alleen, kan mijn roep verstaan.
Gij begrijpt alles wat ik nodig heb, dierbare Heer!
Om mijn hart te winnen zijt Gij uit de hemel gekomen.
Voor mij hebt Gij Uw bloed vergoten, o aanbiddelijke Koning,
en op onze altaren hebt Gij Uw woning gemaakt.
Dus al mag ik hier Uw gelaat niet aanschouwen
of de hemelse muziek van Uw stem niet horen,
toch kan ik elk ogenblik leven door Uw genade,
en mij verheugen in Uw Heilig Hart.
++++
Commentaar:
In deze verzen horen we de diepe eenvoud van Theresia. Zij begint bij een verlangen dat ieder mens kent: het verlangen naar een liefde die niet verdwijnt. Mensen kunnen ons liefhebben, maar zij zijn sterfelijk; hun aanwezigheid is kostbaar maar beperkt. Daarom richt Theresia haar blik op Christus.
De kern van het gedicht ligt in deze woorden:
“Hij, Hij alleen, kan mijn roep verstaan.”
Dat is geen afwijzing van menselijke liefde, maar een erkenning dat alleen God de diepste diepten van het menselijk hart kent. Er zijn zorgen die wij niet kunnen uitspreken, wonden die niemand volledig begrijpt, een heimwee dat geen geschapen werkelijkheid kan vervullen. Theresia ontdekt dat Christus juist daarvoor mens geworden is.
Opvallend is ook haar eucharistische liefde. Wanneer zij schrijft dat Jezus “op onze altaren zijn woning heeft gemaakt”, verwijst zij naar zijn blijvende aanwezigheid in het sacrament. De Heer blijft niet op afstand. Hij komt ons nabij en blijft onder ons wonen.
Het slot is bijzonder troostrijk. Theresia erkent dat zij Jezus nog niet van aangezicht tot aangezicht ziet. Toch leeft zij niet in gemis, maar in vertrouwen. Zij leeft van genade, ogenblik na ogenblik. Dat is de “kleine weg”: niet wachten op buitengewone ervaringen, maar rusten in de stille aanwezigheid van Christus.
Voor ons kan dit gedicht een uitnodiging zijn om minder te steunen op onze eigen kracht en meer te rusten in het Hart van Jezus, dat nooit ophoudt ons lief te hebben.
++++
Gebed:
Heer Jezus,
vaak zoekt mijn hart steun bij vergankelijke dingen.
Ik verlang naar liefde, begrip en geborgenheid,
maar niets op aarde kan de diepste honger van mijn ziel stillen.
Leer mij rusten in Uw Heilig Hart,
de plaats waar ik gekend ben zoals ik ben,
met mijn licht en mijn schaduw,
mijn hoop en mijn kwetsbaarheid.
Wanneer ik mij alleen voel, herinner mij eraan
dat Gij mijn roep hoort nog vóór ik spreek.
Wanneer ik ontmoedigd ben, laat mij ervaren
dat Uw liefde sterker is dan mijn zwakheid.
Geef mij de kinderlijke eenvoud van de heilige Theresia,
opdat ik dag na dag mag leven van Uw genade
en met vertrouwen mijn weg mag gaan.
Moge mijn hart steeds meer wonen in het Uwe,
tot de dag waarop ik U mag zien van aangezicht tot aangezicht.
Amen.
🌹 Heilige Theresia van Lisieux, kleine bloem van Jezus, bid voor ons.
********************
O kleine Teresa van het KInd Jezus….
O kleine Theresia van het Kind Jezus,
pluk voor mij een roos uit de hemelse tuinen
en stuur haar naar mij als een boodschap van liefde.
O Klein Bloempje van Jezus,
vraag aan God om de genaden te schenken
die ik nu met vertrouwen in jouw handen leg…
(vermeld hier in stilte je intentie)
Heilige Theresia, help mij altijd te geloven, zoals jij geloofde, in Gods grote liefde voor mij, zodat ik elke dag jouw “Kleine Weg” mag navolgen.
Amen.
++++
Commentaar:
Dit eenvoudige gebed draagt heel sterk de spiritualiteit van de heilige Theresia van Lisieux in zich. De “roos” verwijst naar haar bekende belofte om na haar dood “een regen van rozen” over de aarde te laten neerdalen. Die rozen zijn geen spectaculaire wonderen, maar kleine tekens van Gods nabijheid, troost en liefde.
Wat vooral opvalt is het vertrouwen. De bidder vraagt niet alleen om een gunst of een oplossing voor een probleem. Dieper nog vraagt hij om hetzelfde geloof dat Theresia bezat: een onwankelbaar vertrouwen in Gods liefde.
De “Kleine Weg” van Theresia bestaat erin geen buitengewone dingen na te streven, maar de gewone dingen met buitengewone liefde te doen. Een glimlach, een vriendelijk woord, geduld in moeilijkheden, trouw in de verborgenheid van elke dag: daarin zag zij een weg naar heiligheid.
De roos waarnaar dit gebed verlangt, kan daarom ook begrepen worden als een innerlijke genade: een stille zekerheid dat God nabij is, zelfs wanneer er geen zichtbare tekenen zijn. Soms is de mooiste roos niet degene die men ontvangt, maar degene die in het hart openbloeit als vertrouwen.
++++
Gebed:
Heilige Theresia van het Kind Jezus,
jij die de weg van eenvoud en vertrouwen hebt bewandeld, leer ook mij rusten in de liefde van God.
Wanneer ik zoek naar tekenen, help mij te geloven dat Zijn aanwezigheid mij reeds omringt. Wanneer mijn hart onrustig is, leer mij het kleine pad van overgave.
Breng mijn intenties bij de Heer, vooral die welke ik diep in mijn hart draag en waarvoor ik geen woorden vind.
Moge elke roos die ik ontvang, zichtbaar of verborgen, mij herinneren aan Gods tedere zorg.
Leer mij vandaag de kleine dingen met grote liefde te doen, zoals jij dat hebt gedaan.
En wanneer de weg donker wordt, laat dan het licht van vertrouwen blijven branden, zodat ik stap voor stap mag wandelen in de vrede van Christus.
Amen. 🌹
**********************
SLOT: een boodschap voor allen vanwege de kleine Teresia……
Wanneer je boos bent op iemand, is de weg naar vrede deze: bid voor die persoon en vraag God hem of haar te belonen voor het lijden dat hij of zij je heeft veroorzaakt.”
Heilige Theresia van Lisieux
+++
Onderaan staat:
“Goede en slechte daden zijn niet hetzelfde; vergeld het kwaad met het goede.”
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van de heilige Theresia raakt aan een van de moeilijkste lessen van het evangelie. Onze natuurlijke reactie op kwetsuren is vaak zelfverdediging, verwijt of innerlijke wrok. Het hart blijft dan gevangen in de pijn die het heeft ontvangen.
Theresia stelt een verrassende geneeswijze voor. Niet proberen de ander eerst te veranderen, niet wachten op excuses, maar beginnen met bidden voor degene die ons heeft gekwetst. Dat gebed bevrijdt niet onmiddellijk de ander, maar eerst onszelf.
Wanneer wij God vragen iemand te zegenen die ons pijn heeft gedaan, gebeurt er iets diep vanbinnen. De wond verdwijnt misschien niet meteen, maar het gif van de bitterheid begint zijn kracht te verliezen. Het hart wordt ruimer. Wij kijken niet langer alleen naar het onrecht dat ons werd aangedaan, maar ook naar de mens die, net als wij, Gods barmhartigheid nodig heeft.
Dat betekent niet dat kwaad goed wordt genoemd of dat onrecht wordt goedgekeurd. Vergeving betekent niet vergeten of ontkennen. Het betekent dat wij weigeren het laatste woord aan de pijn te geven. We laten het oordeel over aan God en kiezen zelf voor liefde.
Dat is precies de “kleine weg” van Theresia: niet de grote heldendaden, maar de verborgen overwinning van een hart dat blijft liefhebben waar het alle reden heeft om zich af te sluiten.
++++
Gebed:
Heer,
U kent de mensen die mij hebben gekwetst, de woorden die nog nazinderen, de herinneringen die soms opnieuw pijn doen.
Ik breng hen vandaag bij U. Niet om hen te veroordelen, maar om hen toe te vertrouwen aan Uw liefde.
Zegen hen, Heer. Geef hun wat zij nodig hebben: licht voor hun geest, vrede voor hun hart en vreugde in hun leven.
Waar ik nog vastzit in boosheid, maak mij vrij. Waar ik verbitterd ben, schenk mij zachtheid. Waar mijn hart gesloten is, open het door Uw genade.
Leer mij kijken met Uw ogen, die verder zien dan fouten, verder dan kwetsuren, tot in het diepste verlangen van elke mens.
Moge het kwaad niet het laatste woord hebben, maar Uw liefde. Moge mijn pijn een weg worden naar mededogen, en mijn gebed een bron van vrede.
Heilige Theresia van Lisieux, leer mij de kleine weg van liefde en vergeving.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.