juni 2026 – christelijkeinformatiebron

“De schat van alle heerlijkheid bestaat in Christus…

Want Hijzelf is die schat, Hij wiens rijkdom tot in de diepte reikt en die de ondoorgrondelijke grenzen van Zijn glorie heeft vastgesteld.

En daarom beveelt Hij ons om naar deze schat toe te lopen…

Deze schat is verborgen onder de sluier van brood en wijn,

opdat jij het verdienstelijke geloof zou bezitten.”

— H. Bonaventura

++++

Commentaar:

Bonaventura spreekt hier als een mysticus die de Eucharistie niet ziet als een symbool, maar als een verborgen brandpunt van goddelijke heerlijkheid.

Drie lijnen vallen op:

1. Christus is niet de gever van de schat — Hij ís de schat.

De rijkdom van God is geen verzameling gaven, maar een Persoon.

Wie Christus ontvangt, ontvangt alles: licht, wijsheid, vrede, vergeving, toekomst.

2. De diepte van Zijn glorie is ondoorgrondelijk.

Bonaventura herinnert ons eraan dat Gods heerlijkheid niet te meten is.

Ze heeft geen randen, geen bodem, geen plafond.

Ze is een oceaan waarin de ziel mag leren ademen.

3. De Eucharistie is een sluier én een uitnodiging.

Brood en wijn verbergen — en onthullen — tegelijk.

Ze verbergen de glorie, zodat wij in geloof kunnen naderen.

Ze onthullen de glorie, zodra het hart zich opent voor het mysterie.

Voor Bonaventura is de Eucharistie dus een poort:

een nederige vorm waarin de oneindige God zich laat aanraken.

++++

Gebed:

Heer Jezus Christus,

Gij die de levende Schat zijt,

verborgen onder het eenvoudige teken van brood en wijn,

open mijn hart voor Uw stille heerlijkheid.

Leer mij naderen met geloof,

niet vertrouwend op wat ik zie,

maar op Uw woord dat nooit bedriegt.

Laat Uw verborgen glorie

mijn ziel verlichten,

mijn wonden aanraken,

mijn dorst stillen.

Maak mij arm genoeg om U te ontvangen,

en rijk genoeg om U te herkennen

in de nederige gedaanten van Uw liefde.

Amen.

*****************

Onze Serafijnse Vader – Sint‑Franciscus van Assisi:

“Wij zijn geroepen om wonden te genezen, om te herstellen wat is ingestort, en om thuis te brengen wie hun weg zijn kwijtgeraakt.”

“Laten wij beginnen te dienen, laten wij ons uiterste best doen. Wat wij tot nu toe hebben gedaan is weinig en bijna niets.”

(Er kan altijd meer en beter. Laten wij in alles dat kleine ‘extra’ geven.)

++++

Commentaar:

Deze woorden van Franciscus ademen zijn typische eenvoud én radicaliteit.

Hij begint niet bij strategie, structuren of grootse plannen, maar bij wonden — de plaatsen waar het leven breekt, waar mensen verloren lopen, waar liefde ontbreekt. Voor Franciscus is christelijk leven altijd een beweging naar beneden: naar de kwetsbare, de gevallen, de zoekende.

De tweede uitspraak is bijna ontwapenend eerlijk: “Wat wij tot nu toe hebben gedaan is weinig en bijna niets.”

Niet als verwijt, maar als uitnodiging tot heilige nederigheid. Franciscus herinnert ons eraan dat het Koninkrijk van God nooit gebouwd wordt op zelfgenoegzaamheid, maar op een hart dat telkens opnieuw begint, dat nooit tevreden is met het minimum, dat het extra geeft — niet uit prestatiezucht, maar uit liefde.

In deze twee zinnen ligt een hele spiritualiteit:

1.Genezen: niet oordelen, maar aanraken met barmhartigheid.

2.Herstellen: niet wegkijken van wat kapot is, maar het opnemen.

3.Thuisbrengen: mensen begeleiden naar hun diepste bestemming.

4.Beginnen: niet wachten tot we klaar zijn, maar vandaag al dienen.

Ons best doen: niet perfectie, maar overgave.

Franciscus nodigt ons uit tot een leven dat klein is, maar vol vuur; eenvoudig, maar doordrenkt van het Evangelie.

++++

Gebed:

Heer Jezus Christus,

Gij die Franciscus hebt gevormd tot een levende icoon van uw zachtmoedigheid,

open ook in ons het verlangen om wonden te genezen