Gregorius van Nazianze: Hij negon Zijn bediening door honger te lijden, en toch is Hij het Brood des Levens…

Hij begon zijn bediening hongerig, maar Hij is het Brood des Levens. Hij eindigde zijn aardse bediening dorstig, maar Hij is het Levende Water. Jezus werd moe, maar Hij is onze rust. Jezus betaalde belasting, maar Hij is de Koning. Jezus werd ervan beschuldigd een demon te hebben, maar Hij dreef de demonen uit. Jezus weende, maar Hij wist onze tranen af. Jezus werd verkocht voor dertig zilverstukken, maar Hij heeft de wereld verlost. Jezus werd als een lam ter slachting geleid, maar Hij is de Goede Herder. Jezus stierf, maar door zijn dood vernietigde Hij de macht van de dood.

Gregorius van Nazianze

++++

Commentaar:

Deze tekst is een schitterend voorbeeld van de paradoxale theologie van de Vaders: het geloof dat in Christus de uitersten elkaar raken. Gregorius van Nazianze toont hoe het mens-zijn van Jezus nooit losstaat van zijn goddelijkheid, en hoe zijn vernedering juist de plaats wordt waar zijn heerlijkheid zichtbaar wordt.

Elke regel is een omkering, een heilige paradox:

  • Hongerig, maar Hij voedt de wereld.
  • Dorstig, maar Hij lest elke dorst van het hart.
  • Moe, maar Hij schenkt rust aan allen die uitgeput zijn.
  • Beschuldigd, maar Hij is de Rechter van levenden en doden.
  • Weenend, maar Hij is de Trooster.
  • Verkocht, maar Hij koopt ons vrij.
  • Geslacht, maar Hij is de Herder die zijn leven geeft voor de schapen.
  • Gestorven, maar Hij vernietigt de dood van binnenuit.

Gregorius nodigt ons uit om Christus te zien zoals de Vaders Hem zagen: de God die zich niet schaamt mens te worden, en de Mens die ons tot God verheft.

In deze paradoxen ligt een diepe troost: alles wat wij ervaren — honger, dorst, vermoeidheid, beschuldiging, tranen, verlies — is door Hem gedragen, geheiligd en omgevormd.

++++

Gebed:

Heer Jezus Christus, Gij die hongerig waart om ons te voeden, dorstig om ons te laven, moe om ons rust te schenken, vernederd om ons te verheffen, verkocht om ons te verlossen, en gestorven om ons leven te geven — open mijn hart voor het mysterie van uw nederigheid.

Laat mij U herkennen in mijn eigen kwetsbaarheid, en in de kwetsbaarheid van allen die ik ontmoet.

Wijs mij de weg waarop uw paradoxale liefde het gewone van mijn dagen omvormt tot genade. Wees mijn Brood, mijn Water, mijn Rust, mijn Herder. En leid mij door uw dood naar het leven dat geen einde kent.

Amen.

*************************

Auteur: Krisbiesbroeck

Christiaan Biesbroeck Licentiaat Theologie/filosofie