Dit is een privé blog van Kris Biesbroeck Licentiaat Filosofie/Theologie. De site behandelt zoveel mogelijke informatie over de Katholieke Kerk, Bijbel, Kerkvaders, Augustinus , St.Jan van het Kruis enz.. CONTACT : KRISBIESBROECK@GMAIL.COM
“Maar mijn zonde was deze: dat ik plezier, schoonheid en waarheid zocht, niet in Hem, maar in mijzelf en in Zijn andere schepselen. En die zoektocht leidde mij in plaats daarvan naar pijn, verwarring en dwaling.”
— Sint‑Augustinus
Commentaar:
Augustinus legt hier de kern van zijn bekering bloot: niet een morele misstap, maar een verkeerde gerichtheid van het hart.
Zijn zonde was niet dat hij verlangde naar schoonheid, waarheid of vreugde — die verlangens zijn immers door God zelf in de mens gelegd — maar dat hij ze zocht buiten de Bron waaruit ze voortkomen.
Wanneer de mens zijn blik naar binnen keert zonder God, of naar de schepping zonder de Schepper, dan wordt het verlangen een doolhof. Wat bedoeld was als wegwijzer naar God, wordt dan een afgod die ons leeg achterlaat.
Augustinus beschrijft drie gevolgen:
Pijn — omdat niets geschapts het gewicht van ons verlangen kan dragen.
Verwarring — omdat we de tekenen verwarren met de Werkelijkheid.
Dwaling — omdat het hart zonder God zijn kompas verliest.
Toch klinkt in deze woorden ook hoop: het verlangen zelf was niet verkeerd. Het moest alleen opnieuw geordend worden — van beneden naar boven, van schepsel naar Schepper.
++++
++++
Gebed
Heer,
U bent de Bron van alle schoonheid, waarheid en vreugde.
Toch dwaal ik zo vaak af naar mijzelf, naar wat ik kan voelen, maken, bezitten of begrijpen.
Leer mij opnieuw te verlangen zoals Augustinus leerde:
met een hart dat niet blijft hangen in de schepselen,
“Een van de meest bewonderenswaardige effecten van de Heilige Communie is dat zij de ziel bewaart voor de zonde, en degenen die door zwakheid vallen helpt om weer op te staan. Het is daarom veel heilzamer om dit goddelijk Sacrament met liefde, eerbied en vertrouwen te benaderen, dan ervan weg te blijven uit een overmaat aan angst of scrupulositeit.”
— H. Ignatius van Loyola
++++
Commentaar:
Ignatius raakt hier een diepe waarheid van de eucharistische spiritualiteit: de Communie is geen beloning voor de volmaakten, maar voedsel voor de zwakken, genezing voor de gewonden, kracht voor de vermoeiden.
Hij doorbreekt daarmee een hardnekkige misvatting: dat men pas mag naderen wanneer men “waardig genoeg” is. Ignatius draait het om. Juist wie worstelt, wie struikelt, wie zich klein voelt, heeft de Eucharistie het meest nodig. Niet om zichzelf te rechtvaardigen, maar om zich te laten aanraken door de genezing van Christus.
Drie accenten vallen op:
Bewaring: de Communie beschermt de ziel, niet door magie, maar door een steeds dieper inwonen van Christus.
Herstel: zij richt op wie gevallen is, zoals brood het lichaam sterkt.
Vertrouwen: angst en scrupulositeit sluiten de deur; liefde en eerbied openen haar.
Ignatius nodigt ons uit tot een eucharistische houding die niet krampachtig is, maar kindelijk, open, ontvankelijk. De Communie is geen examen, maar een ontmoeting.
++++
Gebed:
Heer Jezus Christus, Gij die Uzelf geeft als Brood voor het leven van de wereld, open mijn hart voor de genezende kracht van Uw aanwezigheid.
Bevrijd mij van angst, van de stem die fluistert dat ik niet waardig ben, en leer mij naderen met liefde, eerbied en vertrouwen.
Bewaar mijn ziel voor het kwaad, richt mij op wanneer ik val, en laat Uw zachtmoedige nabijheid mijn kracht zijn op de weg van elke dag.
Moge de Heilige Communie mij steeds dieper verenigen met Uw Hart, opdat ik leef uit Uw genade en Uw vrede uitdraag waar ik ga.
“Ik raad u in het bijzonder aan om de innerlijke gebedsoefening te beoefenen — het gebed van het hart — en vooral dat gebed dat zich richt op het leven en het lijden van onze Heer. Door vaak in de meditatie uw ogen op Hem te richten, zal uw hele ziel met Hem vervuld worden. U zult Zijn wegen leren kennen en uw daden vormen naar het patroon van de Zijne.”
— Heilige Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Deze korte passage bevat de kern van Teresa’s mystieke leer: innerlijkheid, eenvoud en voortdurende gerichtheid op Christus.
1. Het gebed van het hart:
Teresa maakt een onderscheid tussen uiterlijke gebeden en het innerlijke gebed, dat zij beschouwt als een stille, liefdevolle omgang met God. Het is geen techniek, maar een houding van het hart: aanwezig zijn bij Hem die aanwezig is.
2. Meditatie op Christus’ leven en lijden:
Voor Teresa is Christus nooit een abstract idee. Hij is de levende Heer, nabij, menselijk, kwetsbaar, lijdend en verheerlijkt. Door te mediteren op Zijn leven en passie wordt de ziel niet alleen getroost, maar gevormd. Het lijden van Christus is voor haar geen somber onderwerp, maar een bron van tederheid, liefde en omvorming.
3. “Uw hele ziel zal met Hem vervuld worden”:
Dit is de mystieke belofte: wie zijn blik richt op Christus, wordt langzaam aan Hem gelijkvormig. Niet door inspanning, maar door liefdevolle aandacht. Teresa’s spiritualiteit is een spiritualiteit van omvorming door liefde.
4. “U zult Zijn wegen leren kennen”:
Voor Teresa is het christelijk leven geen moreel project, maar een liefdesrelatie. Door bij Christus te verblijven, leert de ziel vanzelf Zijn manier van handelen, Zijn zachtmoedigheid, Zijn geduld, Zijn overgave. Het hart wordt stilaan een spiegel van het Zijne.
++++
Gebed
Heer Jezus Christus,
Gij die mij uitnodigt om mijn ogen op U te richten,
open mijn hart voor het stille gebed van de liefde.
Navolging is geen letterlijk nabootsen van Christus;
het betekent dat wij het beeld worden van de Geliefde,
een beeld dat zichtbaar wordt door omvorming.
Dit betekent dat wij vaten moeten worden
van Gods barmhartige liefde voor anderen.”
— Heilige Clara van Assisi
++++
Commentaar:
De woorden van Clara zijn een van de meest heldere samenvattingen van christelijke spiritualiteit: liefde is vormend. Niet als een poëtische metafoor, maar als een geestelijke wet.
1. Liefde als scheppende kracht
Clara zegt dat liefde ons niet alleen raakt, maar ons maakt.
Waar ons hart naar uitgaat, daar wordt ons innerlijk naar gevormd.
Liefde is een soort innerlijke zwaartekracht: zij trekt ons naar het beminde toe.
2. De verleiding van het dingmatige
Wanneer onze liefde zich hecht aan bezit, status, controle of uiterlijk succes,
dan worden wij zelf “iets”:
iets dat kan breken, iets dat kan verdwijnen, iets dat geen ziel heeft.
Clara’s inzicht is verrassend actueel:
materialisme ontzielt.
3. De leegte van liefdeloosheid
Wie niets liefheeft, wordt leeg.
Niet de heilige leegte van stilte,
maar de koude leegte van ongevormdheid,
van een hart dat niet meer weet waar het thuishoort.
4. Navolging als transformatie
Clara corrigeert een eeuwenoud misverstand:
Christus navolgen is geen kopiëren.
Het is niet Zijn gebaren nadoen,
maar Zijn gelaat in ons laten verschijnen.
Dat gebeurt door omvorming —
door genade, door overgave, door liefde.
5. Vaten van barmhartigheid
Het slot is het hart van Clara’s spiritualiteit:
wij worden niet gevormd om zelf mooi te worden,
maar om doorlaatbaar te worden.
Een vat is niet bedoeld om vol te blijven,
maar om te schenken.
Zo wil Clara dat wij worden:
doorstroomd door Gods liefde,
opdat anderen ervan kunnen leven.
++++
Gebed:
Heer Jezus Christus,
Gij die Clara hebt gevormd tot een lichtend vat van Uw liefde,
vorm ook ons door de kracht van Uw genade.
Bevrijd ons van de liefde voor dingen die ons verharden,
en van de leegte die ontstaat wanneer wij niets liefhebben.
“…Ik maak mijzelf tot een melaatse met de melaatsen om allen voor Jezus Christus te winnen.”
– St. Damien van Molokai
Biografische informatie
Naam: Joseph De Veuster
Bekend als: Pater Damien van Molokai
Geboortedatum: 3 januari 1840
Geboorteplaats: Tremelo, België
Overleden: 15 april 1889 (49 jaar)
Feestdag: 10 mei
Patroon van: Melaatsen, verschoppelingen, mensen met HIV/AIDS, de staat Hawaï
Tijdlijn
1840 – Geboren als Joseph De Veuster op 3 januari in Tremelo, België, als zoon van een boerengezin.
1847 – Begon school aan het College van Braine-le-Comte.
1860 – Trad toe tot de Congregatie van de Heilige Harten van Jezus en Maria in Leuven, en nam de naam “Damien” aan, naar een christelijke arts en martelaar.
1863 – Toen zijn broer als missionaris naar de Hawaiiaanse eilanden zou vertrekken maar niet kon gaan, bood Damien zich vrijwillig aan om hem te vervangen.
1864 – Aankomst in Honolulu, Oahu, in het Koninkrijk Hawaï (toen nog een onafhankelijke natie). Werd priester gewijd in de Kathedraal Onze-Lieve-Vrouw van de Vrede.
1865 – Lepra verscheen in Hawaï; Damien bood zich aan om te dienen in Kalawao op Molokai om de verspreiding van de ziekte te beperken.
1873 – Op 10 mei ging Damien, op eigen verzoek, naar Kalawao om de melaatsen te dienen.
1881 – Ontving de Koninklijke Orde van Kalākaua.
1884 – Raakte zelf besmet met lepra.
1889 – Overleed op 15 april in Kalawao, Molokai, na 16 jaar dienst onder de melaatsen.
1936 – Zijn stoffelijke resten werden teruggebracht naar België en herbegraven in Leuven.
1969 – Hawaï nomineerde Damien voor een plaats in de National Statuary Hall in het Capitool in Washington, D.C.
1995 – Een reliek, bestaande uit de hand van de heilige, werd teruggebracht naar zijn oorspronkelijke graf in Kalawao.
2009 – Op 11 oktober werd hij heilig verklaard door paus Benedictus XVI.
St. Damien van Molokai: Apostel van de Melaatsen
Damien offerde zijn leven op voor de melaatsen van Molokai. Hij leefde onder hen, werkte met hen, at met hen, bad met hen, en stierf uiteindelijk als één van hen. Zijn leven was doordrenkt van verschrikking, maar hij weigerde eraan ten onder te gaan. Hij bouwde huizen, groef graven, verzorgde wonden, verdedigde de waardigheid van de zieken, en bracht hoop waar wanhoop heerste. Hij vormde zelfs een muziekgroep om vreugde te brengen in de kolonie.
Sinds 1980 is het gebied waar Damien werkte uitgeroepen tot een Nationaal Historisch Park.
++++
COMMENTAAR (Contemplatief & Theologisch):
Pater Damiaan is één van die zeldzame figuren die het Evangelie niet alleen verkondigde, maar belichaamde. Zijn keuze om naar Molokai te gaan was geen romantisch missionair avontuur, maar een stap in een afgrond van menselijk lijden. Hij ging niet als held, maar als broeder. Hij ging niet om te genezen, maar om aanwezig te zijn.
Zijn beroemdste zin – “Ik maak mijzelf tot een melaatse met de melaatsen” – is geen metafoor. Het is een theologie van incarnatie. Hij deed wat Christus deed: afdalen, nabij worden, delen in de wonden van de wereld.
Damiaan leefde in een omgeving waar de dood dagelijks was, waar lichamen uiteenvielen en waar mensen door de maatschappij waren afgeschreven. Toch bleef hij bouwen, zingen, vieren, troosten. Hij was priester, arts, timmerman, advocaat, vader, vriend.
Zijn heiligheid is niet zozeer te vinden in heroïsche daden, maar in zijn volhardende trouw:
– trouw aan de mensen die niemand wilde,
– trouw aan een God die zich laat vinden in de randzones,
– trouw aan de liefde die geen voorwaarden stelt.
Damieaan is een heilige van nabijheid.
Een heilige van incarnatie.
Een heilige van solidariteit tot het uiterste.
In een tijd waarin mensen vaak worden uitgesloten, gestigmatiseerd of vergeten, blijft zijn leven een profetisch teken:
God woont waar de wereld niet wil kijken.
++++
GEBED:
Heer Jezus Christus,
Gij die de melaatse hebt aangeraakt
en de verschoppeling hebt omarmd,
wij danken U voor uw dienaar,
de heilige Damiaan van Molokai.
Geef ons een hart dat niet wegkijkt,
een liefde die niet bang is voor wonden,
een moed die niet vlucht voor het lijden van anderen.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.