St.Isaak de Syriër: Deze korte uitspraak van Sint Isaak de Syriër raakt een diep geestelijk mysterie. Hij zegt niet dat God het verdriet zelf verlangt, maar dat God zelfs moeilijke omstandigheden kan gebruiken om de ziel te vormen…..

“God staat toe dat Zijn heiligen door allerlei verdriet en beproevingen worden getest, omdat zij door deze beproevingen wijsheid verwerven.”

– Sint Isaak de Syriër.

++++

Commentaar:

Deze korte uitspraak van Sint Isaak de Syriër raakt een diep geestelijk mysterie. Hij zegt niet dat God het verdriet zelf verlangt, maar dat God zelfs moeilijke omstandigheden kan gebruiken om de ziel te vormen. Beproevingen breken vaak onze illusie van zelfgenoegzaamheid af en leren ons vertrouwen, nederigheid, geduld en mededogen.

Wie nooit heeft geleden, begrijpt soms weinig van de kwetsbaarheid van anderen. Maar wie door duisternis, verlies of teleurstelling is gegaan en daarin Gods aanwezigheid heeft gezocht, ontvangt een wijsheid die niet uit boeken komt. Het is een wijsheid van het hart.

Voor christelijke mystici is lijden geen doel op zich. Het doel is de liefde die eruit geboren kan worden. Zoals goud in het vuur wordt gezuiverd, zo kan de mens door beproevingen innerlijk rijpen en dichter bij God komen.

Dit sluit mooi bij de gedachte van Johannes van het Kruis: de nacht is niet het einde van de weg, maar vaak de verborgen doorgang naar een dieper licht.

++++

Gebed:

Heer mijn God,

wanneer verdriet en beproevingen op mijn weg komen, geef mij dan niet alleen de kracht om ze te dragen, maar ook de wijsheid om te ontdekken wat Gij mij daardoor wilt leren.

Bewaar mij voor bitterheid en wanhoop. Maak mijn hart zacht, opdat mijn eigen lijden mij dichter brengt bij U en bij mijn medemens.

Leer mij vertrouwen wanneer ik niet begrijp, hopen wanneer ik geen uitweg zie, en liefhebben wanneer alles zwaar wordt.

Moge elke beproeving, hoe donker zij soms ook lijkt, een stap worden op de weg naar Uw licht.

Amen.

*******************

Symeon de Nieuwe Theoloog: Deze woorden van Sint Symeon de Nieuwe Theoloog zijn verrassend actueel. Vaak denken mensen dat heiligheid enkel bereikbaar is voor monniken, kluizenaars of bijzondere mystici. Symeon doorbreekt die gedachte…..

“Op voorwaarde dat zij een waardig leven leiden, kunnen zowel degenen die midden in het rumoer en de drukte van de wereld leven, als degenen die verblijven in kloosters, op bergen of in grotten, het heil bereiken. Door hun geloof in God schenkt Hij hun grote zegeningen. Daarom zullen zij die door hun luiheid hebben nagelaten het heil te verwerven, geen verontschuldiging kunnen aanvoeren op de dag van het oordeel. Want Hij die heeft beloofd ons het heil te schenken omwille van ons geloof in Hem, is geen leugenaar.”

Sint Symeon de Nieuwe Theoloog

++++

Commentaar:

Deze woorden van Sint Symeon de Nieuwe Theoloog zijn verrassend actueel. Vaak denken mensen dat heiligheid enkel bereikbaar is voor monniken, kluizenaars of bijzondere mystici. Symeon doorbreekt die gedachte. Voor God is niet zozeer de plaats waar men leeft doorslaggevend, maar de wijze waarop men leeft.

Men kan midden in het dagelijkse leven staan, omringd door werk, gezin, zorgen en verplichtingen, en toch God zoeken met een oprecht hart. Evenzeer kan iemand in stilte van een klooster wonen en toch ver van God blijven wanneer liefde en geloof ontbreken.

Symeon benadrukt twee zaken:

Gods genade is voor iedereen bestemd.

De mens wordt uitgenodigd daarop te antwoorden met geloof en inzet.

Het geloof is geen theoretische overtuiging, maar een levende relatie met God die ons leven geleidelijk omvormt. Daarom waarschuwt hij tegen geestelijke luiheid: niet omdat God streng zou zijn, maar omdat de mens soms nalaat de gave te ontvangen die hem reeds wordt aangeboden.

Voor ons betekent dit dat de weg naar God niet begint op een bijzondere plaats, maar in het heden: in de keuken, op straat, tijdens het gebed, in ontmoetingen met anderen, in vreugde en beproeving. Overal waar het hart zich opent voor God, kan de heiligheid groeien.

++++

Gebed:

Heer mijn God,

Gij roept mij niet eerst naar een andere plaats, maar naar een ander hart. Leer mij U te zoeken te midden van de drukte van elke dag, evenzeer als in de stilte van het gebed.

Bewaar mij voor geestelijke traagheid en voor het uitstellen van mijn antwoord op Uw liefde. Geef mij een levend geloof dat niet alleen woorden spreekt, maar zichtbaar wordt in vertrouwen, volharding en naastenliefde.

Wanneer ik ontmoedigd raak, laat mij dan herinneren dat Uw beloften waarachtig zijn. Gij zijt trouw aan allen die hun hoop op U stellen.

Maak van mijn dagelijkse leven een plaats van ontmoeting met U, zodat ik, waar ik ook ben, mag groeien in Uw licht en eenmaal de vreugde van Uw heil mag ontvangen.

Amen.

**************

Augustinus : De Arca di Sant’Agostino, het praalgraf van Sint-Augustinus, in de basiliek San Pietro in Ciel d’Oro te Pavia (Italië)…..

Op de foto zie je de beroemde Arca di Sant’Agostino, het praalgraf van Sint-Augustinus, in de basiliek San Pietro in Ciel d’Oro te Pavia (Italië).

Wat zien we?

Dit is niet zomaar een grafsteen, maar een indrukwekkend gotisch marmeren schrijn uit de 14e eeuw. Het lijkt bijna op een kleine kathedraal van wit marmer, opgebouwd uit tientallen beelden, reliëfs en scènes uit het leven van Augustinus.

Onder het altaar bevindt zich de reliekschrijn die volgens de traditie de stoffelijke resten van Sint-Augustinus bevat. Zijn lichaam kende een bewogen geschiedenis:

Augustinus stierf in 430 in Hippo Regius (het huidige Annaba in Algerije).

Zijn relieken werden later naar Sardinië gebracht om ze te beschermen tegen invallen.

In de 8e eeuw zouden zij naar Pavia zijn overgebracht.

Sindsdien wordt Pavia beschouwd als de belangrijkste plaats van verering van Sint-Augustinus.

Symboliek van het monument:

De architectuur van het graf is opzettelijk omhoog gericht. Dat heeft een diepe betekenis:

De onderste zone verwijst naar het aardse leven van Augustinus.

De middelste zone toont gebeurtenissen uit zijn bekering, bisschopschap en onderwijs.

De bovenste spitsen trekken de blik naar de hemel en symboliseren de verheffing van de ziel naar God.

Dit past wonderwel bij Augustinus’ beroemde gedachte:

“Onrustig is ons hart totdat het rust vindt in U.”

Het hele monument lijkt als het ware die innerlijke weg uit te beelden: van de onrust van de aarde naar de rust van God.

Enkele figuren

Op de verschillende niveaus staan:

Apostelen

Profeten

Heiligen

Engelen

Scènes uit het leven van Augustinus

Voorstellingen van zijn bekering en zijn onderricht

De vele beelden verbeelden hoe Augustinus door de eeuwen heen als leraar van de Kerk werd vereerd.

Een contemplatieve lezing:

Wanneer je dit graf beschouwt, valt op dat Augustinus niet centraal als machtige bisschop wordt verheerlijkt. De hele architectuur lijkt eerder te verkondigen dat zijn leven een weg was naar iets dat groter was dan hijzelf.

Het marmer stijgt omhoog als een gebed.

De vele figuren wijzen niet naar zichzelf, maar naar het mysterie van God dat Augustinus zijn hele leven heeft gezocht. Het graf wordt zo een steen geworden belijdenis van zijn woorden:

“Laat heb ik U lief gekregen, Schoonheid zo oud en zo nieuw, laat heb ik U liefgekregen.”

++++

GEBED:

Heilige Augustinus,

leer ons zoeken met heel ons hart. Wanneer wij verdwalen in onze onrust, herinner ons eraan dat Gij zelf de Weg zijt die naar de rust van God voert.

Geef ons een hart dat verlangt naar waarheid, een geest die openstaat voor genade, en de nederigheid om ons telkens opnieuw door Christus te laten vinden.

Amen.

+++++

Verdere uitleg over het Grafmonument van Augustinus…..:

Het prachtige graf dat je op de foto ziet, is als een stenen levensverhaal van Augustinus. De beeldhouwers hebben niet zomaar versieringen aangebracht, maar een soort “bijbel in marmer” gemaakt die belangrijke momenten uit zijn leven vertelt.

Omdat de afzonderlijke reliëfs op jouw foto niet allemaal scherp genoeg zichtbaar zijn, zal ik de belangrijkste scènes toelichten die traditioneel op de Arca di Sant’Agostino voorkomen.

1. De jonge Augustinus als zoeker

Een van de terugkerende thema’s is Augustinus als jonge man die op zoek is naar waarheid.

Voordat hij christen werd, zocht hij wijsheid in verschillende filosofieën en stromingen. De kunstenaars tonen hem vaak als geleerde, omringd door boeken of in gesprek met leraren.

Geestelijke betekenis:

Augustinus wordt niet als een geboren heilige voorgesteld, maar als een mens die moest zoeken, twijfelen en dwalen.

Dat maakt hem zo herkenbaar.

“Gij hebt ons geschapen naar U toe, en rusteloos blijft ons hart totdat het rust vindt in U.”

2. De ontmoeting met Sint-Ambrosius

Een van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn leven was zijn ontmoeting met bisschop Ambrosius van Milaan.

Ambrosius hielp hem het christelijk geloof niet alleen met het hart maar ook met het verstand te begrijpen.

Op verschillende afbeeldingen ziet men daarom Augustinus luisterend naar een bisschop die onderricht geeft.

Geestelijke betekenis

De waarheid wordt vaak ontvangen door een ander mens die licht brengt op onze weg.

3. De bekering in de tuin van Milaan

Dit is waarschijnlijk de beroemdste scène uit Augustinus’ leven.

In zijn Belijdenissen vertelt hij hoe hij in een tuin in diepe innerlijke strijd verkeerde. Daar hoorde hij een kinderstem zingen:

“Tolle, lege.”

“Neem en lees.”

Hij opende vervolgens de brieven van Paulus en voelde zich diep geraakt.

Veel kunstwerken tonen Augustinus knielend, lezend of met een geopend boek.

Geestelijke betekenis:

Bekering is geen plotseling wonder van buitenaf, maar het moment waarop Gods stem eindelijk gehoord wordt.

4. De doop door Ambrosius:

Tijdens de Paasnacht van 387 werd Augustinus gedoopt door Ambrosius.

Deze scène verschijnt vaak op de arca.

Men ziet dan Ambrosius die doopt en Augustinus die zich overgeeft aan Christus.

Geestelijke betekenis:

De oude mens sterft, de nieuwe mens wordt geboren.

5. Augustinus als bisschop van Hippo

Na zijn terugkeer naar Afrika werd Augustinus bisschop van Hippo.

Verschillende beelden tonen hem:

met bisschopsstaf,

met mijter,

zittend op een leerstoel,

predikend voor het volk.

Geestelijke betekenis:

Ware wijsheid wordt dienstbaarheid.

De grote denker werd herder.

6. Augustinus als schrijver:

Boeken nemen een centrale plaats in.

Hij schreef:

Belijdenissen

De Stad Gods

honderden preken

talrijke brieven

Daarom houdt hij vaak een boek vast.

Symboliek:

Het boek verwijst niet enkel naar kennis, maar naar het Woord van God dat hij probeerde te verstaan en door te geven.

7. Zijn overlijden:

Sommige reliëfs tonen Augustinus op zijn sterfbed.

Volgens de overlevering bracht hij zijn laatste dagen door in gebed, terwijl Hippo werd belegerd door de Vandalen.

Geestelijke betekenis:

Zijn leven eindigt zoals het begonnen was:

als zoeker naar God.

8. Engelen en heiligen rondom hem:

Op het monument zie je overal engelen, heiligen en profeten.

Zij vormen als het ware een hemels koor rondom Augustinus.

Dit benadrukt dat de heilige niet op zichzelf staat, maar deel uitmaakt van de gemeenschap van alle gelovigen.

Een mooie contemplatieve gedachte

Wanneer je de Arca van Augustinus van beneden naar boven bekijkt, zie je eigenlijk zijn hele levensweg:

beneden: de mens die zoekt;

in het midden: de mens die zich bekeert;

hoger: de bisschop en leraar;

helemaal boven: de mens die rust vindt in God.

Het monument verkondigt niet: “Zie hoe groot Augustinus was.”

Het zet veeleer:

“Zie wat Gods genade kan doen met een onrustig hart.”

++++

Gebed:

Heilige Augustinus,

gij die zocht, twijfelde, viel en weer opstond,

leer ook ons de weg van het zoeken.

Wanneer wij verdwalen in vragen, geef ons de moed te blijven luisteren.

Wanneer wij rusteloos worden, leid ons naar de Bron van vrede.

En wanneer wij menen U verloren te hebben, toon ons dat Gij reeds dichter bij ons zijt dan wij bij onszelf.

Amen.

*******************

Sint Ambrosius van MIlaan: Wat opvalt in deze tekst van de heilige Ambrosius is dat God niet wordt voorgesteld als iemand die zich opdringt. Christus komt niet met geweld binnen. Hij komt, staat aan de deur en klopt…..

****

“Laat uw deur openstaan om Hem te ontvangen. Ontsluit uw ziel voor Hem, bied Hem welkom in uw innerlijk, en dan zult u de rijkdom van de eenvoud zien, de schatten van de vrede, de vreugde van de genade. Zet de poort van uw hart wijd open, ga staan vóór de zon van het eeuwige Licht dat over ieder mens schijnt.

De ziel is degene die haar deur heeft, haar poorten. Christus komt naar deze deur en klopt; Christus klopt aan deze poorten. Open voor Hem; Hij wil binnentreden om Zijn bruid wakend en wachtend aan te treffen.”

Heilige Ambrosius van Milaan, uit zijn uitleg van Psalm 118.

++++

Commentaar:

Wat opvalt in deze tekst van de heilige Ambrosius is dat God niet wordt voorgesteld als iemand die zich opdringt. Christus komt niet met geweld binnen. Hij komt, staat aan de deur en klopt. De vrijheid van de menselijke ziel wordt volledig gerespecteerd.

Ambrosius spreekt over verschillende deuren: de deur van het hart, van de ziel, van het innerlijk. Vaak zoeken wij vrede in uiterlijke omstandigheden, maar volgens deze kerkvader ligt de ware schat elders. De rijkdom van de eenvoud, de vrede en de genade verschijnen wanneer de mens zich opent voor Gods aanwezigheid.

Bijzonder mooi is het beeld van Christus als Bruidegom die Zijn bruid zoekt. Dat beeld komt uit de Schrift en verwijst naar de innige liefde tussen God en de ziel. De ziel hoeft geen grote prestaties te leveren; zij wordt enkel uitgenodigd om wakend, ontvankelijk en beschikbaar te zijn.

Voor contemplatieve mensen ligt hier een diepe les: gebed begint niet met spreken, maar met openen. Niet met doen, maar met ontvangen. Het Koninkrijk groeit waar de deur van het hart niet gesloten blijft uit angst, drukte of zelfgenoegzaamheid.

De “zon van het eeuwige Licht” waarover Ambrosius spreekt, schijnt reeds over ieder mens. Het probleem is niet dat God afwezig is. Het probleem is vaak dat de luiken van ons hart gesloten blijven. Het geestelijk leven bestaat erin die luiken steeds verder open te zetten, zodat het Licht naar binnen kan vallen.

++++

Gebed

Heer Jezus Christus,

Gij staat aan de deur van mijn hart en Gij klopt met oneindig geduld.

Zo vaak ben ik afgeleid, bezig met mijn eigen zorgen en plannen, terwijl Gij op mij wacht.

Geef mij de eenvoud om Uw stem te herkennen,

de moed om mijn gesloten deuren te openen,

en de nederigheid om U werkelijk binnen te laten.

Laat Uw eeuwig Licht de donkere hoeken van mijn ziel verlichten.

Vervul mij met de vrede die de wereld niet geven kan,

met de vreugde van Uw genade

en met de stille rijkdom van Uw aanwezigheid.

Maak mijn hart tot een gastvrije woning voor U.

Laat mij waken als een bruid die uitziet naar de komst van haar Geliefde,

opdat Gij mij steeds bereid moogt vinden wanneer Gij komt.

Amen.

********************

Sint Joris (door Petrus Damianus):Deze tekst spreekt niet zozeer over uiterlijke armoede, maar over innerlijke vrijheid. De heilige Petrus Damianus zag dat een mens niet tegelijk volledig aan Christus kan toebehoren en zich krampachtig kan vastklampen aan bezit….

SINT JORIS

Aangezien wij deze beloften hebben, geliefden, laten wij ons reinigen van elke bezoedeling van vlees en geest, en heiligheid volmaakt maken in de vreze Gods.… 2 Korintiërs 7:1

Omdat wij deze beloften hebben, geliefden, laten wij ons reinigen van elke bezoedeling van lichaam en geest, en de heiligheid volmaken in de vreze Gods.

2 Korintiërs 7:1

Verlangend de vijand tegemoet te treden, ontdeed hij zich eerst van zijn aardse rijkdom door alles wat hij bezat aan de armen te geven. Daarna, vrij en onbelemmerd, met het schild van het geloof, stortte hij zich in het heetst van de strijd als een vurige soldaat van Christus.

Wat hij deed, leert ons een waardevolle les: als wij bang zijn ons los te maken van onze wereldse bezittingen, dan zijn wij niet geschikt om een krachtige verdediging van het geloof te voeren.

Sint Petrus Damianus(1007-1072), Kerkleraar..

****

“Sint Joris was een man die het ene leger verliet voor het andere, hij gaf de rang van tribuun op om dienst te nemen als soldaat voor Christus. Verlangend om de vijand te ontmoeten, ontdeed hij zich eerst van zijn wereldse rijkdom door alles wat hij had aan de armen te geven. Toen, vrij en onbezwaard, het schild van het geloof dragend, stortte hij zich in het heetst van de strijd, een vurig soldaat voor Christus. Het is duidelijk dat wat hij deed, dient om ons een waardevolle les te leren: als we bang zijn om onszelf van onze wereldse bezittingen te ontdoen, dan zijn we ongeschikt om een krachtige verdediging van het geloof te maken. Dierbare broeders, laten we niet alleen de moed van deze strijder in het leger van de hemel bewonderen, maar ook zijn voorbeeld volgen. Laten we ons laten inspireren om te streven naar de beloning van hemelse heerlijkheid. We moeten ons nu reinigen, zoals de heilige Paulus ons zegt, van alle verontreiniging van lichaam en geest, zodat ook wij het op een dag verdienen om die tempel van gelukzaligheid binnen te gaan waarnaar we nu streven.”

– Uit een preek van de heilige Petrus Damianus (1007-1072), kerkleraar

++++

Commentaar:

Deze tekst spreekt niet zozeer over uiterlijke armoede, maar over innerlijke vrijheid. De heilige Petrus Damiani zag dat een mens niet tegelijk volledig aan Christus kan toebehoren en zich krampachtig kan vastklampen aan bezit, prestige, zekerheid of eigenbelang.

Voordat hij de geestelijke strijd aanging, maakte hij zijn hart vrij. Dat is een evangelische wijsheid die vandaag even actueel is als duizend jaar geleden. De grootste vijanden bevinden zich vaak niet buiten ons, maar in onszelf: gehechtheden, angsten, trots, zelfzucht en de behoefte alles onder controle te houden.

Paulus roept ons op ons te reinigen van elke bezoedeling van lichaam en geest. Dat gebeurt niet door eigen inspanning alleen, maar door ons steeds opnieuw open te stellen voor Gods genade. Wanneer het hart gezuiverd wordt, ontstaat er ruimte voor vertrouwen. Dan kunnen wij, net als de heiligen, met een vrij hart de weg van Christus gaan.

De vraag die deze tekst ons stelt is eenvoudig maar diepgaand:

Wat houd ik vast dat mij verhindert mij volledig aan God toe te vertrouwen?

Soms vraagt God niet dat wij alles weggeven, maar wel dat wij Hem boven alles verkiezen. Waar Hij de eerste plaats krijgt, verliezen aardse dingen hun macht over ons en worden zij middelen tot liefde in plaats van ketenen.

++++

Gebed:

Heer Jezus,

U bent de ware rijkdom van mijn hart.

Toch houd ik mij vaak vast aan wat voorbijgaat:

aan zekerheid, bezit, waardering en eigen plannen.

Bevrijd mij van alles wat mij belemmert

om U met een onverdeeld hart te volgen.

Zuiver mijn gedachten, mijn verlangens en mijn daden.

Leer mij leven in de vrijheid van de kinderen van God,

zonder angst om los te laten wat U niet van mij verlangt te bewaren.

Geef mij het schild van het geloof,

de moed van de heiligen

en een hart dat arm is voor de wereld

maar rijk in Uw liefde.

Moge de heilige Petrus Damianus voor mij bidden,

opdat ik dagelijks groei in heiligheid

en steeds meer op U mag gaan lijken.

Amen.

**********************

St.Macarius de Egyptenaar: Het licht waarover Macarius spreekt, is niet een menselijk talent, kennis of succes. Het is het licht van Christus dat in een ziel woont die zich opent voor Gods liefde….

“Dat de zielen van de rechtvaardigen hemels licht worden, heeft de Heer Zelf aan de apostelen gezegd… Eerst vormde Hij hen tot licht en bepaalde Hij dat door hen de wereld verlicht zou worden.”

H. Macarius de Egyptenaar.

Spirituele Homilie 1.4

++++

Commentaar:

De heilige Macarius spreekt hier over een diep mysterie van het christelijk leven. God roept de mens niet alleen om zijn geboden te onderhouden, maar om innerlijk door Zijn licht te worden vervuld. De apostelen ontvingen niet enkel een boodschap om door te geven; hun hele wezen werd door Gods genade omgevormd. Daarom konden zij lichtdragers worden voor anderen.

Dit woord herinnert aan wat Jezus zegt:

“Gij zijt het licht der wereld.” (Matteüs 5,14)

Het licht waarover Macarius spreekt, is niet een menselijk talent, kennis of succes. Het is het licht van Christus dat in een ziel woont die zich opent voor Gods liefde. Hoe meer een mens leeft in gebed, nederigheid en vertrouwen, hoe meer dit goddelijk licht door hem heen kan stralen.

Voor ons vandaag is dit een uitnodiging om niet alleen over God te spreken, maar God toe te laten ons te vormen. Dan worden onze woorden, onze stilte, onze daden en zelfs ons lijden een venster waardoor anderen iets van Gods aanwezigheid kunnen ontdekken.

Wanneer wij ons soms arm, zwak of onbekwaam voelen, mogen wij bedenken dat ook de apostelen geen licht uit zichzelf bezaten. Christus maakte hen tot licht. Hetzelfde werk wil Hij ook in ons verrichten.

++++

Gebed

Heer Jezus Christus,

Gij zijt het ware Licht dat iedere mens verlicht.

Vorm ook mijn hart naar Uw beeld.

Verdrijf de duisternis van angst, hoogmoed en zelfzucht.

Vervul mij met Uw Geest, zodat Uw licht in mij mag wonen.

Leer mij niet te zoeken hoe ik zelf kan schitteren,

maar hoe ik U kan weerspiegelen.

Maak mijn woorden zacht,

mijn liefde oprecht,

mijn geloof standvastig,

en mijn leven tot een kleine lamp voor hen die zoeken naar hoop.

Zoals Gij de apostelen tot licht hebt gemaakt voor de wereld,

maak ook mij tot een werktuig van Uw vrede en Uw aanwezigheid.

Amen.

*********************

Augustinus: “Elk goed werk dat wij doen, is een geschenk van God, geschonken door Gods genade.”

Drie hoofdpunten van de Pelagiaanse leer.

Anti-Pelagiaanse Geschriften — St. Augustinus

***

Want er zijn, zoals u weet, drie punten die de katholieke Kerk vooral tegenover hen handhaaft.

Het eerste is dat de genade van God niet wordt gegeven op grond van onze verdiensten; want zelfs alle verdiensten van de rechtvaardigen zijn Gods gave en worden geschonken door Gods genade.

Het tweede is dat niemand die in dit sterfelijke lichaam leeft, hoe rechtvaardig hij ook moge zijn, zonder enige zonde is.

Het derde is dat de mens geboren wordt onder de zonde van de eerste mens en gebonden is door de keten van de veroordeling, tenzij de schuld die door voortplanting is overgedragen, door wedergeboorte wordt losgemaakt.

Sint-Augustinus, Over de gave van de volharding, ca. 428 n.C.

++++

Commentaar:

In deze tekst verdedigt Augustinus drie centrale overtuigingen van de christelijke leer.

1. Alles begint met genade

Augustinus verzet zich tegen de gedachte dat de mens zichzelf door eigen kracht zou kunnen redden of heiligen. Zelfs onze beste werken zijn uiteindelijk vrucht van Gods voorafgaande genade. Wat wij aan goedheid bezitten, hebben wij eerst ontvangen.

Dat is een nederige maar ook bevrijdende waarheid. Wij hoeven ons niet op te werken naar God alsof wij zijn liefde moeten verdienen. Gods liefde gaat altijd aan ons antwoord vooraf.

2. Niemand is volmaakt

Zelfs de heiligen blijven kwetsbare mensen. Zolang wij op aarde leven, dragen wij onze beperktheid, zwakheid en neiging tot zelfzucht mee.

Augustinus wil daarmee niet ontmoedigen, maar juist waarschuwen tegen geestelijke hoogmoed. Werkelijke heiligheid bestaat niet uit het menen dat men zonder zonde is, maar uit het steeds opnieuw terugkeren naar Gods barmhartigheid.

3. Wedergeboorte door Christus

Wanneer Augustinus spreekt over de “zonde van de eerste mens”, verwijst hij naar de erfzonde: de gewonde toestand waarin de mensheid zich bevindt sinds de val. Niemand redt zichzelf uit die toestand. Daarom spreekt hij over de noodzaak van de wedergeboorte, die de Kerk verstaat als deelname aan het nieuwe leven van Christus, geschonken in het doopsel en voortdurend vernieuwd door Gods genade.

Een contemplatieve lezing:

Onder deze dogmatische formuleringen ligt een diep spiritueel inzicht verborgen:

alles is gave;

niemand hoeft zich boven anderen te verheffen;

niemand is buiten Gods genezende genade gevallen.

De mens staat niet voor God als een held die zijn eigen redding verdient, maar als een geliefd kind dat alles ontvangt. Augustinus nodigt ons uit om minder op onszelf te steunen en meer op de stille werkzaamheid van Gods genade.

++++

Gebed:

Heer van alle genade,

laat mij nooit vergeten dat alles wat goed is in mij eerst uit Uw liefde is voortgekomen.

Bewaar mij voor de hoogmoed die denkt zichzelf te kunnen redden, en voor de wanhoop die vergeet dat Uw barmhartigheid groter is dan mijn zwakheid.

Leer mij elke dag opnieuw te leven uit ontvangen genade, met een nederig hart, een dankbare geest en een groeiend vertrouwen.

Maak mij bereid mijn eigen gebrokenheid te erkennen en tegelijk te rusten in de zekerheid van Uw liefde.

Moge Uw genade mij dragen, vandaag en alle dagen, totdat alles voltooid wordt in U.

Amen.

++++++++++++

Elk goed werk dat wij doen is een Gift van God ons geschonken door Gods genade

Want er zijn drie punten, zoals u weet, die de katholieke Kerk voornamelijk tegen hen beweert. Een daarvan is, dat de genade van God niet wordt gegeven overeenkomstig onze verdiensten; omdat zelfs elke verdienste van de rechtvaardigen Gods gave is, en wordt verleend door Gods genade. De tweede is, dat niemand in dit vergankelijke lichaam leeft, hoe rechtvaardig hij ook mag zijn, zonder zonden van welke aard dan ook. De derde is, dat de mens wordt geboren als een aanstoot voor de zonde van de eerste mens, en gebonden door de keten van veroordeling, tenzij de schuld die door de generatie is opgelopen, wordt losgemaakt door de wedergeboorte.

lees verder :

Van deze drie punten is datgene wat ik als laatste heb geplaatst het enige dat niet wordt behandeld in het bovengenoemde boek van de glorieuze martelaar; maar van de twee anderen is het betoog daar zo helder dat de bovengenoemde ketters, moderne vijanden van de genade van Christus, lang voor hun geboorte al overtuigd bleken te zijn. Onder deze verdiensten van de heiligen, die geen verdiensten zijn tenzij ze de gaven van God zijn, zegt hij dat volharding ook Gods gave is, met deze woorden: “Wij zeggen, Uw naam worde geheiligd;’ niet dat wij God bidden dat Hij door onze gebeden geheiligd mag worden, maar dat wij Hem smeken dat Zijn naam in ons geheiligd mag worden. Maar door wie wordt God geheiligd, aangezien Hij Zelf heiligt? Welnu, omdat Hij zegt, Weest heilig, omdat Ik ook heilig ben, bidden en smeken wij dat wij, die geheiligd werden in de doop, mogen volharden in datgene wat wij begonnen zijn te zijn.” [3568] En even later, nog steeds argumenterend over diezelfde kwestie, en onderwijzend dat wij de Heer om volharding smeken, wat wij op geen enkele manier terecht en waarlijk zouden kunnen doen tenzij het Zijn gave was, zegt hij: “Wij bidden dat deze heiliging in ons mag blijven; en omdat onze Heer en Rechter de mens die door Hem genezen en levend gemaakt is, waarschuwt om niet meer te zondigen, opdat hem niet iets ergers overkomt, doen wij deze smeekbede in onze voortdurende gebeden; wij vragen dit, dag en nacht, dat de heiliging en levendmaking die ontvangen wordt uit de genade van God, bewaard mag blijven door Zijn bescherming.” [3569]Die leraar begrijpt dus dat wij van Hem om volharding in de heiliging vragen, dat wil zeggen, dat wij in de heiliging moeten volharden, wanneer wij die geheiligd zijn, zeggen: “Uw naam worde geheiligd.” Want wat is het anders om te vragen om wat wij reeds ontvangen hebben, dan dat het ons ook gegeven wordt om niet op te geven uit het bezit ervan? Zoals dus de heilige, wanneer hij God vraagt ​​dat hij heilig mag zijn, zeker vraagt ​​dat hij heilig mag blijven, zo vraagt ​​zeker ook de kuise mens, wanneer hij vraagt ​​dat hij kuis mag zijn, het continent dat hij continent mag zijn, de rechtvaardige dat hij rechtvaardig mag zijn, de vrome dat hij vroom mag zijn, en dergelijke, — welke dingen wij, tegen de Pelagianen in, beweren dat het gaven van God zijn, — vragen zonder twijfel dat zij mogen volharden in die goede dingen waarvan zij hebben erkend dat zij die hebben ontvangen. En als zij dit ontvangen, ontvangen zij zeker ook de volharding zelf, de grote gave van God, waardoor Zijn andere gaven bewaard blijven.

BRON : https://mail.biblehub.com/library/augustine/anti-pelagian_writings/chapter_4_three_leading_points_of.htm

Augustinus

**************************

Zuster Teresa Benedicta van het Kruis (Edith Stein)

Haar Leven en sterven….

Edith Stein(Zuster Teresa Benedicta van het Kruis):

De geleerde non die vanwege haar joodse afkomst in Auschwitz werd vermoord

Afkomst en jeugd:

Edith Stein werd geboren op 12 oktober 1891 in Breslau, toen een stad in het Duitse Keizerrijk en tegenwoordig het Poolse Wrocław. Zij was de jongste van zeven kinderen in een orthodox-joods gezin. Haar vader, een houthandelaar, stierf toen zij amper twee jaar oud was. Haar moeder nam de zaak over en voedde haar kinderen verder op in een diep religieuze joodse traditie

Voor haar moeder had Ediths geboorte een bijzondere betekenis, omdat zij geboren werd op Grote Verzoendag (Jom Kippoer), de heiligste dag van het joodse jaar. Op die dag vragen gelovigen God om vergeving en verzoening, zodat zij met een zuiver hart een nieuw levensjaar kunnen beginnen.

Studie en intellectuele vorming:

Tijdens haar puberteit verloor Edith haar geloof en werd zij atheïst. Op haar veertiende stopte zij zelfs een tijd met school en ging zij haar oudste zus in Hamburg helpen in het huishouden. Na enkele maanden hernam zij echter haar studies met vernieuwde ijver.

Op haar negentiende behaalde zij met uitstekende resultaten haar gymnasiumdiploma. Vervolgens studeerde zij aan de Universiteit van Breslau en later aan de beroemde Universiteit van Göttingen, waar zij zich verdiepte in filosofie, psychologie, geschiedenis en letteren.

Haar uitzonderlijke intellect bracht haar in contact met vooraanstaande geleerden, onder wie de beroemde filosoof Edmund Husserl, grondlegger van de fenomenologie. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte Edith als vrijwillige verpleegster voor gewonde soldaten. Daarna volgde zij Husserl naar Freiburg, waar zij zijn assistente werd.

In 1917 promoveerde zij met de hoogste onderscheiding tot doctor in de filosofie. Naast haar wetenschappelijk werk gaf zij lezingen en verwierf zij aanzien in academische kringen.

Ontdekking van het katholieke geloof:

In de zomer van 1921 vond een beslissende ommekeer plaats. Tijdens een verblijf bij vrienden kreeg Edith de autobiografie van de heilige Teresa van Ávila in handen. Zij las het boek in één nacht uit.

Toen zij de volgende ochtend het laatste blad omsloeg, sprak zij de beroemde woorden:

“Dit is de waarheid.”

Vanaf dat moment begon een intens geestelijk zoeken dat leidde tot haar opname in de Katholieke Kerk. Op 1 januari 1922 ontving zij het doopsel.

Deze keuze veroorzaakte diepe droefheid bij haar moeder, die haar joodse geloof trouw bleef. Voor Edith was haar bekering echter geen verwerping van haar afkomst, maar de voltooiing van haar zoektocht naar de waarheid.

Daarna werkte zij als lerares Duitse taal en cultuur aan een meisjesschool van de Dominicanessen in Speyer. Tegelijk bleef zij filosofische werken schrijven en nam zij actief deel aan het gebedsleven van het klooster.

Intrede in de Karmel:

In 1932 werd Edith docent aan het Instituut voor Pedagogie van de Universiteit van Münster. Maar na de machtsovername van Hitler verloor zij haar positie vanwege haar joodse afkomst.

In datzelfde jaar schreef zij een brief aan paus Pius XI waarin zij waarschuwde voor het groeiende antisemitisme in Duitsland.

Omdat haar verlangen naar een volledig aan God gewijd leven steeds sterker werd, trad zij in 1933 binnen bij de Karmel van Keulen. Zij ontving de kloosternaam:

Zuster Teresa Benedicta van het Kruis:

Haar moeder kon deze keuze nauwelijks begrijpen, maar bleef haar ondanks alles liefhebben.

Naar Nederland:

Na de Kristallnacht van november 1938 werd de situatie voor joden en ook voor gedoopte joden steeds gevaarlijker. Daarom werd Edith op oudejaarsavond 1938 overgebracht naar het karmelietessenklooster van Echt in Nederlands Limburg.

In 1940 kwam ook haar zus Rosa naar Echt. Zij was eveneens katholiek geworden en hielp er als lekenzuster.

Toen de Duitse bezetting van Nederland begon, werden de maatregelen tegen de joden steeds strenger. Ook Edith en Rosa moesten de Jodenster dragen.

Arrestatie en dood:

In juli 1942 lieten de Nederlandse bisschoppen in alle katholieke kerken een pastorale brief voorlezen, waarin zij protesteerden tegen de deportatie van de joden. De nazi’s namen daarop een wraakmaatregel: zij besloten ook gedoopte joden op te pakken.

Op 2 augustus 1942 werden Edith en Rosa Stein door de Gestapo in het klooster van Echt gearresteerd. Via Kamp Amersfoort kwamen zij terecht in doorgangskamp Westerbork.

Ooggetuigen vertelden later hoe Edith zich daar bijzonder ontfermde over de kinderen, de zieken en de angstige moeders. Zij bracht troost waar wanhoop heerste.

Op 7 augustus 1942 werden de zusters op transport gezet naar Auschwitz. Twee dagen later, op 9 augustus 1942, werden Edith Stein en haar zus Rosa vermoord in de gaskamers van het vernietigingskamp.

Heiligverklaring:

Paus Johannes Paulus II verklaarde Edith Stein in 1987 zalig en op 11 oktober 1998 heilig. Een jaar later werd zij uitgeroepen tot een van de patroonheiligen van Europa.

Commentaar:

Het leven van Edith Stein is een indrukwekkend getuigenis van de zoektocht naar waarheid. Zij bezat een uitzonderlijk verstand, maar was niet tevreden met louter intellectuele kennis. Haar hart verlangde naar een diepere waarheid die niet alleen gedacht, maar ook geleefd kon worden.

Wat bijzonder treft, is dat zij haar joodse afkomst nooit verloochende. Zij bleef zich verbonden voelen met haar volk, zelfs toen die verbondenheid haar het leven kostte. In haar persoon ontmoeten Jeruzalem en Rome elkaar, geloof en wetenschap, denken en bidden.

Edith leert ons dat ware wijsheid niet bestaat in het verzamelen van kennis, maar in de bereidheid om de waarheid te volgen, waar die ons ook brengt. Haar leven eindigde in de duisternis van Auschwitz, maar haar getuigenis blijft een licht voor velen die zoeken naar geloof, moed en innerlijke vrijheid.

++++

Gebed:

Heilige Teresa Benedicta van het Kruis, Edith Stein,

jij zocht met heel je verstand naar de waarheid en ontdekte uiteindelijk dat de Waarheid een Persoon is: Jezus Christus.

Leer ook ons zoeken met een open hart, zonder angst voor wat wij zullen vinden.

Jij kende de pijn van onbegrip, de pijn van vervolging en de pijn van het verlies van zoveel onschuldige levens.

Bid voor allen die vandaag slachtoffer zijn van haat, geweld en discriminatie.

Verkrijg voor ons de moed om trouw te blijven aan ons geweten, de kracht om lief te hebben te midden van lijden en het vertrouwen dat Gods liefde sterker is dan de dood.

Moge jouw voorbeeld ons helpen om in alle omstandigheden de waarheid te zoeken, de vrede te bewaren en het kruis te dragen met hoop.

Amen.

*******************

***************

Henri Nouwen: God is trouw aan zijn beloften

*****

God is trouw aan zijn beloften.

Voordat je sterft, zul je de aanvaarding en de liefde vinden waarnaar je verlangt.

Het zal niet komen zoals jij verwacht. Het zal niet beantwoorden aan jouw behoeften en wensen.

Maar het zal je hart vervullen en je diepste verlangen stillen.

Er is niets anders om je aan vast te houden dan deze belofte.

Al het andere is je afgenomen.

Houd je vast aan die naakte belofte, in geloof.

Jouw geloof zal je genezen.

Henri Nouwen, uit The Inner Voice of Love

Commentaar

Dit is een van die teksten van Henri Nouwen die ontstaan lijken te zijn uit een diepe nacht van de ziel. Hij spreekt niet over een gemakkelijke vervulling van onze verlangens, maar over een vervulling die vaak geheel anders komt dan wij verwachten.

Wij bidden om liefde, begrip, rust of nabijheid. Vaak hopen wij dat God die gaven schenkt langs wegen die wij zelf hebben uitgetekend. Maar Nouwen zegt dat Gods antwoord anders kan zijn. Niet altijd volgens onze wensen, maar wel volgens de diepste honger van ons hart.

De uitdrukking“de naakte belofte” is bijzonder krachtig. Er blijft soms niets meer over: geen zekerheid, geen zichtbare steun, geen gevoel van Gods nabijheid. Alleen Zijn belofte. Dat herinnert aan Abraham, die bleef vertrouwen zonder te zien; aan Johannes van het Kruis, die sprak over de donkere nacht; en aan Jezus zelf, die zich op het kruis volledig aan de Vader toevertrouwde.

De genezing waarover Nouwen spreekt, is daarom niet in de eerste plaats het verdwijnen van pijn of moeilijkheden. Het is de genezing van het hart dat leert rusten in God alleen. Wanneer alle andere steunpilaren wegvallen, ontdekt de ziel dat Gods trouw voldoende is.

++++

Gebed

Heer,

wanneer mijn verwachtingen niet worden vervuld en mijn plannen uiteenvallen, help mij dan te vertrouwen op Uw trouw.

Wanneer ik zoek naar liefde, laat mij ontdekken dat Uw liefde mij reeds omringt.

Wanneer ik houvast verlies en alles onzeker lijkt, leer mij rusten in Uw belofte alleen.

Geef mij de moed om niet vast te klampen aan wat voorbijgaat, maar aan U, die gisteren, vandaag en altijd dezelfde bent.

Genees de wonden van mijn hart. Vervul het diepste verlangen van mijn ziel, niet volgens mijn wil, maar volgens Uw wijze en liefdevolle weg.

Laat mijn geloof groeien in de stilte, zodat ik, te midden van duisternis en onzekerheid, Uw verborgen aanwezigheid mag herkennen.

Amen.

*******************

St.Theophan de Kluizenaar: St. Theophan biedt hier een mystieke lezing van het evangelieverhaal over Martha, Maria en Lazarus. Elk personage staat symbool voor een dimensie van het geestelijk leven…..

“Wie de werkzame Martha heeft, die symbool staat voor alomvattende goede werken, en wie Maria heeft, zittend aan Jezus’ voeten, symbool van een aandachtige en warme toewending tot de Heer met heel het hart, bij diegene zal de Heer Zelf komen en Lazarus doen opstaan, die het innerlijke geestelijke leven symboliseert, en Hij zal hem bevrijden van alle emotionele en lichamelijke banden. Dan zal er werkelijk een nieuw leven in hem beginnen: een leven zonder lichaam in het lichaam, en onaards op aarde. Het zal een ware opstanding van de geest zijn, voorafgaand aan de toekomstige opstanding van het lichaam.”

— St. Theophan de Kluizenaar,

++++

Commentaar:

St. Theophan biedt hier een mystieke lezing van het evangelieverhaal over Martha, Maria en Lazarus. Elk personage staat symbool voor een dimensie van het geestelijk leven:

  • Martha vertegenwoordigt de actieve liefde: dienstbaarheid, werken van barmhartigheid, inzet voor het goede.
  • Maria belichaamt de contemplatieve liefde: luisteren, aanbidding, innerlijke toewijding.
  • Lazarus is het diepste innerlijke leven, de geest die door zonde en wereldse gehechtheid als het ware ‘dood’ is, maar door Christus tot nieuw leven gewekt wordt.

De opstanding van Lazarus is hier geen historische gebeurtenis, maar een beeld van de innerlijke transformatie die plaatsvindt wanneer actie (Martha) en contemplatie (Maria) samenkomen in een hart dat volledig op God gericht is. Dan komt Christus zelf, en bevrijdt de ziel van haar gebondenheid. Het resultaat is een leven dat ‘bodiless in the body’ is — een mystieke staat waarin de ziel leeft in het lichaam, maar niet meer door het lichaam beheerst wordt.

+++++

Gebed:

Heer Jezus Christus, Gij die Martha zegent in haar dienstbaarheid, en Maria in haar stille aanbidding,

kom ook tot mij, en wek in mij de Lazarus van mijn ziel. Bevrijd mij van de banden van angst, begeerte en zelfzucht,

zodat ik mag leven — onaards op aarde, met een hart dat rust in U alleen.

Laat mijn werken doordrenkt zijn van liefde, mijn stilte gevuld met Uw aanwezigheid,

en mijn geest vernieuwd door Uw opstanding.

Amen.

****************

St.Johannes van het Kruis: Allereerst moet men weten dat wanneer iemand God zoekt, zijn Geliefde hem nog veel meer zoekt…..

“Allereerst moet men weten dat wanneer iemand God zoekt, zijn Geliefde hem nog veel meer zoekt.”

– Sint Johannes van het Kruis

++++

Commentaar:

Dit woord van Johannes van het Kruis keert een diepgewortelde menselijke gedachte om. Vaak denken wij dat het geestelijk leven vooral bestaat uit ónze zoektocht naar God: ons gebed, onze inspanning, ons verlangen, onze trouw.

Maar de mysticus zegt iets verrassends: nog vóór wij naar God op zoek gaan, is God reeds naar ons op zoek.

Wanneer wij verlangen naar Hem, is dat reeds een teken dat zijn liefde ons heeft aangeraakt. Ons zoeken ontstaat niet uit onszelf alleen, maar als antwoord op een voorafgaande liefde. Zoals de zon het bloemzaad wekt voordat het zich opent, zo wekt God het verlangen in het hart voordat de mens Hem bewust begint te zoeken.

Voor wie zich soms verlaten voelt of denkt onvoldoende te bidden, bevat dit een grote troost. Het gewicht van het geestelijk leven rust niet uitsluitend op onze schouders. God is geen verborgen schat die zich tegen wil en dank laat vinden. Hij is de Liefde die ons tegemoetkomt, die wacht, roept, inspireert en draagt.

Zelfs in tijden van droogte, stilte of innerlijke duisternis blijft deze waarheid gelden: wanneer wij denken dat wij naar God zoeken, is Hij reeds dichter bij ons dan wijzelf vermoeden.

Johannes van het Kruis heeft dit zelf ervaren tijdens lange perioden van beproeving. Daarom spreekt hij niet over een theoretische God, maar over de Geliefde. Dat woord verraadt tederheid. God kijkt niet naar ons als een rechter die onze prestaties beoordeelt, maar als een geliefde die verlangt naar ontmoeting.

++++

Gebed:

Heer, mijn Geliefde,

wanneer ik U zoek in de stilte, laat mij niet vergeten dat Gij mij reeds hebt gezocht lang voordat ik aan U dacht.

Wanneer mijn gebed zwak wordt en mijn hart vermoeid raakt, herinner mij eraan dat Uw liefde sterker is dan mijn verlangen.

Leer mij rusten in het vertrouwen dat ik nooit alleen op weg ben, want Gij gaat mij altijd vooraf, Gij wandelt naast mij en Gij wacht op mij aan het einde van de weg.

Laat mij leven vanuit deze eenvoudige waarheid: dat ik gezocht, bemind en gedragen ben door Uw eeuwige liefde.

Amen.

***

“Mijn ziel heeft Hem gezocht, maar ontdekte uiteindelijk dat Hij reeds aanwezig was.” Dat is misschien wel de verborgen kern van deze uitspraak van Johannes van het Kruis.

*****************

Heilige Teresa van Avila: Deze tekst herinnert aan een moeilijke periode in het leven van Teresa. Haar diepe mystieke ervaringen en haar hervormingswerk binnen de Karmelorde wekten wantrouwen…..

Korte duiding:

Deze tekst herinnert aan een moeilijke periode in het leven van Teresa. Haar diepe mystieke ervaringen en haar hervormingswerk binnen de Karmelorde wekten wantrouwen. Toch bleef zij trouw aan haar geweten, aan de Kerk en aan haar roeping. Haar heiligheid ligt niet alleen in haar gebed, maar ook in haar moed om door beproeving heen standvastig te blijven.

Voor contemplatieve lezers is dit een mooie herinnering dat innerlijke vrijheid vaak groeit te midden van onbegrip en onzekerheid. Teresa leert ons dat vertrouwen op God soms betekent dat men geduldig wacht, zonder de uiteindelijke uitkomst te kennen.

++++

Gebed:

Heilige Teresa van Ávila,

leer ons de weg van het innerlijke gebed, waar de ziel in stilte rust vindt bij God.

Wanneer wij verkeerd begrepen worden, geef ons uw moed. Wanneer wij moeten wachten, geef ons uw geduld. Wanneer wij twijfelen, wijs ons op de nabijheid van Christus.

Moge ook in ons hart het zaad van Gods liefde ontkiemen, zodat wij, net als u, in vertrouwen blijven wandelen, zelfs door tijden van beproeving.

Amen.

****************

Teresa van Avila: “Heer, zelfs wanneer ik geen troost voel, zelfs wanneer mijn gebed droog is, zelfs waneer ik geen antwoorden krijg, wil ik bij U blijven”…..

Commentaar:

“Het beweegt mij niet, mijn God, om U te beminnen om de hemel die U mij hebt beloofd.”

Hier spreekt een liefde die volwassen geworden is. In het begin van ons geestelijk leven zoeken we vaak troost, bescherming, vrede of eeuwig geluk. Dat is menselijk en goed. Maar gaandeweg nodigt God ons uit tot iets groters: Hem liefhebben niet om Zijn gaven, maar om Wie Hij is.

“U beweegt mij, Heer, beweeg me U te zien genageld aan een kruis.”

De dichter wordt geraakt door de liefde van Christus die zich volledig schenkt. Het kruis is geen dreiging maar een openbaring van liefde. Wanneer iemand werkelijk kijkt naar Christus, gekwetst en verlaten uit liefde voor de mensen, ontstaat er een antwoord van het hart.

“Al was er geen hemel, ik zou U beminnen; al was er geen hel, ik zou U vrezen.”

Dit is misschien wel het hoogtepunt van de tekst. De ziel zegt: mijn liefde is niet gebaseerd op beloning of straf. Zoals een kind zijn moeder liefheeft omdat zij zijn moeder is, zo bemint de ziel God omdat Hij God is.

“Al hoopte ik niet op wat ik hoop, toch zou ik U beminnen zoals ik U bemin.”

Hier wordt alle eigenbelang losgelaten. De liefde wordt zuiver, vrij en onvoorwaardelijk. Dat is de weg van de heiligen: niet “Wat krijg ik van God?”, maar “Hoe kan ik meer beantwoorden aan Zijn liefde?”

Voor ons dagelijkse leven betekent dit niet dat we geen verlangens meer mogen hebben. Wel dat we langzaam leren zeggen:

“Heer, zelfs wanneer ik geen troost voel, zelfs wanneer mijn gebed droog is, zelfs wanneer ik geen antwoorden krijg, wil ik bij U blijven.”

Dat is de liefde die standhoudt in de nacht van het geloof.

++++

Gebed:

Liefdevolle Heer,

Gij die Uw armen hebt uitgestrekt aan het kruis en niets hebt achtergehouden van Uw liefde, leer mij U zoeken omwille van Uzelf.

Wanneer ik U zoek om troost, zuiver dan mijn verlangen. Wanneer ik U zoek om zekerheid, leid mij dieper naar vertrouwen. Wanneer ik U zoek om Uw gaven, breng mij tot de Gever.

Laat mij rusten in Uw aanwezigheid, ook wanneer ik niets voel, ook wanneer de weg donker is, ook wanneer mijn hart arm en leeg blijft.

Geef mij een liefde die niet rekent, niet eist, niet onderhandelt, maar eenvoudig antwoord geeft op Uw oneindige liefde.

Moge het aanschouwen van Uw gekwetste Lichaam, van Uw open Hart, mij steeds opnieuw herinneren hoe diep Gij mij hebt liefgehad.

En laat mij, samen met alle heiligen, eens kunnen zeggen:

“Heer, al schonkt Gij mij niets, dan nog zoudt Gij alles voor mij zijn.”

Amen.

++++

Moge deze tekst je vandaag uitnodigen tot een stille rust in Gods liefde, voorbij angst, voorbij verdienste, voorbij eigenbelang, in de vrije en tedere liefde van het hart.

********************

Heilige Teresa van Avila: De tekst van de heilige Teresa van Ávila is een getuigenis van grote eerlijkheid tegenover zichzelf. Zij vertelt hoe zij zich liet meeslepen door romans en wereldse lectuur. Teresa merkte dat haar hart steeds meer gehecht raakte aan dingen die haar uiteindelijk geen diepe vreugde schonken…..

Commentaar:

De tekst van de heilige Teresa van Ávila is een getuigenis van grote eerlijkheid tegenover zichzelf. Zij vertelt hoe zij zich liet meeslepen door romans en wereldse lectuur. Op zichzelf is lezen niet verkeerd, maar Teresa merkte dat haar hart steeds meer gehecht raakte aan dingen die haar uiteindelijk geen diepe vreugde schonken. Wat eerst ontspanning leek, werd geleidelijk een afhankelijkheid. Zij zegt zelfs dat zij niet tevreden was tenzij zij een roman in handen had.

Het opvallende is dat Teresa niet spreekt over uiterlijke fouten, maar over een verlies van innerlijke vrijheid. Dat is vaak het eerste teken dat iets niet meer op zijn juiste plaats staat. Wanneer wij iets nodig hebben om ons gelukkig te voelen, dreigt ons hart gevangen te raken. De heilige ontdekte dat de boeken die haar zoveel plezier leken te geven, haar uiteindelijk “bedroefd en teleurgesteld” achterlieten.

God liet haar echter niet aan zichzelf over. Door de waakzaamheid van haar vader, door haar verblijf bij de Augustinessen en later door het lezen van de brieven van de heilige Hiëronymus, opende zich een nieuwe weg. Wat de wereld haar niet kon geven, begon zij te vinden in de vriendschap met God.

Deze tekst nodigt ons uit om stil te staan bij een eenvoudige maar belangrijke vraag: Wat vervult mijn hart werkelijk? Veel dingen kunnen ons bezighouden, vermaken of afleiden, maar slechts weinig dingen schenken blijvende vrede. Teresa ontdekte dat het hart uiteindelijk geschapen is voor God, en dat geen enkel aards bezit, succes of vermaak dat diepste verlangen volledig kan vervullen.

Zoals Augustinus schreef: “Onrustig is ons hart totdat het rust vindt in U.” Teresa’s verhaal is een levende illustratie van die waarheid.

++++

Gebed:

Heer,

Gij kent de verborgen verlangens van mijn hart. Gij weet hoe gemakkelijk ik mij laat meeslepen door dingen die mij beloven gelukkig te maken, maar die mij vaak leeg en onvervuld achterlaten.

Geef mij de eerlijkheid van de heilige Teresa, om mijn leven te bekijken in het licht van Uw waarheid.

Leer mij onderscheiden wat mij dichter bij U brengt en wat mij van U verwijdert.

Wanneer mijn hart zich hecht aan voorbijgaande dingen, maak het dan vrij. Wanneer ik mijn vrede zoek buiten U, roep mij dan zacht terug naar Uw aanwezigheid.

Ik dank U voor de mensen, de boeken, de gebeurtenissen en de genaden waarmee Gij mijn weg verlicht.

Geef mij een luisterend hart, dat Uw stem herkent te midden van alle stemmen van de wereld.

Moge ik, zoals de heilige Teresa, steeds meer ontdekken dat Gij alleen voldoende zijt.

Heilige Teresa van Ávila, leer mij bidden, leer mij vertrouwen, leer mij liefhebben.

Amen.

*********************

St.Bruno van Keulen: In de eenzaamheid en stilte van de woestijn schenkt God aan zijn geestelijke atleten de beloning waarnaar zij verlangen…..

“In de eenzaamheid en stilte van de woestijn schenkt God aan zijn geestelijke atleten de beloning waarnaar zij verlangen: een vrede die de wereld niet kent, en vreugde in de Heilige Geest.”

– Sint Bruno

Commentaar:

Deze korte tekst raakt het hart van de contemplatieve roeping. Sint Bruno spreekt over de “woestijn”, niet alleen als een fysieke plaats van afzondering, maar ook als de innerlijke ruimte waar alle ruis verstomt en de ziel alleen met God verblijft.

De uitdrukking “geestelijke atleten” is bijzonder mooi. Een atleet oefent zich met volharding, discipline en geduld om een doel te bereiken. Zo oefent ook de contemplatieve mens zich dagelijks in stilte, gebed, overgave en trouw. Niet om iets te verdienen, maar om zich steeds meer open te stellen voor Gods aanwezigheid.

De beloning waarover Bruno spreekt, is geen aardse voorspoed. Het is een verborgen gave:

  • een vrede die niet afhankelijk is van omstandigheden;
  • een vreugde die dieper gaat dan gevoelens;
  • een innerlijke rust die voortkomt uit het wonen in Gods nabijheid.

Wanneer de wereld druk maakt, vergelijkt en voortjaagt, nodigt de Geest uit tot een andere weg: stil worden, luisteren en rusten in God. Daar ontdekt de ziel dat wat zij zocht, al aanwezig was.

Deze gedachte doet denken aan de woorden van Jezus:

“Vrede laat Ik u na; mijn vrede geef Ik u. Niet zoals de wereld die geeft, geef Ik hem u.” (Johannes 14,27)

++++

Gebed

Heer van de stilte,

leer mij de weg naar de innerlijke woestijn, waar de stemmen van angst en onrust verstommen en alleen Uw zachte aanwezigheid overblijft.

Geef mij het geduld van de geestelijke atleet, die dag na dag terugkeert naar het gebed, ook wanneer de weg droog en zonder troost lijkt.

Schenk mij die vrede welke de wereld niet kan geven en niet kan afnemen.

Vervul mijn hart met de stille vreugde van Uw Heilige Geest, opdat ik, midden in alle wisselvalligheden van het leven, geworteld mag blijven in U.

Zoals Sint Bruno, laat mij leren dat ware rijkdom niet gevonden wordt in bezit of succes, maar in het eenvoudige verblijven bij U.

Amen.

Moge deze tekst je vandaag herinneren aan de kostbaarheid van de stilte, Kris. Vaak spreekt God niet luider, maar zachter. En wie leert luisteren, ontdekt dat de stilte vol van Zijn aanwezigheid is.

[Bruno werd rond 1030 geboren in Keulen en was een briljante theoloog en leraar. Hij leidde jarenlang de kathedraalschool van Reims, waar hij onder andere lesgaf aan de latere paus Urbanus II. Maar ondanks zijn intellectuele successen verlangde hij naar een leven van stilte, gebed en afzondering. In 1084 trok hij zich met enkele metgezellen terug in de Franse Alpen, waar hij de kartuizerorde stichtte: een gemeenschap van monniken die zich toeleggen op contemplatie, eenvoud en afzondering].

De tekst op de afbeelding weerspiegelt precies dat ideaal: in de stilte van de wildernis vond Bruno — en vinden zijn volgelingen — een diepe innerlijke vrede en vreugde in de Heilige Geest. Het is een spirituele beloning die niet voortkomt uit wereldse roem of bezit, maar uit overgave en toewijding. (Christian pure.com)]

********************

Heilige Bruno [stichter van de Kartuizerorde] De geloofsbelijdenis van de heilige Bruno….

De geloofsbelijdenis van de heilige Bruno

Deze sprak hij uit in aanwezigheid van al zijn samengekomen broeders, toen hij voelde dat de tijd naderde waarop hij de weg van alle stervelingen zou gaan. Hij had hun dringend gevraagd getuigen te zijn van zijn geloof voor Gods aanschijn.

1.

Ik geloof vast in de Vader, de Zoon en de Heilige Geest:

de Vader, die niet voortgebracht is;

de eniggeboren Zoon;

en de Heilige Geest, die van hen beiden uitgaat.

En ik geloof dat deze drie Personen één God zijn.

2.

Ik geloof dat dezelfde Zoon van God door de Heilige Geest ontvangen werd in de schoot van de Maagd Maria.

Ik geloof dat de Maagd rein was vóór de geboorte van haar Kind, dat zij maagd bleef tijdens de geboorte en ook daarna altijd maagd gebleven is.

Ik geloof dat dezelfde Zoon van God onder de mensen is gekomen als waarachtig mens, zonder zonde.

Ik geloof dat deze zelfde Zoon van God door de haat van sommige ongelovige Joden werd gevangengenomen, onrechtvaardig gebonden, bespuwd en gegeseld.

Ik geloof dat Hij gestorven is, begraven werd en is neergedaald ter helle om degenen die Hem toebehoorden en daar werden vastgehouden, te bevrijden.

Hij daalde af voor onze verlossing; Hij verrees uit de dood; Hij steeg op ten hemel; en van daar zal Hij wederkomen om de levenden en de doden te oordelen.

3.

Ik geloof eveneens in de sacramenten die de Kerk gelooft en met eerbied bewaart.

In het bijzonder geloof ik dat hetgeen op het altaar geconsacreerd wordt, waarlijk het Lichaam en waarlijk het Bloed is van onze Heer Jezus Christus.

Wij ontvangen Hem tot vergeving van onze zonden en in de hoop op het eeuwige heil.

Ik geloof in de verrijzenis van het vlees en in het eeuwige leven.

4.

Ik erken en geloof dat de heilige en onuitsprekelijke Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest, één enige God is:

één in wezen,

één in natuur,

één in majesteit,

één in macht.

Wij belijden dat de Vader noch geboren noch geschapen is, maar dat Hij de Zoon voortbrengt.

De Vader ontvangt zijn oorsprong van niemand.

Uit Hem wordt de Zoon geboren en van Hem gaat de Heilige Geest uit.

Hij is de bron en oorsprong van heel de godheid.

En de Vader, onuitsprekelijk in zijn wezen, heeft uit zijn eigen substantie op onuitsprekelijke wijze de Zoon voortgebracht.

Maar Hij heeft niets anders voortgebracht dan wat Hijzelf is:

God heeft God voortgebracht;

Licht heeft Licht voortgebracht.

En van Hem komt alle vaderschap voort, in de hemel en op aarde.

Amen.

++++

Spirituele beschouwing:

Wat ons in deze tekst bijzonder raakt, is dat Bruno geen testament van zijn werken nalaat, maar een testament van zijn geloof.

Op het uur van de dood spreekt hij niet over zijn stichtingen, zijn ascese of zijn verdiensten. Hij herhaalt slechts één eenvoudige uitdrukking:

“Ik geloof.”

Dat is kenmerkend voor de kartuizergeest. Na een leven van stilte, afzondering en gebed blijft uiteindelijk alleen God over. Alles wat men heeft gedacht, geschreven of opgebouwd, wordt secundair. Wat blijft, is het vertrouwen waarmee men zich in Gods handen legt.

De geloofsbelijdenis begint met de Drie-eenheid en eindigt met de Drie-eenheid. Tussen die twee polen staat het hele mysterie van Christus: zijn menswording, zijn lijden, zijn dood, zijn verrijzenis en zijn blijvende aanwezigheid in de eucharistie.

Zo wordt Bruno’s laatste woord geen afscheid maar een thuiskomen.

Niet een redenering, maar een overgave.

Niet een verklaring over God, maar een rusten in God.

++++

Gebed

Heilige Bruno,

leer ons geloven met de eenvoud van een kind en met de standvastigheid van een heilige.

Wanneer ons hart onrustig wordt, leid ons terug naar het ene noodzakelijke.

Wanneer woorden tekortschieten, leer ons zwijgen in Gods aanwezigheid.

Wanneer wij ons vastklampen aan wat voorbijgaat, richt onze blik op wat eeuwig blijft.

Moge ook ons leven, te midden van alle drukte en zorgen, langzaam uitgroeien tot één enkel woord:

Ik geloof.

En wanneer onze laatste uur komt, laat ons dan rusten in het licht van de Vader, door de Zoon, in de gemeenschap van de Heilige Geest.Heilige Bruno,

leer ons geloven met de eenvoud van een kind en met de standvastigheid van een heilige.

Wanneer ons hart onrustig wordt, leid ons terug naar het ene noodzakelijke.

Wanneer woorden tekortschieten, leer ons zwijgen in Gods aanwezigheid.

Wanneer wij ons vastklampen aan wat voorbijgaat, richt onze blik op wat eeuwig blijft.

Moge ook ons leven, te midden van alle drukte en zorgen, langzaam uitgroeien tot één enkel woord:

Ik geloof.

En wanneer onze laatste uur komt, laat ons dan rusten in het licht van de Vader, door de Zoon, in de gemeenschap van de Heilige Geest.

Amen.

*********************

Augustinus: Het beeld van de wolf die het schaap bij de keel grijpt, verwijst symbolisch naar het verstommen van de stem. Wanneer een mens gezondigd heeft, ontstaat vaak schaamte…..

“…Om te verhinderen dat het schaap door haar geroep hulp zoekt, grijpt de wolf haar bij de hals; zo draagt hij haar veilig weg en verslindt haar.

De duivel handelt op gelijkaardige wijze met de schapen van Jezus Christus. “…Om te verhinderen dat het schaap door haar geroep hulp zoekt, grijpt de wolf haar bij de hals; zo draagt hij haar veilig weg en verslindt haar.

De duivel handelt op gelijkaardige wijze met de schapen van Jezus Christus. Nadat hij hen ertoe heeft verleid aan de zonde toe te geven, grijpt hij hen bij de keel zodat zij hun schuld niet zouden belijden; en zo voert hij hen veilig naar de hel.”

– Heilige AugustinusNadat hij hen ertoe heeft verleid aan de zonde toe te geven, grijpt hij hen bij de keel zodat zij hun schuld niet zouden belijden; en zo voert hij hen veilig naar de hel.”

– Heilige Augustinus

Commentaar:

Deze tekst kan hard en confronterend overkomen voor moderne lezers. Toch ligt de nadruk niet zozeer op de macht van het kwaad, maar op het belang van openheid, berouw en belijdenis.

Het beeld van de wolf die het schaap bij de keel grijpt, verwijst symbolisch naar het verstommen van de stem. Wanneer een mens gezondigd heeft, ontstaat vaak schaamte. Die schaamte kan zo groot worden dat men zwijgt, zich verbergt voor God, geen hulp meer zoekt en zich afsluit voor anderen. Precies daarin zag Augustinus een van de gevaarlijkste listen van het kwaad: niet de zonde zelf, maar het zwijgen erover.

In geestelijke zin grijpt de vijand ons “bij de keel” wanneer hij ons influistert:

  • “Je bent te ver gegaan.”
  • “God zal je niet vergeven.”
  • “Vertel dit aan niemand.”
  • “Blijf weg van het licht.”

Het evangelie leert echter het tegenovergestelde. Christus veroordeelt niet degene die terugkeert. Integendeel, Hij verwelkomt de verloren zoon, zoekt het verloren schaap en vergeeft de berouwvolle zondaar.

De diepste boodschap van deze tekst is daarom niet angst, maar hoop: blijf niet gevangen in schuld. Spreek tot God. Vraag om hulp. Breng je wonden in het licht van Zijn barmhartigheid. Waar het kwaad wil dat wij zwijgen, nodigt Christus ons uit om te spreken en ons hart te openen.

++++

Gebed

Heer Jezus Christus,

wanneer schaamte mijn stem verstomt en schuld mijn hart bezwaart, laat mij niet vluchten voor Uw liefde.

Bewaar mij voor de leugen dat mijn zonden groter zouden zijn dan Uw barmhartigheid.

Geef mij de moed om mij aan U toe te vertrouwen, mijn fouten te erkennen en steeds opnieuw naar U terug te keren.

Wanneer ik struikel, richt mij weer op. Wanneer ik zwijg, open mijn lippen. Wanneer ik mij verloren voel, laat mij Uw stem horen, de stem van de Goede Herder, die zijn schapen kent en nooit ophoudt hen te zoeken.

Moge Uw licht sterker zijn dan mijn duisternis, Uw vrede dieper dan mijn onrust, en Uw liefde groter dan al mijn fouten.

Amen.

*********************

Teresa van Avila: Deze korte uitspraak van de heilige Teresa van Ávila bevat een diepe bron van troost. Zij nodigt ons niet uit om enkel naar ons eigen lijden te kijken, maar om onze blik te richten op Christus aan het kruis……

Laten wij naar het kruis opzien en vervuld worden van vrede, in het besef dat Christus deze weg reeds is gegaan en hem ook nu met ons gaat, samen met al onze broeders en zusters.

Heilige Teresa van Ávila


Commentaar:

Deze korte uitspraak van de heilige Teresa van Ávila bevat een diepe bron van troost. Zij nodigt ons niet uit om enkel naar ons eigen lijden te kijken, maar om onze blik te richten op Christus aan het kruis. Daar ontdekken wij dat God niet ver weg blijft van menselijke pijn, maar er middenin aanwezig is.

Wanneer Teresa zegt dat Christus “deze weg heeft afgelegd”, herinnert zij ons eraan dat Jezus de weg van vermoeidheid, afwijzing, angst en lijden zelf heeft bewandeld. Maar zij voegt er onmiddellijk iets hoopvols aan toe: Hij gaat die weg ook nu nog met ons. Het gaat dus niet alleen om een gebeurtenis uit het verleden, maar om een levende aanwezigheid in het heden.

Voor wie worstelt met ziekte, verdriet, verlies of onzekerheid, kan deze gedachte een bron van rust worden. Het kruis zegt ons niet dat het lijden gemakkelijk wordt, maar wel dat wij het nooit alleen hoeven te dragen. Christus draagt het met ons mee, en Hij verenigt ons bovendien met alle mensen die dezelfde menselijke kwetsbaarheid delen.

Zo wordt het kruis niet alleen een teken van offer en pijn, maar ook een teken van verbondenheid, liefde en onwankelbare hoop.


Gebed

Heer Jezus,

wanneer mijn weg donker wordt en mijn hart onrustig is, leer mij opnieuw naar uw kruis op te zien.

Laat mij daar niet enkel het lijden zien, maar bovenal uw liefde, uw trouw en uw blijvende aanwezigheid.

Wanneer ik mij alleen voel, herinner mij eraan dat U deze weg reeds bent gegaan en hem ook nu met mij gaat.

Verenig mijn hart met dat van allen die vandaag beproefd worden door ziekte, verdriet, angst of eenzaamheid.

Schenk mij de vrede waarover de heilige Teresa spreekt: de stille vrede van het vertrouwen dat niets mij kan scheiden van uw liefde.

Blijf bij mij, Heer, op iedere stap van de weg.

Amen.

“Wie naar het kruis kijkt met de ogen van het geloof, ontdekt niet alleen wat Christus voor ons heeft geleden, maar vooral hoe dicht Hij ons nog altijd nabij is.”

Jesaja 53:5-6 “Maar Hij werd doorstoken om onze overtredingen; Hij werd verbrijzeld om onze ongerechtigheden; Op Hem rustte de tuchtiging die ons vrede bracht, en met Zijn wonden zijn wij genezen. We zijn allemaal, als schapen, afgedwaald, ieder van ons is zijn eigen weg gegaan; en de Heer heeft de ongerechtigheid van ons allen op hem gelegd.”

************

****************