KHALIL Gibran: Deze tekst van Gibran nodigt uiteidelijk uit tot een volwassen liefde: een liefde die niet zegt “Jij moet van mij zijn”, maar “ik ben je dankbaar dat jij hebt bestaan in mijn leven”. Dat is misschien de meest vrije en tegelijk de meest goddelijke vorm van liefhebben….

Commentaar:

Gibran beschrijft hier verschillende soorten mensen die ons leven tekenen. Sommigen houden we bewust op afstand, omdat hun aanwezigheid kostbaar blijft juist doordat zij niet volledig bezit worden. Anderen missen we intens omdat hun afwezigheid pijn doet. Er zijn mensen die meer leven in onze dromen dan in de werkelijkheid, mensen met wie we een verhaal hadden willen schrijven dat nooit geschreven werd.

Bijzonder ontroerend is zijn gedachte dat ware liefde niet altijd vraagt om nabijheid. Soms houdt liefde stand binnen de grenzen van stilte. We weten dat een ontmoeting onmogelijk, moeilijk of zelfs schadelijk zou zijn, en toch blijft de liefde bestaan. Zij wordt geen bezit, maar een zegen die discreet in het hart woont.

Verder spreekt Gibran over mensen die ons leven verrijken zonder dat zij dat misschien zelf beseffen. Hun aanwezigheid leert ons opnieuw naar schoonheid kijken. Door hen worden de kleuren van het leven helderder. Liefde wordt hier niet voorgesteld als verlangen om te bezitten, maar als een kracht die ons menselijker maakt.

Misschien is het meest pijnlijke gedeelte dat waarin hij spreekt over liefde die niet wordt beantwoord. We blijven iemand graag zien, ondanks teleurstellingen en ondanks het uitblijven van wederkerigheid. Dat is geen zwakte, maar een teken dat liefde soms groter is dan succes of mislukking. Liefde heeft haar eigen waardigheid.

De laatste zin treft als een zachte wonde:

“Misschien is het enige ontbrekende stukje dat ze ons misschien niet zo liefhebben als wij hen liefhebben.”

Daar ligt een spirituele les verborgen. Veel van ons verdriet komt niet voort uit een gebrek aan liefde, maar uit het verlangen dat die liefde precies dezelfde vorm en intensiteit zou aannemen bij de ander. Liefde wordt zuiverder wanneer zij leert geven zonder voortdurend terug te eisen.

Vanuit christelijk perspectief herinnert deze tekst aan Gods eigen liefde. God houdt van de mens niet omdat die liefde steeds wordt beantwoord, maar omdat liefde zijn wezen is. Wanneer wij leren liefhebben zonder bezit, zonder dwang en zonder verwachting van resultaat, raken wij iets van die goddelijke liefde aan.

++++

Gebed:

Liefdevolle God,

Dank U voor alle mensen die Gij op onze weg hebt gebracht: de mensen die dichtbij zijn gebleven, de mensen die moesten vertrekken, de mensen die wij missen, en ook de mensen die alleen nog leven in de stille kamers van ons hart.

Leer ons liefhebben zonder te bezitten, herinneren zonder bitterheid, en loslaten zonder ophouden lief te hebben.

Wanneer de pijn van afwezigheid ons raakt, laat ons dan vertrouwen dat geen enkele oprechte liefde verloren gaat. Bewaar in Uw licht allen die wij dragen in onze gedachten, degenen die ons vreugde schonken en degenen die een wond achterlieten.

Geef ons een hart dat ruim genoeg is voor dankbaarheid én gemis, voor ontmoeting én afscheid, voor hoop én aanvaarding.

Mogen wij in elke menselijke liefde een glimp ontdekken van Uw oneindige liefde, die niemand uitsluit, niemand vergeet en nooit ophoudt te beminnen.

Amen.

*******************

Auteur: Krisbiesbroeck

Christiaan Biesbroeck Licentiaat Theologie/filosofie