Sint Rafaël Arnáiz Barón: Rafaël werd geen heilige omdat hij indrukwekkende werken verrichtte. Hij werd heilig omdat hij leerde Gods wil lief te hebben, zelfs wanneer die zijn eigen verlangens doorkruiste…..

Sint Rafaël Arnáiz Barón (1911-1938)

Jeugd

Rafael Arnáiz Barón werd geboren in Burgos op 9 april 1911 in een adellijke Spaanse familie. Hij was in zijn gezin de oudste van vier kinderen. Hij bezocht verscheidene jezuïetenscholen. In 1930 begon hij aan een studie architectuur aan de universiteit van Madrid. In datzelfde jaar bezocht hij voor het eerst de trappistenabdij San Isidro de Dueñas in Palencia. Hij werd daar geïntroduceerd door zijn oom en tante, de hertog en hertogin van Maqueda, tijdens een vakantie in de regio Ávila.

Trappisten:

Na het vervullen van zijn militaire dienstplicht trad Rafael in 1934 in bij de trappisten van Palencia. Kort daarna werd bij hem echter diabetes mellitus (suikerziekte) vastgesteld. Dat betekende dat hij het klooster moest verlaten. In 1936 keerde Rafael er terug. Hij kreeg er de status van oblaat, d.i. een niet-monnik die op bijzondere wijze met een abdij verbonden is. Volgens het kerkelijk recht mocht hij geen monastieke geloften afleggen; dit is namelijk voorbehouden aan personen die beschikken over een goede gezondheid.

Overlijden:

Broeder Rafael kon maar enkele maanden in de abdij blijven, aangezien hij werd opgeroepen om te vechten in de Spaanse Burgeroorlog. Na een paar maanden keerde hij, wegens ongeschiktheid voor het leger, voor de derde keer terug in het klooster. Zijn diabetes zorgde er echter voor dat hij in 1937 opnieuw het klooster moest verlaten. In december van dat jaar keerde hij er definitief terug en belandde op de ziekenafdeling van de abdij. De maanden daarna verslechterde zijn gezondheidstoestand. De abt gaf hem in 1938 als ereteken het habijt van een volledig geprofeste monnik. Rafael overleed op 26 april van dat jaar. Hij werd slechts 27 jaar.

Cultus:

Na zijn dood kwam er al spoedig een verering voor Broeder Rafael op gang. In het door oorlog geteisterde Spanje ging onder katholieken de mare dat er een grote heilige in de abdij van San Isidro de Dueñas had geleefd. Hopend op zijn voorspraak begaven zich steeds meer pelgrims naar zijn graf aldaar.

Nagelaten geschriften:

Rafaels nagelaten brieven, notities en dagboekaantekeningen spreken van een eenvoudige en belangeloze liefde voor God en van een beslistheid om Christus tot op het kruis na te volgen. In 1989 noemde paus Johannes Paulus II hem op de Wereldjongerendag in Santiago de Compostela ‘een voorbeeld in de navolging van Christus’.

Canonisatie

In 1992 werd hij door Johannes Paulus II zalig verklaard. Rafael Arnáiz’ sterfdag, 26 april, werd zijn liturgische gedachtenis. Paus Benedictus XVI canoniseerde hem op 11 oktober 2009. Anderen die op die dag werden heilig verklaard waren de Poolse aartsbisschop Zygmut Szczesny Felinski, de Spaanse dominicaan Francisco Coll y Guitart, de Belgische missionaris Damiaan de Veuster en de Franse religieuze Marie de la Croix Jugan.

WJD Madrid

Sint Rafael Arnáiz is een van de beschermheiligen van de Wereldjongerendagen in Madrid (2011). De organisatie van dit katholieke megaevenement prijst hem om “zijn nederigheid, zijn overgave aan Gods wil, zijn artistieke talent, zijn sensitiviteit, blijdschap, goed gevoel voor humor, zijn verlangen naar een leven van liefde voor Jezus, Maria, het Kruis en zijn trappistenklooster”.

++++

Commentaar:

Het leven van Sint Rafaël Arnáiz raakt ons juist omdat het menselijk gezien een onafgemaakt leven lijkt. Hij droomde van een carrière als architect, bezat artistieke gaven en een scherp verstand, maar God leidde hem langs een andere weg. Zijn gezondheid liet hem niet toe het kloosterleven volledig te beleven zoals hij had gehoopt. Telkens weer moest hij vertrekken, terugkeren, afscheid nemen en opnieuw beginnen.

Toch ligt precies daarin zijn heiligheid.

Rafaël werd geen heilige omdat hij indrukwekkende werken verrichtte. Hij werd heilig omdat hij leerde Gods wil lief te hebben, zelfs wanneer die zijn eigen verlangens doorkruiste. Zijn diabetes, zijn zwakte, de oorlog en de vele onderbrekingen werden voor hem geen obstakels naar God, maar de plaats waar hij God ontmoette.

Wat bijzonder treft in zijn geschriften is de eenvoud van zijn liefde. Hij zocht geen buitengewone ervaringen. Hij wilde slechts één ding: aan Christus toebehoren. Zijn hart rustte in de overtuiging dat God genoeg was.

Voor onze tijd, waarin succes, prestaties en zelfontplooiing centraal staan, klinkt zijn getuigenis als een zachte maar krachtige oproep. Rafaël leert ons dat een mens zijn waarde niet ontleent aan wat hij bereikt, maar aan de liefde waarmee hij zich aan God overgeeft.

Zoals een graankorrel in de aarde verborgen sterft om vrucht te dragen, zo werd zijn korte leven een bron van inspiratie voor ontelbaren. Zijn zwakheid werd kracht. Zijn verborgenheid werd licht. Zijn stilte spreekt nog steeds.

++++

Gebed tot Sint Rafaël Arnáiz:

Heer Jezus Christus,

Gij hebt Sint Rafaël Arnáiz geroepen om U te volgen langs de weg van eenvoud, stilte en volledige overgave.

Door zijn voorspraak vragen wij U:

leer ons vertrouwen wanneer onze plannen mislukken, geduld wanneer ziekte of lijden ons bezoeken, en vrede wanneer wij de zin van gebeurtenissen niet begrijpen.

Sint Rafaël, jij die God liefhad boven alles, leer ons de schoonheid ontdekken van een verborgen leven met Christus.

Verkrijg voor ons een hart dat niet zoekt naar eigen glorie, maar dat rust vindt in Gods wil.

Help jongeren hun roeping te ontdekken, help zieken hun kruis met hoop te dragen, en help allen die zoeken naar de ware vreugde die alleen God schenken kan.

Mogen wij, zoals jij, leren zeggen:

“Alles voor U, Heer, alles uit liefde.”

Door Christus onze Heer.

Amen.

Sint Rafaël Arnáiz Barón (1911-1938)

**********************