Dit is een oude Spaanse devotionele tekst ter ere van Sint-Theresia van Jezus (Teresa van Ávila). Het gaat om een reeks verzen die aangeven dat ze gezongen werden als een hymne of geestelijk lied.
****
Vreugden van de Serafijnse Moeder en Kerklerares
Sint-Theresia van Jezus
Toen de serafijnse pijl uw hart doorboorde, maakte zij van uw aardse hart een hart dat geheel goddelijk was.
Wie zou in een zo koud klimaat hebben geloofd dat uit de sneeuw een zo vurige geest geboren zou worden?
Uw bijnaam alleen al drukt reeds deze brand uit.
Gij zijt een kind, en uw blinde liefde wendt zich naar het martelaarschap van de vlam;
er was geen grotere begeerte dan dat vuur, opgewekt door zoveel gloed:
Gij speelde met het Kind Liefde zoals een kind met een ander kind speelt.
Door het geloof wilt gij reeds op zo jonge leeftijd sterven,
maar omdat er nog geen tijd voor was, werd de liefde de plaats van het geloof.
Dit is uw hartstocht: vandaag is het een vuur, morgen een voorbijgaande vlam.
Opdat alles met u overeen zou stemmen, hebt gij deze vurigheid verworven,
die u later tot kerklerares zou maken, en tegelijk maagd en moeder.
Dit is een verheven navolging van de hemelse Teresa;
op de Karmelberg ontbrandt gij: het verwondert niet dat de vlammen altijd opstijgen.
Opnieuw is het een Vesuvius, een vulkaan die verbaast.
Wanneer ik uw verheven vurigheid zie, denk ik dat de berg niet vlak genoeg is,
en daarom voegt gij er steilte aan toe: met dat alleen stijgt uw verheffing, en klimt uw liefde des te sneller omhoog.
Tot uw dochters hebt gij een school nagelaten, een dorp en een stad
waar de heilige maagdelijkheid vruchtbaar wordt door goddelijke vruchtbaarheid.
Alle vrome liefde stelde zich ten doel u te beminnen.
De liefde heeft het leven van u weggenomen, zacht maar krachtig,
en heeft u reeds vroeg voorbereid op het sterven.
Zij was uw ademtocht voor zo groot een onderneming.
In de oven van kristal, waar uw hart zich bevindt,
veroorzaakt de liefde een voortdurend kloppen;
zij wil uitbreken om naar de heilige Mis te gaan.
Toen de serafijnse pijl uw hart doorboorde, maak, goddelijke Teresa,
dat ook ons hart moge branden.
℣. Bid voor ons, heilige Moeder Teresa.
℟. Opdat wij de beloften van Christus waardig mogen worden.
++++
Gebed:
Laat ons bidden.
O God, die uw Kerk hebt verblijd door de gelukzalige Maagd Teresa, uw belijdster,
en die uw volk hebt gevoed met haar hemelse leer,
geef dat wij door haar onderricht de ware godsvrucht leren beoefenen.
Door onze Heer Jezus Christus. Amen.
++++
Commentaar:
Deze oude hymne beschrijft Theresia van Ávila vooral als een ziel van vuur. Het beeld dat voortdurend terugkeert is dat van de serafijnse pijl, verwijzend naar haar beroemde mystieke ervaring van de transverberatie: de engel die haar hart doorboorde met een vurige lans van goddelijke liefde.
De dichter ziet in Theresia een wonder: uit de “sneeuw” van menselijke zwakheid wordt een brandend vuur geboren. Haar hele leven wordt voorgesteld als een geleidelijke omvorming door de liefde van God. Zelfs haar verlangen naar martelaarschap als kind wordt niet vervuld door een uiterlijke dood, maar door een innerlijk vuur dat haar geheel aan God toebehoort.
Opvallend is ook het beeld van de Vesuvius. Theresia wordt vergeleken met een vulkaan. Zoals vuur uit de diepte van de aarde opstijgt, zo stijgt haar liefde voortdurend naar God. De Karmel wordt een geestelijke berg waar vlammen nooit doven.
Ten slotte richt de hymne zich niet alleen op Theresia zelf, maar op haar geestelijke kinderen. Haar hervorming van de Karmel wordt gezien als een plaats waar de maagdelijkheid vruchtbaar wordt en waar zielen leren leven uit gebed, stilte en liefde.
De slotbede vat alles samen:
“Maak, goddelijke Teresa, dat ook ons hart moge branden.”
Het gaat uiteindelijk niet om bewondering van een heilige, maar om het verlangen dat hetzelfde vuur van Gods liefde ook in ons ontbrandt.
++++
Gebed:
Heilige Teresa van Jezus, vrouw van verlangen, vrouw van het innerlijke vuur, leer ook ons leven vanuit het diepste van het hart.
Wanneer ons geloof koud wordt, ontsteek opnieuw de liefde.
Wanneer wij tevreden raken met een vlakke weg, leer ons opnieuw de berg beklimmen.
Wanneer ons gebed droog en moeizaam wordt, toon ons de verborgen bron die God in de ziel heeft gelegd.
Moge de serafijnse liefde die uw hart heeft doorboord, ook ons openen voor de tegenwoordigheid van Christus.
Leer ons wonen in het innerlijke kasteel, waar God reeds op ons wacht, in stilte, in eenvoud en in vrede.
Amen.
******************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.