God schiep zowel de onzichtbare als de zichtbare wereld, en daarom heeft Hij uiteraard zowel de ziel als het lichaam geschapen.
Als de zichtbare wereld zo mooi is, hoe moet de onzichtbare wereld dan wel zijn?
En als de onzichtbare wereld verhevener is dan de zichtbare wereld, hoeveel verhevener is dan God, hun Schepper?
Als daarom de Schepper van alles wat mooi is, verheven is boven heel Zijn schepping, waarom laat het verstand dan datgene wat boven alles verheven is los, om zich vast te klampen aan wat het minst waard is, namelijk de hartstochten van het vlees?
Dit gebeurt duidelijk omdat het verstand met deze hartstochten heeft geleefd en eraan gewend is geraakt vanaf de geboorte, terwijl het nog geen volmaakte ervaring heeft opgedaan van Hem die boven alles verheven is en alle dingen te boven gaat.
Daarom zal het verstand, als wij het geleidelijk losmaken van deze gehechtheid door langdurige oefening in zelfbeheersing en door volhardende beschouwing van de goddelijke werkelijkheid, zich steeds meer aan deze werkelijkheid toewijden. Het zal zijn eigen waardigheid leren kennen en uiteindelijk al zijn verlangens richten op het goddelijke.
H. Maximos de Belijder
Uit 400 teksten over de Liefde.
++++
Commentaar:
Wat een diepe en tijdloze tekst van de heilige Maximos.
Hij veroordeelt de schepping niet. Integendeel, hij begint met bewondering. De zichtbare wereld is mooi omdat zij uit Gods hand voortkomt. De schoonheid van een bloem, een sterrennacht, een menselijk gezicht of een daad van liefde verwijst naar een nog grotere schoonheid die wij met onze ogen niet kunnen zien.
Volgens Maximos ligt het probleem niet in de wereld zelf, maar in onze gehechtheid eraan. Wij blijven vaak hangen bij wat onmiddellijk genot schenkt, terwijl ons hart geschapen is voor iets oneindig groters. De mens lijkt op iemand die zich tevredenstelt met de schittering van een venster en vergeet naar het licht te kijken dat erdoorheen schijnt.
De mystieke traditie, die jij zo waardeert, van Augustinus tot Johannes van het Kruis en Theresia van Avila, spreekt steeds opnieuw over deze innerlijke omvorming. Niet door geweld of dwang, maar door geleidelijke zuivering leert het hart de smaak van God kennen. Dan verliezen lagere verlangens vanzelf hun macht. Zoals Johannes van het Kruis zegt: wanneer de ziel geraakt wordt door een grotere liefde, vallen de kleinere liefden op hun plaats.
++++
Maximos nodigt ons uit om de schoonheid van de wereld te gebruiken als een ladder naar God. Alles wat waar, goed en mooi is, draagt een spoor van Hem in zich. Uiteindelijk verlangt de ziel niet naar de gaven, maar naar de Gever.
++++
Gebed:
Heer van hemel en aarde,
Gij hebt de zichtbare en de onzichtbare wereld geschapen en Gij hebt in mijn hart een verlangen gelegd dat geen aardse werkelijkheid volledig kan vervullen.
Open mijn ogen voor de schoonheid die naar U verwijst. Laat mij niet blijven stilstaan bij uw gaven, maar leid mij naar U, de Bron van alle schoonheid.
Bevrijd mijn hart van elke ongeordende gehechtheid. Leer mij in stilte uw aanwezigheid te zoeken, in gebed, in aandacht en in liefde.
Wanneer mijn geest afdwaalt naar wat voorbijgaat, roep mij dan terug naar wat eeuwig is.
Geef mij de genade om, stap voor stap, meer te verlangen naar U dan naar mijzelf, meer te rusten in uw liefde dan in mijn eigen plannen.
En laat heel mijn leven uitgroeien tot een lofzang op uw schoonheid, totdat ik U eenmaal mag aanschouwen van aangezicht tot aangezicht.
Amen.
*****
“Want onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in U.”
(H. Augustinus)
***************************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.