“De maker van de mens werd mens, opdat Hij, Heerser van de sterren, zou drinken aan de borst van Zijn moeder; opdat het Brood zou hongeren, de Bron zou dorsten, het Licht zou slapen, de Weg vermoeid zou raken op zijn reis; opdat de Waarheid beschuldigd zou worden door valse getuigen, de Leraar geslagen met zwepen, het Fundament aan hout zou worden gehangen; opdat de Kracht zwak zou worden; opdat de Heelmeester gewond zou raken; opdat het Leven zou sterven.”
— Augustinus van Hippo
++++
Commentaar (rustig, contemplatief, zacht):
Augustinus tekent hier een diepe paradox: de eeuwige God die zich klein laat worden, kwetsbaar, afhankelijk. Hij gebruikt beelden die schuren — het Brood dat honger krijgt, de Bron die dorst, de Weg die moe wordt — om te tonen dat Christus niet doet alsof Hij mens is, maar werkelijk onze zwakheid binnengaat.
Het is een mystieke omkering:
De Sterrenheerser wordt een kind dat gedragen moet worden.
- De Waarheid laat zich beschuldigen.
- De Heelmeester laat zich verwonden.
- Het Leven zelf gaat door de dood heen.
Augustinus wil ons laten zien dat God niet redt door afstand, maar door nabijheid. Niet door macht, maar door kwetsbaarheid. De menswording is geen theologisch concept, maar een liefdesdaad die tot in het vlees gaat.
- In deze paradoxen klinkt een stille uitnodiging:
Durf te geloven dat God niet bang is voor jouw zwakheid. Hij is er al binnengegaan.
++++
Gebed (zacht, poëtisch, eenvoudig)
Heer Jezus,
Gij die het Licht zijt dat heeft willen slapen,
de Weg die moe werd,
de Bron die dorst kreeg,
kom in onze kwetsbaarheid wonen.
Leer ons de kracht van uw zachtmoedigheid,
de diepte van uw nabijheid,
de vrede van uw menswording.
Wanneer wij zwak zijn,
wees Gij onze kracht.
Wanneer wij gewond zijn,
wees Gij onze Heelmeester.
Wanneer wij sterven aan wat ons vasthoudt,
wees Gij ons Leven.
Blijf bij ons,
zoals Gij bij ons zijt gekomen
in de eenvoud van een kind
en in de stilte van het kruis.
Amen.
***********************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.