Het Zonnelied / Cántico de las Criaturas – Sint‑Franciscus van Assisi
Geprezen zijt Gij, mijn Heer,
met al uw schepselen,
vooral met broeder Zon,
die de dag is en door wie Gij ons verlicht.
Hij is mooi en stralend met grote glans:
van U, Allerhoogste, draagt hij het teken.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer,
voor zuster Maan en de sterren:
in de hemel hebt Gij hen helder, kostbaar en mooi gevormd.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer,
voor broeder Wind,
en voor de lucht en de wolken en de heldere hemel
en voor elk weer, waardoor Gij uw schepselen onderhoudt.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer,
voor zuster Water,
die zeer nuttig is en nederig en kostbaar en zuiver.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer,
voor broeder Vuur,
door wie Gij de nacht verlicht:
hij is mooi en vrolijk en krachtig en sterk.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer,
voor onze zuster, moeder Aarde,
die ons draagt en bestuurt,
en allerlei vruchten voortbrengt,
met bonte bloemen en kruiden.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer,
voor hen die vergeven uit liefde tot U
en ziekte en beproeving verdragen.
Zalig zij die dit in vrede doorstaan,
want door U, Allerhoogste, zullen zij gekroond worden.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer,
voor onze zuster, de lichamelijke dood,
waarvan geen levend mens kan ontsnappen.
Wee degenen die sterven in doodzonde.
Zalig zij die de dood aantreft
in uw allerheiligste wil,
want de tweede dood zal hen geen kwaad doen.
Laat allen mijn Heer loven en zegenen,
Hem danken en Hem dienen in grote nederigheid.
Amen.
++++
Commentaar – Een contemplatieve duiding:
Het Zonnelied is geen poëtische opsomming van natuurbeelden; het is een visioen van verzoening. Franciscus ziet de schepping niet als een verzameling dingen, maar als een familie: broeders en zusters die samen het gelaat van God weerspiegelen.
Broeder Zon: het licht dat ons wakker maakt, dat ons bestaan zichtbaar maakt. In Franciscus’ ogen is licht altijd een teken van God: helder, mild, niet verblindend maar uitnodigend.
Zuster Maan en de sterren: het zachte licht dat ons begeleidt wanneer het leven donker is. De nacht is niet vijandig; zij is een plaats van rust en vertrouwen.
Broeder Wind en het weer: de adem van God die beweegt waar Hij wil. Franciscus ziet zelfs stormen als deel van Gods zorg, omdat zij de aarde voeden.
Zuster Water: nederig, dienstbaar, zuiver. Water is het beeld van de ziel die zich laat schenken.
Broeder Vuur: kracht, vreugde, warmte. Het vuur dat niet vernietigt maar verlicht.
Moeder Aarde: de oervrouwelijke bron die draagt, voedt, omhult. Franciscus ziet haar niet als bezit, maar als een levende aanwezigheid.
Zij die vergeven en lijden: hier wordt het lied christelijk in de diepste zin. De schepping is niet alleen schoonheid, maar ook het geheim van verzoening.
Zuster Dood: de meest verrassende figuur. Franciscus noemt haar niet vijand, maar zuster. De dood is niet het einde, maar een doorgang die ons in Gods armen brengt.
Het hele lied is een beweging van dankbaarheid: de wereld is geen probleem dat opgelost moet worden, maar een geschenk dat ontvangen mag worden.
++++
Gebed – In de geest van Sint‑Franciscus:
Heer,
Gij die licht zijt in de zon
en stilte in de maan,
Gij die ademt in de wind
en fluistert in het water,
Gij die brandt in het vuur
en ons draagt in de aarde,
open mijn hart
voor de eenvoud van uw schepping.
Laat mij uw nabijheid herkennen
in alles wat leeft,
in alles wat groeit,
in alles wat sterft en verrijst.
Leer mij vergeven
zoals de aarde vergeeft,
leer mij dienen
zoals het water dient,
leer mij stralen
zoals de zon straalt.
En wanneer zuster Dood mij komt halen,
laat zij mij vinden
in uw vrede,
in uw wil,
in uw liefde die geen einde kent.
Amen.
*************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.