De angst om vergeten te worden…
St. Franciscus bracht zijn leven door met verdwijnen.
Mensen brengen hun hele leven door met proberen níet te verdwijnen. Ze verzamelen prestaties, titels, volgers, erkenning en goedkeuring, in de hoop dat wanneer genoeg mensen hun naam herinneren, ze op de een of andere manier ontsnappen aan het gevoel klein te zijn.
Maar onder dat verlangen ligt vaak een stille angst: “Wat als ik vergeten word?”
St. Franciscus stopte met proberen belangrijk te worden. Hij begreep dat onze waarde niet voortkomt uit de ruimte die we innemen in de gedachten van anderen, maar uit de ruimte die we innemen in het hart van God.
Dit is de paradox van heiligheid:
De ziel wordt lichter wanneer zij niet langer een monument voor zichzelf hoeft achter te laten.
Een nederig hart vraagt niet: “Zal mijn naam blijven bestaan?”
Het vraagt: “Ben ik liefde geworden?”
Want namen vervagen.
Verhalen worden vergeten.
Zelfs de grootste prestaties worden uiteindelijk door de tijd ingehaald.
Maar liefde is nooit verspild.
Elke verborgen daad van barmhartigheid.
Elke onopgemerkte opoffering.
Elke stille “ja” tegen God. Niets verdwijnt.
Wat in liefde wordt gegeven, wordt eeuwig.
Franciscaanse oefening:
Doe vandaag één goed ding waar niemand ooit van zal weten.
Laat geen handtekening achter. Laat alleen liefde achter.
O Jezus, zachtmoedig en nederig van hart, hoor mij.
Van de angst om vergeten te worden, verlos mij, o Jezus.
Litanie van de Nederigheid
++++
COMMENTAAR:
Deze tekst raakt aan een diepe, existentiële spanning: het verlangen om gezien te worden, en de angst om te verdwijnen. In onze cultuur is “herinnerd worden” bijna een sacrament geworden. We bouwen profielen, verzamelen volgers, creëren zichtbaarheid — alsof de mens pas bestaat wanneer hij wordt opgemerkt.
St. Franciscus doorbrak precies dat mechanisme.
Hij koos voor afwezigheid in plaats van aanwezigheid, voor stilte in plaats van reputatie, voor liefde in plaats van zelfbehoud. Zijn leven werd een voortdurende oefening in ontlediging: minder bezit, minder status, minder zelfverheerlijking — maar méér ruimte voor God.
De tekst herinnert ons eraan dat heiligheid niet gaat over groot worden, maar over licht worden.
Niet over een naam achterlaten, maar over een spoor van liefde.
Niet over herinnerd worden, maar over bemind hebben.
De paradox is scherp:
Wie probeert te blijven bestaan, verdwijnt.
Wie zichzelf verliest in liefde, wordt eeuwig.
De “Franciscaanse oefening” is bijzonder krachtig: een verborgen daad van goedheid, zonder getuigen, zonder erkenning, zonder beloning. Het is een kleine vorm van sterven aan het ego — en tegelijk een grote vorm van leven in God.
++++
GEBED:
Heer Jezus, zachtmoedig en nederig van hart,
U kent mijn verlangen om gezien te worden,
mijn angst om te verdwijnen,
mijn behoefte aan erkenning en bevestiging.
Leer mij de weg van Franciscus:
de weg van het kleine, het stille, het ongeziene.
Maak mijn hart licht, vrij van de last
om een naam achter te laten in deze wereld.
Laat mij niet zoeken naar herinnering,
maar naar liefde.
Niet naar roem, maar naar dienstbaarheid.
Niet naar een monument, maar naar Uw hart.
Heer, neem van mij de angst om vergeten te worden.
Vul de lege plaatsen in mij met Uw vrede.
Laat elke verborgen daad van liefde
een stille echo worden van Uw aanwezigheid.
Moge mijn leven, hoe klein ook,
een ruimte zijn waar Uw liefde kan wonen.
Amen.
******************
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.