“Een mens kan zwijgzaam lijken, maar als zijn hart anderen veroordeelt, is hij onophoudelijk aan het babbelen. Maar er kan iemand anders zijn die van ’s morgens tot ’s avonds spreekt, en toch is hij werkelijk stil; dat wil zeggen: hij zegt niets dat niet nuttig is.”
— Abba Poemen
++++
Commentaar:
Abba Poemen legt hier een subtiele maar diepe waarheid bloot: stilte is geen kwestie van woorden, maar van het hart.
Een mens kan uiterlijk zwijgen, maar innerlijk een storm van oordelen, kritiek en veroordeling laten woeden. Dat innerlijke rumoer is een vorm van “babbelen”: het is een voortdurende innerlijke dialoog die ons weghoudt van vrede, aandacht en liefde.
Omgekeerd kan iemand veel spreken en toch “stil” zijn, omdat zijn woorden voortkomen uit een zuiver hart: woorden die opbouwen, troosten, verhelderen, dienen.
Werkelijke stilte is dus innerlijke eenvoud, een hart dat niet voortdurend anderen meet, beoordeelt of vergelijkt, maar dat aanwezig is, aandachtig, en vrij van verborgen strijd.
Deze uitspraak nodigt uit tot een zachte zelfreflectie:
Wat gebeurt er in mijn hart wanneer ik zwijg?
Zijn mijn woorden geworteld in vrede, of in onrust?
Kan ik spreken zonder te verliezen wat de stilte mij schenkt?
Abba Poemen wijst ons naar een monastieke stilte die niet zwijgt uit angst of terughoudendheid, maar uit liefdevolle helderheid.
++++
Gebed:
Heer,
geef mij een hart dat zwijgt van oordeel
en spreekt vanuit uw vrede.
Zuiver mijn gedachten,
zodat mijn innerlijke stilte waarachtig wordt
en mijn woorden vruchtbaar en mild.
Leer mij luisteren met een open geest,
spreken met een zacht gemoed,
en zwijgen wanneer mijn hart nog niet rust in U.
Maak mijn stilte tot een plaats van liefde,
en mijn woorden tot een dienst aan uw licht.
Amen.
******************
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.