
“Contemplatie en wijsheid zijn de hoogste verwezenlijkingen, en de mens voelt zich er niet helemaal thuis in.”
— Gabriel Marcel
++++
Commentaar:
Marcel raakt hier een diepe waarheid: de mens verlangt naar wijsheid, stilte, inzicht — maar tegelijk voelt hij zich er vreemd bij. Alsof contemplatie een taal is die we herkennen, maar niet vloeiend spreken.
We leven vaak in de sfeer van het onmiddellijke, het nuttige, het meetbare. Contemplatie daarentegen vraagt om vertraging, ontvankelijkheid, kwetsbaarheid. Het is geen prestatie maar een ruimte waarin we ons laten vormen.
Marcel suggereert dat deze ruimte ons hoogste potentieel is, maar ook onze grootste verlegenheid. We worden er geconfronteerd met onszelf, met het mysterie, met God. En juist daarom voelen we ons er niet vanzelfsprekend thuis — maar wel diep aangesproken.
++++
Gebed:
Eeuwige,
Leer mij de weg van de stilte te gaan,
waar wijsheid niet wordt gezocht maar ontvangen.
Open mijn hart voor het licht dat niet dwingt,
maar zachtjes wacht tot ik tot rust kom.
Laat mij thuis raken
in de ruimte van contemplatie,
waar Gij mij kent,
waar Gij mij vormt,
waar Gij mij roept tot eenvoud en waarheid.
Amen.
*********************

Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.