“In de gedenkschriften van de apostelen en hun opvolgers staat geschreven dat zijn zweet als druppels bloed op de grond viel terwijl Hij bad en zei: ‘Als het mogelijk is, laat deze beker aan Mij voorbijgaan.’ Zijn hart en beenderen beefden zichtbaar, en zijn hart was als was dat smolt in zijn binnenste. We mogen daarom begrijpen dat de Vader wilde dat zijn Zoon deze zware lijden werkelijk voor ons zou doorstaan.
We mogen niet beweren dat Hij, omdat Hij de Zoon van God was, niet voelde wat Hem werd aangedaan en wat men Hem toebracht.”
– Sint Justinus de Martelaar, Dialoog met Trypho, 103
++++
Commentaar:
Deze tekst van Sint Justinus is een van de vroegste en krachtigste getuigenissen van de volledige menselijkheid van Christus. Hij verzet zich tegen elke neiging om Jezus’ lijden te vergeestelijken of te minimaliseren.
Justinus benadrukt drie dingen:
1. Jezus’ lijden was werkelijk lichamelijk
Zijn zweet werd als bloed. Zijn hart beefde. Zijn beenderen trilden.
Dit is geen symboliek, maar een diepe lichamelijke werkelijkheid.
De Zoon van God heeft niet “doen alsof” Hij leed.
2. Jezus’ innerlijke strijd was echt
“Als het mogelijk is, laat deze beker voorbijgaan.”
Dit is geen toneelstuk.
Het is de rauwe, eerlijke, menselijke angst van iemand die weet dat de dood nadert.
3. Het lijden was gewild door de Vader — niet als wreedheid, maar als liefde
Niet omdat God vreugde vindt in pijn, maar omdat Hij zijn liefde tot het uiterste wil tonen:
God gaat tot het uiterste om de mens te redden.
Justinus’ woorden zijn een medicijn tegen elke vorm van docetisme — de oude ketterij die beweerde dat Jezus’ menselijkheid slechts schijn was.
Voor Justinus is het precies andersom:
het is juist in zijn kwetsbaarheid dat Jezus’ goddelijkheid oplicht.
++++
Gebed:
Heer Jezus,
Gij die in de hof hebt gezweet als bloed,
Gij die angst, verlatenheid en beven hebt gekend,
leer mij uw menselijkheid niet te vrezen.
Laat mij niet vluchten voor mijn eigen kwetsbaarheid,
maar haar in uw handen leggen.
Gij hebt niet gedaan alsof,
maar werkelijk geleden,
werkelijk gevreesd,
werkelijk bemind.
Laat uw lijden mijn hart verzachten,
mijn trots breken,
mijn angst omvormen tot vertrouwen.
O Vader,
die uw Zoon niet hebt gespaard,
maar Hem hebt gegeven voor ons allen,
geef dat ik in zijn lijden uw liefde herken
en in zijn angst uw nabijheid.
Amen
***************************
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.