Charles de Foucauld zei dat gebed ‘denken aan God is, terwijl je Hem liefhebt’.”

Charles de Foucauld zei dat gebed ‘denken aan God is, terwijl je Hem liefhebt’.”

++++

Commentaar:

Deze korte zin van Charles de Foucauld raakt aan de kern van zijn spiritualiteit: eenvoud, nabijheid en liefde. Voor hem was gebed geen techniek, geen reeks woorden, geen prestatie. Het was een houding van het hart

“Denken aan God” verwijst niet naar een intellectuele oefening, maar naar een innerlijke gerichtheid: je bewust worden van Zijn aanwezigheid in het gewone, het alledaagse.

“Hem liefhebben” is de beweging van het hart die daarop volgt: een stille overgave, een zachte tederheid, een vertrouwend rusten in God.

Bij Foucauld is gebed dus niet iets dat je doet, maar iets dat je bent: een geliefd kind dat zich laat beminnen. Zijn woorden nodigen uit tot een vorm van gebed die altijd mogelijk is — in stilte, in werk, in vermoeidheid, in vreugde, in de woestijn van het leven.

++++

Gebed:

Heer Jezus,

leer mij bidden zoals Charles de Foucauld het begreep:

eenvoudig, stil, zonder omwegen.

Laat mijn gedachten naar U uitgaan,

niet uit plicht, maar uit liefde.

Maak mijn hart zacht, ontvankelijk,

zodat ik U kan beminnen in alles wat ik doe

en in iedereen die ik ontmoet.

Wees mijn licht, mijn rust, mijn nabijheid.

Amen.

********************