christelijkeinformatiebron

Beproevingen, ziekte, slechte gezondheid en de pijnen die ons lichaam ervaart, worden gerekend tot de kwijtschelding van onze overtredingen. Zij zijn de oven waarin wij gezuiverd worden”

Johannes Chrysostomos

Mozes sprak van aangezicht tot aangezicht met God, zoals de Schrift getuigt, en hij verwierf daardoor een nog groter verlangen naar deze kussen na de theofanieën. Hij zocht God alsof hij Hem nooit had gezien. Zo is het ook met alle anderen in wie het verlangen naar God diep verankerd is: zij houden nooit op te verlangen, maar elk genot van God veranderen zij in het aanwakkeren van een nog intenser verlangen.

-Gregorius van Nyssa

Wanneer we onze kinderen leren om goed te zijn, zachtmoedig,  vergevingsgezind (dit zijn allemaal eigenschappen van God), om vrijgevig te zijn, om van onze medemensen te houden ,  om deze huidige tijd als niets te beschouwen, brengen we  deugd in hun zielen en onthullen we het beeld van God in hen.

Sint Johannes Chrysostomus

“En net zoals vreemdelingen die in
een vreemd land reizen, hun weg kwijtraken, zo worden
degenen die het leven van de deugd niet cultiveren,
door hun verlangens in de war gebracht
en raken ze volledig verdwaald.”

Sint Antonius de Grote

Tenzij we naar een persoon kijken en de schoonheid zien die in deze persoon zit, kunnen we niets aan hem bijdragen. Je helpt een persoon niet door te onderscheiden wat er mis is, wat lelijk is, wat vervormd is. Christus keek naar iedereen die hij tegenkwam, naar de prostituee, naar de dief, en zag de schoonheid die daar verborgen was. Misschien was het vervormd, misschien beschadigd, maar het was niettemin schoonheid, en wat hij deed was deze schoonheid naar voren halen.

Anthony BLOOM

“Twee kluizenaars leefden vele jaren samen zonder ruzie. De een zei tegen de ander: ‘Laten we ruzie met elkaar maken, zoals de gewoonte is onder mensen.’ De ander antwoordde: ‘Ik weet niet hoe ruzie ontstaat.’ De eerste zei: ‘Kijk hier, ik leg een steen tussen ons in en ik zeg: Die is van mij. Dan zeg jij: Nee, die is van mij. Zo begin je ruzie.’ Dus legden ze een steen tussen hen in en de een zei: ‘Die is van mij.’ De ander zei: ‘Nee, die is van mij.’ Hij antwoordde: ‘Ja, die is van jou. Neem hem mee.’ Ze konden niet met elkaar ruziemaken.26”

Bron :― Benedicta Ward, De woestijnvaders: uitspraken van de vroegchristelijke monniken

 

Een woord uit de woestijn

“Een broeder kwam om Abba Macarius de Egyptenaar te zien en zei tegen hem: ‘Abba, geef me een woord, zodat ik gered kan worden.’ Dus zei de oude man: ‘Ga naar de begraafplaats en scheld [beledig] de doden.’ De broeder ging daarheen, schold [beledigde] hen uit en gooide stenen naar hen; toen keerde hij terug en vertelde het aan de oude man. Deze zei tegen hem: ‘Hebben ze niets tegen je gezegd?’ Hij antwoordde: ‘Nee.’ De oude man zei: ‘Ga morgen terug en prijs ze.’ Dus ging de broeder weg en prees hen, en noemde ze ‘Apostelen, heiligen en rechtvaardige mannen.’ Hij keerde terug naar de oude man en zei tegen hem: ‘Ik heb ze gecomplimenteerd.’ En de oude man zei tegen hem: ‘Hebben ze je niet geantwoord?’ De broeder zei nee. De oude man zei tegen hem: ‘Je weet hoe je ze beledigde en ze niet antwoordden, en hoe je ze prees en ze niet spraken; dus ook jij, als je gered wilt worden, moet hetzelfde doen en een dode man worden. Houd, net als de doden, geen rekening met de minachting van mensen of hun lof, en je kunt gered worden.’”

Gezegden van de woestijnvaders ….

Overweging 1:

De wijsheid van Abba herinnert ons eraan dat onze ultieme identiteit niet wordt versterkt door de lof van een ander, noch wordt verminderd door hun minachting of beledigingen. De doden in het verhaal reageerden niet op de beledigingen of lof van de broer. Ze zochten noch zijn lof noch vermeden zijn minachting. Hun levens en de waarde van hun levens waren elders te vinden, niet in de woorden en meningen van de broer.

Totdat we weten en vertrouwen dat we niet bepaald worden door de evaluatie van een ander, zullen we doorgaan met het zoeken naar goedkeuring, erkenning en geruststelling van anderen dat we genoeg zijn en we krijgen er meestal nooit genoeg van dat ons wordt verteld dat we genoeg zijn. Een deel van ons spirituele werk is dan om ons los te maken van de lof en beledigingen van een ander, en ons leven, onze identiteit en waarde alleen in God te zoeken. Deze losmaking betekent niet dat we negeren wat anderen zouden kunnen zeggen, of het nu lof of belediging is. Het geeft ons juist de vrijheid om te horen en te overwegen wat er gezegd wordt, om op een transparantere en authentiekere manier met anderen om te gaan en een nederig leven te leiden, onszelf niet meer of minder te maken dan we werkelijk zijn. En wanneer we dat kunnen doen, hebben we een nieuwe vrijheid om bij God te zijn.

Ter overweging 2

Abba Macarius dwingt ons om diep in onszelf te kijken. Hij biedt geen concrete antwoorden of oefeningen. De oefening is eerder bewustzijn en het loslaten dat met elk nieuw bewustzijn gepaard gaat. Denk eens aan het volgende:

Er is niets mis met positieve bevestiging of constructieve kritiek. We hebben beide nodig. Het probleem, zoals we een paar weken geleden van Abba Zosimos hoorden , is gehechtheid. Door gehechtheid aan de woorden en oordelen van een ander over ons, geven we die ander macht over ons leven en staan ​​we hem of haar toe ons te creëren naar en door hun beeld van ons. We ontvangen en nemen hun beoordeling van ons als de uiteindelijke waarheid van wie we zijn. Als we hen de macht geven om ons te maken, geven we hen ook de macht om ons ongedaan te maken. “Houd geen rekening met de minachting van mensen of hun lof,” zegt Abba Macarius tegen de broeder, “en je kunt gered worden.”

Vraag je je af en maak je je zorgen over wat anderen over je zeggen? Besteed je tijd aan het nadenken over wat anderen van je denken? Speel je in je hoofd hun stemmen van lof of belediging af? Heeft hun beeld van jou meer kracht en betekenis gekregen dan het beeld van God in jou?

Hoe reageer je als je geprezen wordt? Vermijd je het? Wil je meer? Geloof je het? Ontken je het? Wat zit er dieper achter je reactie op de lof van een ander? Probeer dit de volgende keer dat je geprezen wordt. Zeg dankjewel en laat het daarbij of reflecteer gewoon wat er tegen je gezegd is. “Ik ben blij dat je mijn werk goed vindt.” “Ik ben blij dat je mijn zang echt mooi vindt.” Erken het maar “houd er geen rekening mee”.

Hoe reageer je als je beledigd of bekritiseerd wordt? Met angst, woede, wrok? Word je defensief? Neem je op een of andere manier wraak? Krimp je ineen en verstop je je? Ga je ervan uit dat het correct is? Dit zal moeilijk zijn, maar de volgende keer dat je een belediging of kritiek krijgt, schrijf het dan niet op in het grootboek. “Zoals de doden, neem geen rekening.” Als we de score niet bijhouden, geven we onszelf de kans om de kern van waarheid te horen die in de woorden van de ander zou kunnen zitten.

Gebed

Hemelse Vader, in zijn aardse leven hoorde uw Zoon lof en minachting van anderen en hij hield er geen rekening mee. Laat mij geen rekening houden met de lof en beledigingen die ik ontvang. Laat mij in plaats daarvan sterven aan de meningen en oordelen van anderen, zodat ik gered kan worden en tot nieuw leven kan worden opgewekt naar uw beeld en gelijkenis; door Jezus Christus, onze Heer, die leeft en heerst met u en de Heilige Geest, één God, voor eeuwig en altijd. Amen.

Gebed van Sint Bonaventura

Het brood der Engelen

Doordringt, o allerzoetste Heer Jezus, mijn diepste ziel met de
meest vreugdevolle en heilzame wond van Uw liefde, en met ware,
kalme en allerheiligste apostolische naastenliefde, dat mijn ziel altijd mag
wegkwijnen en smelten met volledige liefde en verlangen naar U,
dat zij mag verlangen naar U en naar Uw voorhoven, dat zij mag verlangen om
opgelost te worden en bij U te zijn. Geef dat mijn ziel mag
hongeren naar U, het Brood der Engelen, de verkwikking van
heilige zielen, ons dagelijks en bovennatuurlijk brood, met
alle zoetheid en geur en elke verrukkelijke smaak. Moge mijn
hart altijd hongeren naar en zich voeden met U, naar Wie de engelen
verlangen te kijken, en moge mijn diepste ziel vervuld zijn met
de zoetheid van Uw geur; moge het altijd dorsten naar U,
de fontein van het leven, de fontein van wijsheid en kennis,
de fontein van eeuwig licht, de stroom van plezier, de
volheid van het huis van God; moge het U altijd omringen,
U altijd zoeken, U altijd vinden, altijd naar U toe rennen, altijd bij U opkomen, altijd over U mediteren
, altijd over U spreken en altijd alles doen ter ere van Uw naam en ter ere van
Uw naam, met nederigheid en discretie, met liefde en
vreugde, met gemak en genegenheid, en met volharding tot het
einde. En Gij alleen zijt altijd mijn hoop, mijn volledige vertrouwen,
mijn rijkdom, mijn vreugde, mijn genoegen, mijn vreugde
, mijn rust en kalmte, mijn vrede, mijn zoetheid, mijn voedsel, mijn
verkwikking, mijn toevluchtsoord, mijn hulp, mijn wijsheid, mijn deel, mijn
bezit, mijn schat. Mogen mijn geest en mijn hart
altijd vast en stevig zijn en onwrikbaar geworteld.

Amen.

Zou jij een

Heilige willen worden? Wees streng voor jezelf

maar vriendelijk voor anderen.

St. Johannes Chrysostomus

“Geef ons, Heer, een
standvastig hart, dat door geen enkele
onwaardige liefde wordt
vernederd; geef ons
een onoverwinnelijk hart,
dat door geen enkele beproeving kan worden
uitgeput.”

Thomas van Aquino

“Het hart is maar een klein vat; en toch zijn er draken en leeuwen en er zijn eveneens giftige wezens en alle schatten van goddeloosheid; ruwe oneffen paden zijn er en gapende afgronden. Daar is ook God, daar zijn de engelen, daar is het leven en het Koninkrijk, daar is het licht en de apostelen, de hemelse steden en de schatten van genade: alle dingen zijn daar.” – St. Macarius de Grote

St.Macarius de Grote

Hoe weet je of je leeft volgens de wil van God?

Hier is een teken: als je ergens over in de war bent, betekent dit dat je je niet volledig hebt overgegeven aan Gods wil, hoewel het je misschien lijkt dat je leeft volgens Zijn wil.

Wie leeft volgens Gods wil, heeft geen zorgen. Als hij iets nodig heeft, biedt hij zichzelf en het ding dat hij wil aan God aan, en als hij het niet ontvangt, blijft hij zo rustig alsof hij had gekregen wat hij wilde.

De ziel die zich overgeeft aan de wil van God vreest niets… Wat er ook gebeurt, ‘Dat is Gods welbehagen’, zegt ze.

Als ze ziek wordt, denkt ze: ‘Dit betekent dat ik ziekte nodig heb, anders had God het niet gestuurd.’ En op deze manier wordt vrede bewaard in ziel en lichaam.

++++

Van: St. Silouan, Wijsheid van de berg Athos – De geschriften van Staretz Silouan 1866-1938, Sofronii (Aartsmandriet).