Dit is een privé blog van Kris Biesbroeck Licentiaat Filosofie/Theologie. De site behandelt zoveel mogelijke informatie over de Katholieke Kerk, Bijbel, Kerkvaders, Augustinus , St.Jan van het Kruis enz.. CONTACT : KRISBIESBROECK@GMAIL.COM
Anatoly van Optina : Het is zeer heilzaam om je ziel te voeden met het Eeuwige
en Heilige Brood.
Als iemand sterft op de dag dat hij de Heilige Mysteries heeft ontvangen, zullen
de Heilige Engelen zijn ziel in hun handen ontvangen omwille van de communie
en zal hij veilig door de hemelse tolpoorten gaan”.
Anatolij van Optina
Het kind heeft geen autoriteit of macht, maar juist de afwezigheid van autoriteit maakt duidelijk dat hij een koning is; zijn weerloosheid en kwetsbaarheid zijn precies de bron van zijn diepgaande macht. Het kind in die verre grot van Bethlehem heeft er geen behoefte aan dat we bang voor hem zijn; Hij komt ons hart niet binnen door ons bang te maken, door zijn macht en autoriteit te bewijzen, maar door liefde alleen. Hij is ons als kind gegeven, en alleen als kinderen kunnen wij op onze beurt van hem houden en onszelf aan hem geven. De wereld wordt geregeerd door autoriteit en macht, door angst en overheersing. Het kind God bevrijdt ons daarvan. Het enige dat Hij van ons verlangt is onze liefde, vrijelijk gegeven en vreugdevol; Het enige wat Hij verlangt is dat wij Hem ons hart geven. En we geven het aan een weerloos, eindeloos vertrouwend kind.
Alexander Schmemann
“Ik ken mijn geestelijke armoede, mijn eigen nietigheid zonder geloof. Ik ben zo zwak dat ik alleen door de naam van Christus leef en vrede verkrijg, dat ik mij verheug en mijn hart zich verruimt, terwijl ik zonder Hem geestelijk dood ben. Ik ben verontrust en mijn hart is onderdrukt. Zonder het Kruis van de Heer zou ik al lang het slachtoffer zijn geweest van de meest wrede nood en wanhoop. Alleen Christus houdt mij in leven; en het kruis is mijn vrede en mijn troost.’
St. Jan van Kronstadt
Dit is de boodschap van het Evangelie van Christus: “Verheug u! We hebben gewonnen!” Daarom kan elke priester – en eigenlijk elke christen – niet anders dan een evangelist zijn, die overal het goede nieuws van het geloof verspreidt. Het is alsof ik op mijn sterfbed lag te sterven aan kanker en plotseling iemand naar me toe kwam met de mededeling dat de remedie zojuist was gevonden. Dit is de reden waarom de vroege christenen de opstanding van Jezus met zoveel vreugde en ongebreideld enthousiasme verkondigden. Christus is opgestaan en onze zonden zijn vergeven! Christus is opgestaan en de dood is overwonnen1 Christus is opgestaan om ons te vervullen met de kracht van de Heilige Geest! Christus is verrezen en met Hem zullen ook wij opstaan tot een leven dat waarlijk leven is! Wij, christenen, als dragers van Gods goede nieuws, worden geschraagd door oneindige hoop. Lijden en nederlagen zijn bekend, maar worden nooit als definitief geaccepteerd. Bezield door de Heilige Geest die alle dingen nieuw maakt, steken we kaarsen aan in plaats van de duisternis te vervloeken. Daarom kan elke christelijke prediker het best worden omschreven als een evangelist – een brenger van het goede nieuws van de overwinning. We zijn geroepen om het goede nieuws van Gods vergeving te prediken, het goede nieuws over de dood van de dood in de opstanding van Christus, het goede nieuws van Gods kracht die ons in onze zwakheid is gegeven, het goede nieuws over de grote Bevrijder en Verlosser, de Heer Jezus.
jOnze prediking moet zijn als een kaars die helder brandt in een donkere nacht of een slok koel, fris water voor iemand die sterft van dorst in de verschrikkelijke hitte van de woestijn. Vergeet nooit wat de apostel Paulus schrijft aan Timotheüs, zijn jonge beschermeling: “Doe het werk van een evangelist!” (2 Timoteüs 4:5)
– Vader Antonius Conisaris : uit zijn boek: De prediking van het Woord van God
De heilige Johannes van Kronstadt zegt: “Gebed is een staat van voortdurende dankbaarheid.” Als ik geen gevoel van vreugde voel in Gods schepping, als ik vergeet de wereld met dankbaarheid aan God terug te geven, ben ik heel weinig gevorderd op de Weg. Ik heb nog niet geleerd om echt mens te zijn. Want alleen door dankzegging kan ik mezelf worden. Vreugdevolle dankzegging, verre van escapistisch of sentimenteel te zijn, is integendeel volkomen realistisch – maar met het realisme van iemand die de wereld in God ziet, als de goddelijke schepping.
– Kallistos Ware, De Orthodoxe Weg
In het zwarte, gapende graf vliegen alle hoop, plannen, gewoonten, berekeningen en – vooral – zingeving: de zin van het leven. Betekenis heeft zijn betekenis verloren, en een andere onbegrijpelijke Betekenis heeft vleugels op je rug doen groeien … En ik denk dat iedereen die deze ervaring van eeuwigheid heeft gehad, al was het maar één keer; die de weg heeft begrepen die hij gaat, al is het maar één keer; die Hem heeft gezien die voor hem uitgaat, al is het maar één keer – zo iemand zal het moeilijk vinden om van deze weg af te wijken: voor hem zal alle troost vergankelijk lijken, alle schatten waardeloos, alle metgezellen, als hij onder hen de Ene Metgezel niet ziet, die zijn kruis draagt.
– Moeder Maria van Parijs (regels geschreven na de dood van haar kind)
Wanneer we al zijn uitwegen hebben geblokkeerd door middel van de gedachtenis aan God, eist het intellect van ons dwingend een taak die zijn behoefte aan activiteit zal bevredigen. Voor de volledige vervulling van zijn doel moeten we het niets anders geven dan het gebed ‘Heer Jezus’. Laat het intellect zich voortdurend concentreren op deze woorden in zijn innerlijke heiligdom met zo’n intensiteit dat het niet wordt afgewend, voor mentale beelden.
jZoals een moeder haar baby de naam ‘vader’ leert en het kind het woord steeds weer met haar laat herhalen, totdat het deze naam gebruikt in plaats van een ander kinderlijk gehuil, zodat het zelfs in de slaap luid tot zijn vader roept: zo moet de ziel leren herhalen en ‘Heer Jezus’ roepen.
– Sint Diadochus van Photike
We moeten niet vergeten dat alles wat we bezitten een geschenk is. De eerste zaligspreking is er een van armoede, en alleen als we volgens deze zaligspreking leven, kunnen we het koninkrijk van God binnengaan. Deze zaligspreking heeft twee aspecten. Ten eerste is er het zeer duidelijke feit dat we niets bezitten dat we kunnen houden, of we dat nu willen of niet; het is de ontdekking dat ik niets ben en dat ik niets heb – totale, onherstelbare, hopeloze armoede. We bestaan omdat we gewild zijn en tot bestaan zijn gebracht. We hebben er niets voor gedaan, het was geen daad uit vrije wil. We bezitten het leven niet op zo’n manier dat het voor niemand mogelijk is om het van ons af te nemen, en alles wat we zijn en alles wat we bezitten is op deze manier kortstondig. We hebben een lichaam – het zal sterven. We hebben een geest – maar het is genoeg voor een klein vat om in een brein te barsten om de grootste geest plotseling te laten doven. We hebben een hart, gevoelig en levendig – en toch komt er een moment dat we al ons medeleven, al ons begrip voor iemand die in nood is, zouden willen uitstorten, en op dat moment is er slechts een steen in onze borst.
jIn zekere zin kunnen we dus zeggen dat we niets bezitten omdat we meester zijn van niets dat in ons bezit is. En dit zou ons niet kunnen leiden tot het gevoel tot het koninkrijk van God te behoren en ons daarin te verheugen, maar tot wanhoop – als we ons niet zouden herinneren dat, hoewel geen van deze dingen van ons is op zo’n manier dat ze niet van ons kunnen worden weggenomen, we ze toch bezitten. Dit is het tweede aspect van de zaligspreking. Wij zijn rijk, en alles wat wij bezitten is een gave en een teken van de liefde van God en de liefde van de mensen, het is een voortdurende gave van goddelijke liefde; En zolang we niets bezitten, wordt de goddelijke liefde voortdurend en volledig gemanifesteerd. Maar alles wat we in eigen handen nemen om te bezitten, wordt uit het rijk van de liefde gehaald. Het wordt zeker van ons, maar de liefde is verloren. En het zijn alleen zij die alles weggeven, die zich bewust worden van ware, totale, definitieve, onherstelbare, geestelijke armoede, en die de liefde van God bezitten die in al Zijn gaven tot uitdrukking komt. Een van onze theologen heeft gezegd: ‘Al het voedsel van deze wereld is goddelijke liefde die eetbaar is gemaakt’. Ik denk dat dit waar is en op het moment dat we proberen rijk te worden door iets veilig in onze handen te houden, zijn we de verliezers, want zolang we niets in handen hebben, kunnen we nemen, vertrekken, doen wat we willen.
jjjDit is het Koninkrijk, het gevoel dat we vrij zijn van bezit, en deze vrijheid vestigt ons in een relatie waarin alles liefde is – menselijke liefde en goddelijke liefde.
– Anthony Bloom, Beginnen te bidden
De heilige Serafim van Sarov, een groot asceet van de Russische Kerk, werd geboren op 19 juli 1754. Zijn ouders, Isidorus en Agathia Mosjnin, waren inwoners van Koersk. Isidorus was koopman. Tegen het einde van zijn leven begon hij met de bouw van een kathedraal in Koersk, maar hij stierf voordat het werk voltooid was. Zijn zoontje Prochorus, de toekomstige serafim, bleef onder de hoede van zijn moeder, die weduwe was geworden, die haar zoon in vroomheid opvoedde.
Na de dood van haar man ging Agathia Moshnina verder met de bouw van de kathedraal. Op een keer nam ze de zevenjarige Prochorus mee, en hij viel van de steiger rond de zeven verdiepingen tellende klokkentoren. Hij had gedood moeten zijn, maar de Heer heeft het leven van de toekomstige uitblinker van de Kerk bewaard. De doodsbange moeder rende naar hem toe en trof haar zoon ongedeerd aan.
De jonge Prochorus, begiftigd met een uitstekend geheugen, kreeg al snel lezen en schrijven onder de knie. Van jongs af aan hield hij ervan om kerkdiensten bij te wonen en met zijn medestudenten zowel de Heilige Schrift als de Levens van de Heiligen te lezen. Bovenal hield hij ervan om te bidden of het Heilig Evangelie in afzondering te lezen.
Op een gegeven moment werd Prochorus ernstig ziek en was zijn leven in gevaar. In een droom zag de jongen de Moeder van God, die beloofde hem te bezoeken en te genezen. Al snel voorbij de binnenplaats van het huis van Moshnin kwam een kerkprocessie met de Icoon van het Teken (27 november). Zijn moeder droeg Prochorus in haar armen en hij kuste de heilige icoon, waarna hij snel herstelde.
Al in zijn jeugd maakte Prochorus plannen om zijn leven geheel aan God te wijden en naar een klooster te gaan. Zijn vrome moeder had hier geen bezwaar tegen en zij zegende hem op zijn kloosterweg met een koperen kruis, dat hij de rest van zijn leven op zijn borst droeg. Prochorus vertrok te voet met pelgrims van Koersk naar Kiev om de heiligen van de grotten te vereren.
De oudere Dositheus (eigenlijk een vrouw, Daria Tyapkina), die Prochorus bezocht, zegende hem om naar het Sarov-woestijnklooster te gaan en daar zijn redding te zoeken. Prohkor keerde even terug naar zijn ouderlijk huis en nam definitief afscheid van zijn moeder en familie. Op 20 november 1778 arriveerde hij in Sarov, waar het klooster toen werd geleid door een wijze ouderling, vader Pachomius. Hij aanvaardde hem en plaatste hem onder de geestelijke leiding van ouderling Joseph. Onder zijn leiding doorliep Prochorus vele gehoorzaamheden in het klooster: hij was de celbediende van de Ouderling, hij zwoegde op het maken van brood en prosphora en op het timmeren. Hij vervulde al zijn gehoorzaamheden met ijver en vurigheid, alsof hij de Heer Zelf diende. Door voortdurend te werken behoedde hij zich voor moedeloosheid (accidie), die, zoals hij later zei, “de gevaarlijkste verleiding voor nieuwe monniken” was. Het wordt behandeld door gebed, door zich te onthouden van ijdel gebabbel, door inspannend werk, door het Woord van God te lezen en door geduld, omdat het wordt voortgebracht door kleinzieligheid, nalatigheid en ijdel gepraat.
Met de zegen van Igumen Pachomius onthield Prochorus zich op woensdag en vrijdag van alle voedsel en ging hij het bos in, waar hij in volledige afzondering het Jezusgebed beoefende. Na twee jaar als novice werd Prochorus ziek door waterzucht, zijn lichaam raakte opgezwollen en hij werd geteisterd door lijden. Zijn leermeester, vader Joseph en de andere ouderlingen, waren dol op Prochorus en zij zorgden voor hem. De ziekte sleepte ongeveer drie jaar aan, en niet één keer hoorde iemand een woord van klacht. De oudsten, die voor zijn leven vreesden, wilden een dokter voor hem roepen, maar Prochorus vroeg dit niet te doen en zei tegen vader Pachomius: “Ik heb mijzelf toevertrouwd, heilige Vader, aan de ware Geneesheer van ziel en lichaam, onze Heer Jezus Christus en Zijn Alzuivere Moeder.”
Hij vroeg om een Molieben aan te bieden voor zijn gezondheid. Terwijl de anderen in de kerk aan het bidden waren, kreeg Prochorus een visioen. De Moeder Gods verscheen aan hem, vergezeld van de heilige apostelen Petrus en Johannes de Theoloog. De Allerheiligste Maagd wees met haar hand naar de zieke monnik en zei tegen de heilige Johannes: “Hij is een van onze soort.” Toen raakte ze met haar staf de zijde van de zieke man aan, en onmiddellijk begon het vocht dat zijn lichaam had opgezwollen door de incisie te stromen die ze had gemaakt. Na de Moliöben ontdekten de broeders dat Prochorus genezen was, en dat er alleen een litteken overbleef als bewijs van het wonder.
Weldra werd op de plaats van de verschijning van de Moeder Gods een ziekenkerk gebouwd. Een van de zijkapellen was gewijd aan de heiligen Zosimas en Sabbatius van Solovki (17 april). Met zijn eigen handen maakte de heilige Serafim een altaartafel voor de kapel van cipressenhout, en hij ontving altijd de Heilige Mysteriën in deze kerk.
Na acht jaar novice te zijn geweest in het Sarov-klooster, kreeg Prochorus de tonsuur met de naam Serafim, een naam die zijn vurige liefde voor de Heer en zijn vurige verlangen om Hem te dienen weerspiegelde. Na een jaar werd Serafim tot hi-oroddiaken geordend.
Ernstig van geest diende hij elke dag in de tempel, onophoudelijk biddend, zelfs na de dienst. De Heer schonk hem visioenen tijdens de kerkdiensten: hij zag vaak heilige engelen die met de priesters dienden. Tijdens de Goddelijke Liturgie op Grote en Witte Donderdag, die werd gevierd door vaderPachomius en vader Jozef, had de heilige Serafim nog een visioen. Na de Kleine Intrede met het Evangelie sprak de hiëroddiaken Serafim de woorden uit: “O Heer, red de Godvrezenden en hoor ons.” Toen hief hij zijn orarion op en zei: “En tot eeuwen der eeuwen.” Plotseling werd hij verblind door een felle lichtstraal.
Toen hij opkeek, zag de heilige Serafim de Heer Jezus Christus door de westelijke deuren van de tempel komen, omringd door de Lichamelijke Machten van de Hemel. Toen hij het ambon bereikte, zegende de Heer allen die aan het bidden waren en ging Hij Zijn icoon rechts van de koninklijke deuren binnen. De heilige Serafim, in geestelijke vervoering na dit wonderbaarlijke visioen, was niet in staat een woord uit te brengen, noch om van de plek te komen. Ze leidden hem aan de hand naar het altaar, waar hij nog maar drie uur bleef staan, zijn gezicht was van kleur veranderd door de grote genade die op hem scheen. Na het visioen intensivieerde de heilige zijn inspanningen. Overdag zwoegde hij in het klooster en bracht hij zijn nachten biddend door in zijn boscel.
In 1793 werd de hiërodiaken Serafim tot priester gewijd en diende hij elke dag de Goddelijke Liturgie. Na de dood van de igumen vader Pachomius, ontving de heilige Serafim de zegen van de nieuwe overste vader Jesaja, om alleen te gaan wonen in een afgelegen deel van het bos, drie en een halve mijl van het klooster. Hij noemde zijn nieuwe thuis “de berg Athos” en wijdde zich aan eenzaam gebed. Hij ging alleen op zaterdag voor de nachtwake naar het klooster en keerde terug naar zijn boscel na de liturgie van zondag, waar hij deelnam aan de goddelijke mysteriën.
“Heb onze Panagia, Zijn lieve, lieve Moeder, als uw beschermster en smeek haar voortdurend. Omhels haar heilige icoon alsof ze leeft, en bevochtig hem met tranen zoals de mirredrager deed met Jezus’ voeten. En je zult substantiële troost putten alsof ze naast je was.”
— St. Jozef de Hesychast
De bijbel en de kerk
De christelijke kerk is een schriftuurlijke kerk: de orthodoxie gelooft hier net zo vast, zo niet vaster in dan het protestantisme. De Bijbel is de hoogste uitdrukking van Gods openbaring aan de mens, en christenen moeten altijd ‘mensen van het Boek’ zijn. Maar als christenen mensen van het boek zijn, is de bijbel het boek van het volk; het moet niet worden beschouwd als iets dat boven de Kerk is ingesteld, maar als iets dat leeft en wordt begrepen binnen de Kerk (daarom moet men Schrift en Traditie niet scheiden). Het is aan de Kerk dat de Bijbel uiteindelijk zijn gezag ontleent, want het was de Kerk die oorspronkelijk besliste welke boeken deel uitmaken van de Heilige Schrift; en het is alleen de Kerk die de Heilige Schrift met gezag kan interpreteren. Er zijn veel uitspraken in de Bijbel die zelf verre van duidelijk zijn, en de individuele lezer, hoe oprecht ook, loopt het gevaar zich te vergissen als hij op zijn eigen persoonlijke interpretatie vertrouwt. ‘Begrijp je wat je leest?’ Filippus vroeg de Ethiopische eunuch; en de kamerling antwoordde: ‘Hoe kan ik, tenzij iemand mij leidt?’ (Handelingen viii, 30-1). Orthodoxen, wanneer ze de Schrift lezen, aanvaarden de leiding van de Kerk. Wanneer een bekeerling in de Orthodoxe Kerk wordt opgenomen, belooft hij: Ik zal de Heilige Schrift aanvaarden en begrijpen in overeenstemming met de interpretatie die werd en wordt aangehangen door de Heilige Orthodoxe Katholieke Kerk van het Oosten, onze Moeder*’.
– Kallistos Ware, De Orthodoxe Kerk
‘Over Bijbel en Kerk, zie vooral Dositheus, Belijdenis, Decreet ii’
Denk eraan, o God, degenen die worden beproefd, in de mijnen, ballingschap, bittere slavernij en in elke verdrukking, beperking en moeite, en allen die om uw grote mededogen smeken; en degenen die van ons houden, degenen die ons haten en degenen die ons hebben gevraagd, hoe onwaardig we ook zijn, om voor hen te bidden.
En gedenk al uw volk, o Heer, onze God. Stort uw rijke barmhartigheid over hen uit en verleen hen al hun verzoeken tot verlossing. En degenen aan wie we ons niet hebben herinnerd, hetzij door onwetendheid, hetzij door vergeetachtigheid, of door het aantal van hun namen, onthoud hen zelf, o God, die de leeftijd en naam
van ieder kent, die ieder kent vanaf de moederschoot. Want U, o Heer, bent de hulp van de hulpelozen, de hoop van degenen zonder hoop, de Redder van de storm, de toevlucht van degenen op zee, de arts van de zieken. Wees alles voor alle mensen, O jij die iedereen en zijn verzoek kent, elk huishouden en zijn behoeften.
Bevrijd, O Heer, deze stad/dorp/stad, en elke stad, stad en dorp, van hongersnood, pest, aardbeving, overstroming, vuur, zwaard, buitenlandse invasie en burgeroorlog
– Anafora van Sint Basilius de Grote
De Kerk van Christus is geen instituut. Het is een nieuw leven met Christus en in Christus, geleid door de Heilige Geest. De Kerk, als het Lichaam van Christus, is juist daardoor het domein waar de Heilige Geest werkt. Meer nog: de Kerk is leven in de Geest omdat zij het Lichaam van Christus is. Degenen die in Christus leven, dragen de Heilige Geest in zichzelf en omgekeerd leren degenen die de Geest hebben de betekenis van de woorden van Sint-Paulus: “Het is niet langer ik die leef, maar Christus die in mij leeft.” Het is juist dit zegel van de Geest, dit dragen van de Geest, dat de orthodoxe ziel boven alles zoekt en verlangt.
– Vader Serge Boelgakov (1871-1944) –
Want niets doet het oog van de ziel zo pijn en vertroebelt het als de menigte wereldse zorgen en de zwerm verlangens. Want dit is het hout dat deze rook voedt. En zoals vuur, wanneer het vochtige en verzadigde brandstof vasthoudt, veel rook doet ontbranden; zo ook produceert dit verlangen, zo heftig en brandend, wanneer het een ziel vastpakt die (om zo te zeggen) vochtig en losbandig is, op zijn manier ook een overvloed aan rook. Om deze reden is er behoefte aan de dauw van de Geest en aan die lucht, zodat deze het vuur kan doven, de rook kan verstrooien en onze gedachten vleugels kan geven. Want het kan niet, het kan niet zo zijn dat iemand die gebukt gaat onder zulke grote kwaden naar de hemel zou vliegen; het is goed als we, omdat we geen belemmeringen hebben, onze weg daarheen kunnen klieven; of beter gezegd, het is zelfs niet mogelijk, tenzij we de vleugel van de Geest verkrijgen.
Uit de preken van Johannes Chrysostomos
Nadat degene die onze eredienst voorzit dank heeft uitgesproken en alle mensen hun instemming hebben gegeven, geven degenen die diakenen worden genoemd aan iedere aanwezige het brood en de wijn vermengd met water, waarover de dankzegging werd geofferd, zodat allen kunnen deelnemen. Dit voedsel wordt door ons de Eucharistie genoemd. Het is niemand anders geoorloofd hieraan deel te nemen, behalve degenen die geloven dat de dingen die wij onderwijzen waar zijn en gewassen zijn in de wateren van de doop voor de vergeving van zonden en wedergeboorte, en die volgens de leringen van Christus leven. Wij ontvangen dit voedsel niet als gewoon brood en drank. Net zoals Jezus Christus, onze Verlosser, vlees en bloed werd voor onze verlossing, zo hebben we geleerd dat het voedsel dat gezegend is door het gebed van Zijn Woord het vlees en bloed is van die Jezus die vlees is geworden en ons vlees en bloed voedt. . Want de apostelen hebben in hun memoires, die Evangeliën worden genoemd, aan ons doorgegeven wat Jezus hen heeft opgedragen. Ze vertellen dat Jezus brood nam en na dankzegging zei: “Dit is mijn lichaam. Doe dit ter nagedachtenis aan mij.” En op dezelfde manier, nadat hij de beker had aangenomen en dank had gezegt, zei hij: “Dit is mijn bloed” en gaf het alleen aan hen.
– St. Justinus de filosoof en martelaar, die rond 155 n.Chr. in Rome werd geëxecuteerd omdat hij een christen was, in zijn The First Apology, geschreven aan de keizers Antoninus Pius en Marcus Aurelius, en aan het volk van Rome .
Laten we zonder dubbelhartigheid tot de Heer bidden, in harmonie met elkaar, Hem met zuchten en tranen smeken, zoals het past bij onze positie – geplaatst als we zijn tussen de velen, weeklagend dat zij zijn afgevallen, en het getrouwe overblijfsel dat vreest dat dit zal gebeuren. doe zelf hetzelfde; tussen de zwakken, die zich in groten getale hebben teruggetrokken, en de weinigen die nog standvastig zijn.
Laten we bidden dat de vrede zeer spoedig in ons mag worden hersteld, dat hij ons zal helpen in onze gevaren te komen, dat hij ons uit onze duistere schuilplaatsen zal trekken, en dat Gods genadige beloften aan Zijn dienstknechten vervulling zullen vinden. Mogen wij zien dat de Kerk hersteld wordt en dat onze verlossing veiliggesteld wordt; na de regen, mooi weer; na de duisternis, licht; na deze stormen en stormen, een zachte kalmte.
Laten we Hem vragen ons te helpen, omdat Hij ons liefheeft zoals een Vader Zijn kinderen liefheeft, en ons de tekenen van Zijn goddelijke macht te geven die bij Hem gebruikelijk zijn. Zo zullen onze vervolgers ervan worden weerhouden te lasteren, zullen degenen die zijn afgevallen zich voor een bepaald doel bekeren, en zal het vaste, onwrikbare geloof van de standvastigen met heerlijkheid worden gekroond.
Cyprianus van Carthago
“Door de Heilige Geest komt ons herstel naar het paradijs, onze hemelvaart naar het koninkrijk der hemelen, onze terugkeer naar de adoptie van zonen, onze vrijheid om God onze Vader te noemen, ons deelgenoot worden van de genade van Christus, ons feit dat we kinderen van God worden genoemd. licht, ons delen in de eeuwige heerlijkheid, en, in één woord, ons gebracht worden in een staat van alle ‘volheid van zegeningen’, zowel in deze wereld als in de komende wereld, van alle goede gaven die voor ons in petto zijn Door dit te beloven, door geloof en door de weerspiegeling van hun genade te aanschouwen alsof ze al aanwezig waren, wachten we op het volledige genot.’
Basilius de Grote
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.