Categorie: Bezinnende teksten van Kerkvaders e.a

De kwestie van vergeving is geen morele kwestie. Wij vergeven niet omdat dit het “juiste” is om te doen. Wij vergeven omdat het de ware aard van het leven in Christus is. …de weigering om te vergeven, het blijven beschuldigen, verwijten, bitterheid, etc. zijn geen morele tekortkomingen. Het zijn existentiële crises die ons wegtrekken van het leven van Christus en het Paradijs, en steeds dieper in een afgrond van niet-zijn terechtkomen.

Gebaseerd Vader Stephen Freeman Een moment uit de goddelijke liturgie in de Vatopedi Skete van St. Demetrius op de berg Athos.

Een nederig mens is nooit overhaast, overhaast of verontrust, heeft nooit hete en vluchtige gedachten, maar blijft te allen tijde kalm. Zelfs als de hemel zou vallen en zich aan de aarde zou hechten, zou de nederige mens niet ontzet zijn. Niet elke stille man is nederig, maar elke nederige man is stil. Er is geen nederige man die niet zelfbeperkt is; maar je zult velen tegenkomen die zichzelf beperken, zonder nederig te zijn. Dit is ook wat de zachtmoedige, nederige Heer bedoelde toen Hij zei: ‘Leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust voor uw ziel vinden.’ [Mattheüs 11:29]
vervolg :
Want de nederige mens is altijd in rust, omdat er niets is dat zijn geest kan beroeren of doen wankelen. Net zoals niemand een berg bang kan maken, zo kan de geest van een nederig mens ook niet bang worden gemaakt. Als het toelaatbaar en niet ongerijmd is, zou ik zeggen dat de nederige mens niet van deze wereld is. Want hij wordt niet verontrust en veranderd door verdriet, noch verbaasd en enthousiast door vreugde, maar al zijn blijdschap en zijn echte vreugde liggen in de dingen van zijn Meester. Nederigheid gaat gepaard met bescheidenheid en zelfbeheersing: dat wil zeggen kuisheid van de zintuigen; een gematigde stem; gemene spraak; zelf kleinering; slechte kleding; een gang die niet pompeus is; een blik gericht op de aarde; overvloedige genade; gemakkelijk stromende tranen; een eenzame ziel; een berouwvol hart; onverstoorbaarheid voor woede; onverdeelde zintuigen; weinig bezittingen; gematigdheid in elke behoefte; uithoudingsvermogen; geduld; onbevreesdheid; mannelijkheid van hart, geboren uit haat tegen dit tijdelijke leven; geduldig uithoudingsvermogen van beproevingen; beraadslagingen die zwaar en niet licht zijn, het uitdoven van gedachten; het bewaken van de mysteries van kuisheid; bescheidenheid, eerbied; en vooral: voortdurend stil zijn en altijd onwetendheid claimen.

+ St. Isaac de Syriër, “Homilie 72: Over de visie van de aard van onlichamelijke wezens, in vragen en antwoorden”, Ascetische preken van St. Isaac de Syriër

“Johannes werd gedoopt in zijn eigen bloed, hoewel hij het voorrecht had gehad om de Verlosser van de wereld te dopen, om de stem van de Vader boven hem te horen en om de genade van de Heilige Geest op Hem te zien neerdalen. Maar het verdragen van tijdelijke kwellingen omwille van de waarheid was geen zware last voor zulke mensen als Johannes; het was veeleer gemakkelijk te dragen en zelfs begeerlijk, want hij wist dat eeuwige vreugde zijn beloning zou zijn.”

St Bede de eerbiedwaardige

De heiligen moeten geëerd worden
als vrienden van Christus …..

‘ De heiligen moeten geëerd worden
als vrienden van Christus
en als kinderen en erfgenamen van God.
Laten we zorgvuldig
de levenswijze observeren van alle apostelen,
martelaren, asceten en rechtvaardige mensen,
die de komst van de Heer aankondigden. En laten we hun geloof, naastenliefde, hoop, ijver, leven, geduld onder lijden en volharding tot de dood
navolgen , zodat we ook hun kronen van glorie kunnen delen’

St.Jan van Damaszcus

“Wie christen wil worden, moet eerst dichter worden. Dat is wat het is! Je moet lijden. Je moet liefhebben en lijden; lijden voor degene van wie je houdt. Liefde doet moeite voor de geliefde. Ze rent de hele nacht door; ze blijft wakker; ze bevlekt haar voeten met bloed om haar geliefde te ontmoeten. Ze brengt offers en negeert alle belemmeringen, bedreigingen en moeilijkheden in het belang van de geliefde. Liefde jegens Christus is iets dat nog hoger is, oneindig hoger.

en verder….
En als we ‘liefde’ zeggen, bedoelen we niet de deugden die we zullen verwerven, maar het hart dat doordrongen is van liefde jegens Christus en anderen. We moeten alles in deze richting draaien. Zien we een moeder met haar kind in haar armen en bukkend om het kind een kus te geven, terwijl haar hart overloopt van emotie? Merken we hoe haar gezicht oplicht als ze haar engeltje vasthoudt? Deze dingen ontgaan een persoon met liefde voor God niet. Hij ziet ze, is er van onder de indruk en zegt: ‘Had ik maar die emoties tegenover mijn God, tegenover mijn Heilige Dame en onze heiligen!’ Kijk, zo moeten wij Christus, onze God, liefhebben. Je verlangt ernaar, je wilt het, en met de genade van God verkrijg je het.”

– Ouderling Porphyrios, gewond door liefde

“Het is geenszins onmogelijk dat geloof samengaat met twijfel. De twee sluiten elkaar niet uit. Misschien zijn er sommigen die door Gods genade hun hele leven het geloof van een klein kind behouden, waardoor ze zonder twijfel alles kunnen aanvaarden wat hun is geleerd. Voor de meeste mensen die tegenwoordig in het Westen leven, is een dergelijke houding echter eenvoudigweg niet mogelijk. We moeten ons de roep eigen maken: “Heer, ik geloof: kom mijn ongeloof te hulp” (Marcus 9:24). Voor velen van ons zal dit ons voortdurende gebed blijven, tot aan de poorten van de dood. Toch betekent twijfel op zichzelf geen gebrek aan geloof. Het kan het tegenovergestelde betekenen: dat ons geloof leeft en groeit. Want geloof impliceert niet zelfgenoegzaamheid, maar het nemen van risico’s, het niet afsluiten van het onbekende, maar het moedig tegemoet treden ervan. Hier kan een orthodoxe christen zich gemakkelijk de woorden van bisschop JAT Robinson eigen maken: “De geloofsdaad is een voortdurende dialoog met twijfel.” Zoals Thomas Merton terecht zegt: “Geloof is een principe van twijfelen en strijd voordat het een principe van zekerheid en vrede wordt.”

– Kallistos Ware, de orthodoxe weg

Het christendom is natuurlijk niet alleen een verkondiging van bepaalde algemene principes, maar fundamenteel een programma voor het dagelijkse leven. Het christendom moet hier en nu in praktijk worden gebracht, hic et nunc; het moet worden toegepast op alle situaties, op elk punt en op elk moment, semper et ubique. Het andere – woordelijke karakter en doel van de christelijke boodschap betekent niet koude onverschilligheid voor aardse noden, voor de noden van de lijdende en hulpeloze mens. Naastenliefde en barmhartigheid zijn de kenmerken en toetsen van elk waarachtig christelijk leven. Menselijke waardigheid en sociale rechtvaardigheid behoren onvermijdelijk tot de meest directe zorgen van de Kerk.

V.Georges Florovsky

Panentheïsme
door Kallistos Ware [1]
(Simone Adolphine Weil)

(Dit is het volledige artikel )

Als schepper staat God dus altijd in het hart van alles en houdt het in stand. Op het niveau van wetenschappelijk onderzoek onderscheiden we bepaalde processen of reeksen van oorzaak en gevolg. Op het niveau van de spirituele visie, die de wetenschap niet tegenspreekt maar verder kijkt, onderscheiden we overal de creatieve energieën van God, die alles wat is in stand houden en de diepste essentie van alle dingen vormen. Maar hoewel God overal ter wereld aanwezig is, mag God niet met de wereld worden geïdentificeerd. Als christenen bevestigen wij geen pantheïsme maar “panentheïsme”. God is in alle dingen, maar ook boven en boven alle dingen. Hij is zowel ‘groter dan de grote’ als ‘kleiner dan de kleine’. In de woorden van St. Gregory Palamas: “Hij is overal en nergens, hij is alles en niets.”[2] Zoals een cisterciënzer monnik uit New Clairvaux het heeft gezegd: “God is de kern. God is iets anders dan de kern. God bevindt zich in de kern, en door de hele kern heen, en voorbij de kern, dichter bij de kern dan de kern.”[3]

Alle dingen zijn doordrongen en in stand gehouden door de ongeschapen energieën van God, en dus zijn alle dingen een theofanie die zijn aanwezigheid bemiddelt. De kern van elk ding is zijn innerlijke principe of logos, erin geïmplanteerd door de Schepper-logos; en zo komen we via de logoi in gemeenschap met de Logos. God staat boven en voorbij alle dingen, maar als Schepper bevindt hij zich ook binnenin alle dingen – “panentheïsme”, niet pantheïsme. Nadenken over de natuur betekent dus, in de woorden van Blake, het reinigen van de “deuren van de waarneming”, zowel op fysiek als op spiritueel niveau, en daardoor de energieën of logoi van God onderscheiden in alles wat hij heeft gemaakt. Het gaat erom te ontdekken, niet zozeer via onze redenerende rede als wel via ons spirituele intellect,[4] dat het hele universum een ​​kosmische brandende braamstruik is, gevuld met het goddelijke vuur, maar nog niet verteerd. [5]

[1] Kallistos Ware, The Orthodox Way (New York, 2002), pp. 48, 118.
[2] St. Gregory Palamas, On the Divine Energies, uitg. PK Christou en GI Mantzarides, in Palamas, Syngrammata, vol. 2 (Thessaloniki, 1966), p. 67.
[3] Een monnik van New Clairvaux, hoor jij niet bij mij? (New York, 1979), p. 9.
[4] (spiritueel) intellect – νους/nous: het hoogste vermogen in de mens, waardoor hij – op voorwaarde dat het gezuiverd is – God of de innerlijke essenties of principes [supra, logoi] van geschapen dingen kent door middel van direct begrip of spirituele waarneming. In tegenstelling tot de διάνοια/dianoia of rede, waarvan het zorgvuldig moet worden onderscheiden, functioneert het intellect niet door abstracte concepten te formuleren en vervolgens op deze basis te argumenteren tot een conclusie die door deductief redeneren wordt bereikt, maar begrijpt het de goddelijke waarheid door middel van onmiddellijke ervaring. intuïtie of ‘eenvoudige cognitie’ (de term gebruikt door St. Isaac de Syriër). Het intellect verblijft in de ‘diepten van de ziel’; het vormt het binnenste aspect van het hart (Heilige Diadochos, §§ 79, 88). Het intellect is het orgaan van contemplatie, het ‘oog van het hart’. De Philokalia II (Londen, 1981), p. 384.
[5] vgl. Exodus 3.1-14

Bron : https://www.facebook.com/ Simone Adolphine Weil

Vertaling : Kris Biesbroeck

Want wat is gebed? Gebed is het verheffen van de geest en het hart tot God – om lof en dankzegging en om Hem te smeken om de goede dingen die nodig zijn voor ziel en lichaam. De essentie van gebed is dus de mentale opstijging naar God vanuit het hart. De geest staat bewust in het hart voor het aangezicht van God en begint, gevuld met gepaste en noodzakelijke eerbied, zijn hart voor Hem uit te storten. Dit is gebed van het hart! En dit zou moeten gelden voor alle gebeden

van bisschop Theophan de kluizenaar

“Als je God wilt dienen, bereid je hart dan voor op eten, niet op drinken, niet op rust, niet op gemak, maar op lijden, zodat je alle verleidingen, problemen en verdriet kunt doorstaan. Bereid je voor op ernst, vasten, geestelijke strijd en vele verdrukkingen, want “door vele verdrukkingen is het ons aangewezen om het Koninkrijk der hemelen binnen te gaan” (Handelingen 14,22); ‘Het hemelse koninkrijk wordt met geweld ingenomen, en degenen die geweld gebruiken, grijpen het.’ (Mattheüs 11:12)

+ St. Sergius van Radonezh, Leven, 10

Het volk van God moet kennis krijgen van de dogmatische leer van de Kerk. De leken moeten de leer van ons geloof goed kennen, en de basis van onze orthodoxe spiritualiteit, zodat als op sommige punten priesters, bisschoppen of patriarchen zich op een ketterse manier gedragen, het volk van God hen kan en moet berispen… Dan, Als het volk van God zichzelf op leerstellig gebied blijft onderwijzen, zal het zichzelf zeker kunnen beschermen.”

Ouderling Athanasios Mitilinaios

“Kinderen, ik smeek jullie om jullie hart en gedachten te corrigeren, zodat jullie God kunnen behagen. Bedenk dat, hoewel we onszelf als rechtvaardig beschouwen en er vaak in slagen mensen te misleiden, we niets voor God kunnen verbergen. Laten we er daarom naar streven de heiligheid van onze ziel te behouden en de zuiverheid van ons lichaam met alle ijver te bewaken. Gij zijt de tempel van God, zegt de goddelijke apostel Paulus; Als iemand de tempel van God verontreinigt, zal God hem vernietigen.”

+ St. Nicolaas van Myra, De grote verzameling van de levens van de heiligen
door St. Demetrius van Rostov

De fundamentele taak van de dienaren van de komende antichrist is om de oude wereld met al haar vroegere concepten en “vooroordelen” te vernietigen om in haar plaats een nieuwe wereld te bouwen die geschikt is voor het ontvangen van haar naderende “nieuwe eigenaar” die de plaats van Christus voor mensen zal innemen en hen op aarde zal geven wat Christus hen niet heeft gegeven. Men moet geestelijk volledig blind zijn, volledig vreemd aan het ware christendom om dit alles niet te begrijpen!

– Aartsbisschop Averky

“…Oh, hoe noodzakelijk is het dat iedereen die zijn oude dag niet in somberheid wil doorbrengen , al vroeg in zijn leven aan het gebed gewend raakt “

St.Theophyl the fool for Christ

Ieder van ons kan over God spreken voor zover hij de genade van de Heilige Geest heeft gekend; Want hoe kunnen we bedenken of discussiëren over wat we niet hebben gezien, of niet hebben gezien, of niet weten? De heiligen zeggen dat ze God hebben gezien, maar er zijn mensen die zeggen dat er geen God is. Het is duidelijk dat ze dit zeggen omdat ze God niet hebben gekend, maar dit betekent helemaal niet dat Hij dat niet is. De heiligen spreken over datgene wat zij werkelijk gezien en gekend hebben. 

St.Silouan de Athoniet

Deze drie passies (hebzucht, eigenwaarde en sensueel genot) zijn op hun eigen saaie spirituele kennis en geloof de pleegbroeders van onze natuur.

Verder : 

Alle ondeugd wordt veroorzaakt door eigenwaarde en sensueel genot; je kunt passie niet overwinnen zonder ze te haten. ‘Hebzucht is de wortel van alle kwaad’ (1 Tim. 6:10); maar hebzucht is duidelijk een product van deze twee componenten. Het intellect wordt verblind door deze drie passies: hebzucht, eigenwaarde en sensueel genot. De Schrift noemt deze drie de dochters van de paardenbloedzuiger, zeer geliefd bij hun moeders dwaasheid (Spr. 30:15). Deze drie passies zijn op hun eigen saaie spirituele kennis en geloof de pleegbroers van onze natuur. Het is dankzij hen dat toorn, woede, oorlog, moord en al het andere kwaad zo’n macht hebben

St.Mark the Ascetic.

Voortdurend een nieuwe start maken, betekent niet dat we onverwachte dingen zullen doen. We zullen eerder de dingen doen die we kennen, de vertrouwde dingen doen, maar met een andere geest, een andere instelling. Terwijl we het hele onderwerp bestuderen, zullen we het begrijpen en een nieuwe start maken – vandaag, morgen en overmorgen; en er komt nooit een einde aan. Noch zal iemand ooit moe worden en zeggen: “Ik ben moe om een begin te maken”. Integendeel, elke dag zul je het in jezelf voelen als een noodzaak om dit te doen. En dit zal een getuige zijn, een teken, een bewijs, zou ik zeggen, dat nog een stukje van je onderbewustzijn, nog een stukje van je onbewuste, uit de donkere kelder is gekomen en nu onder jouw controle is. Op dit punt plaats je het onder de genade van God en zelfs dit wordt heilig gemaakt. Wat slecht is, wat bezoedeld is, wordt weggenomen en gezuiverd door genade, en alleen je ziel blijft zuiver.
En zo, op elk moment, in elke specifieke situatie, herinner je je dat je een begin hebt gemaakt en dat je jezelf opnieuw aan God hebt uitgeleverd – aangezien er een ongecontroleerd stuk uit je onderbewustzijn kwam, dat nu echter in staat is om onder jouw controle te staan – en je zult proberen om je niet door dit stuk te laten overmeesteren en om niet te doen waartoe het je aanspoort. Maar wat dan? Je doet wat een heilige zou doen, wat Christus je op datzelfde uur zegt te doen.
Op deze manier ben je elk moment in de wil van God en niet in je eigen wil.
Archimandriet Symeon (Kragiopoulos)

Als je goede gedachten hebt voor anderen, zul je in elke persoon die je tegenkomt een kostbaar wezen kunnen zien. In plaats daarvan zullen het hebben van slechte gedachten, je gezicht en je psychische energieën je omgeving beïnvloeden. Als genade bij je is, zie je niet langer de fouten van anderen; je ziet alleen het lijden en de liefde voor de broeders

Sint Sophrony van Essex