Hij die onophoudelijk volhardt in het gebed mag de man die daartoe niet in staat is niet in diskrediet brengen, noch moet de man die zich wijdt aan het dienen van de behoeften van de gemeenschap klagen over degenen die zich wijden aan het gebed. Want als zowel de gebeden als de dienst worden aangeboden in een geest van eenvoud en liefde voor anderen, zal de overvloed aan degenen die zich aan het gebed wijden de ontoereikendheid van degenen die dienen compenseren, en omgekeerd.

Macarios van Egypte

… radicale bekering die tot verlossing leidt, vereist tegelijkertijd een pijnlijk verlies: Christus bevestigt dat je die moet verliezen om je ziel te redden (Mt 16,25). Wat dit betekent is dat je de diepgewortelde identificatie van jezelf met je individuele na- tuur en met de biologische en psychologische verdediging van het ego moet verwerpen. Het betekent afstand doen van alle afhankelijkheid van menselijke kracht, goedheid, auteurschap, actie of effectiviteit. Wie ooit wil leven, moet zijn leven verliezen – de illusie van het leven die individuele overleving en zelfvoorziening is – om zijn leven als persoonlijk onderscheidend vermogen en vrijheid te redden: “laat hem zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen.” Aanvaarding van het kruis en de vrijwillige dood van alle menselijke zelfverzekerdheid verleent het leven in zijn krachtigste en meest effectieve vorm. Maar bovenal betekent het verliezen van je leven het afzien van individuele verworvenheden, objectieve erkenning van deugdzaamheid en het gevoel van verdienste, die de steunpilaren zijn van ons verzet tegen de noodzaak van gemeenschap met God en vertrouwen in

 Christos Yannaras

 

“Lazarus, kom tevoorschijn! En onmiddellijk kwam hij, die dood was geweest, tevoorschijn, knoopte voeten en handen vast met verband en zijn gezicht werd vastgebonden met een doek. “- Johannes 11:43-44

“Hier hebben we een man voorbij de bloei van het leven, een lijk, vervallen, gezwollen, in feite al in een staat van ontbinding, zodat zelfs zijn eigen familieleden niet wilden dat de Heer in de buurt van het graf kwam omdat het vervallen lichaam dat daar ingesloten zat, zo beledigend was . En toch wordt hij tot leven gebracht door een enkele oproep, die de verkondiging van de opstanding bevestigt, dat wil zeggen, die verwachting ervan, als universeel, die we door een bepaalde ervaring leren te vermaken. Want zoals in de wedergeboorte van het universum, vertelt de apostel ons dat “de Heer zelf zal neerdalen met een schreeuw, met de stem van de aartsengel” en door een trompetgeluid de doden zal verheffen tot onvergankelijkheid – zo schudt ook nu hij die in het graf is, op bevelsstem, de dood af alsof het alleen maar slaap is. Hij ontdoet zich van de verdorvenheid die op zijn toestand van een lijk was gekomen, springt heel en gezond uit het graf, niet eens gehinderd als hij vertrekt door de banden van het grafdoekrond zijn voeten en handen.

Heilige Gregorius van Nyssa (c 335-c 395) Kerkvader (Over het maken van de mens, 25).

 

Jaloerse mensen worden oud, haten. Ze worden ziek. Koesteren  wrok. Verliezen de levensvreugde en alleen door lief te hebben kan ik jong en vol leven blijven!

St. Sophrony

God laat beproevingen en tegenspoed  mensen overkomen – zelfs de heiligen – zodat ze kunnen  volharden in nederigheid. Maar als we ons hart verhardenin  tegenspoed en beproevingen verhardt hij deze beproevingen ook  tegen ons.Aan de andere kant als we ze accepteren in nederigheid en met een berouwvol hart, wil God  verdrukking met barmhartigheid  vermengen

St. Isaac de Syriër

Kallistos Ware en de val van de vleesgeworden Christus

door Aidan Kimel

“Het niet-aangenomen is het niet-genezende, maar wat verenigd is met God wordt ook gered” ( Ep . 101.5). Met deze ene zin de heilige Gregorius de theoloogwierp de vierde-eeuwse ketterij, onderwezen door Apollinarius, omver. We kunnen speculeren wat we willen over de eenheid van de God-Mens, maar soteriologie moet uiteindelijk al onze speculaties normeren. De verlossing die door de doop wordt ontvangen, verklaart Gregory, hangt af van een echte incarnatie van God. Als de goddelijke Zoon geen volledige menselijke natuur heeft aangenomen (lichaam, geest en geest), dan heeft hij niet gehandeld om ons te redden, en is er geen evangelie om te prediken en geen genezing om te ervaren. Dit antwoord was zo inzichtelijk en beslissend dat de Nazianzen sindsdien de eerste zijn tot wie de kerk zich wendt wanneer er een leerstelling opduikt die de volledige menselijkheid van Christus bedreigt. “Wat niet is aangenomen, is niet genezen.”

Gedurende de afgelopen eeuw hebben steeds meer theologen gesproken over de goddelijke Zoon die de gevallen menselijke natuur aanneemt in de menswording. Metropolitan Kallistos Ware heeft dit begrip welsprekend uitgedrukt in zijn boek The Orthodox Way :

Christus deelt ten volle in wat wij zijn, en zo maakt Hij het voor ons mogelijk om te delen in wat Hij is, in Zijn goddelijk leven en heerlijkheid. Hij is geworden wat wij zijn, om ons te maken tot wat Hij is. … De rijkdom van Christus is zijn eeuwige heerlijkheid; De armoede van Christus is zijn volledige zelfidentificatie met onze gevallen menselijke conditie. …

Deze notie van verlossing als delen impliceert – hoewel velen terughoudend zijn geweest om dit openlijk te zeggen – dat Christus niet alleen de niet-gevallen, maar ook de gevallen menselijke natuur aannam. Zoals de brief aan de Hebreeën benadrukt (en in het hele Nieuwe Testament is er geen christologische tekst die belangrijker is dan deze): “Wij hebben geen hogepriester die niet kan worden aangeraakt door het vellen van onze zwakheden; maar Hij werd in alle opzichten verzocht precies zoals wij, maar zonder te zondigen” (4:15). Christus leeft zijn leven op aarde onder de omstandigheden van de zondeval. Hij is zelf geen zondig mens, maar in zijn solidariteit met de gevallen mens aanvaardt hij ten volle de gevolgen van Adams zonde. Hij aanvaardt niet alleen ten volle de lichamelijke gevolgen, zoals vermoeidheid, lichamelijke pijn en uiteindelijk de scheiding van lichaam en ziel in de dood. Hij aanvaardt ook de morele consequenties, de eenzaamheid, de vervreemding, het innerlijke conflict. Het lijkt misschien stoutmoedig om dit alles aan de levende God toe te schrijven, maar een consequente leer van de menswording vereist niets minder. Als Christus alleen maar de niet-gevallen menselijke natuur had aangenomen en zijn aardse leven had geleefd in de situatie van Adam in het paradijs, dan zou hij nietzijn geraakt door het gevoel van onze zwakheden, noch zou hij in alles precies zo zijn verzocht als wij. En in dat geval zou hij niet onze Redder zijn.

De heilige Paulus gaat zelfs zo ver om te schrijven: “God heeft hem die geen zonde gekend heeft, tot zonde gemaakt om onzentwil” (2 Kor. 5:21). We moeten hier niet alleen denken in termen van een of andere juridische transactie, waarbij Christus, zelf onschuldig, op de een of andere manier onze schuld op een uiterlijke manier aan hem laat ‘toerekenen’. Er komt veel meer bij kijken. Christus redt ons door van binnenuit, als een van ons, alles te ervaren wat we innerlijk lijden door in een zondige wereld te leven. (blz. 74-76)

When I read The Orthodox Way back in the late 80s or early 90s, I did not give the above passage a second thought. My reading of the Reformed theologian Thomas F. Torrance, as well as the Anglican theologian Thomas Smail, had prepared me for the claim that in Jesus Christ the divine Son united himself to postlapsarian human nature. It just didn’t seem terribly controversial, unless one was committed to the Roman Catholic doctrine of the Immaculate Conception. In his two most recent books, Fr Patrick Henry Reardon, Orthodox biblical scholar and polymath, has reiterated the fallenness claim. Commenting on the 8th chapter of St Paul’s Epistle to the Romans, with its remarkable statement that God sent “his own Son in the likeness of sinful flesh” (Rom 8:3), Reardon writes:

Volgens de heilige Paulus,  was het vlees dat de Zoon van God aannam identiek aan het onze. Wordend zoals wij (en homoiomati), nam Hij “het vlees van de zonde” aan – sarx hamartias. Met het oog op de nadruk die het Nieuwe Testament erop legt dat Christus zondeloos was – en dat de dood Hem dus niet in zijn greep had – lijkt Paulus’ beschrijving van de menswording in deze tekst van Romeinen ongewoon stoutmoedig. Het is waardevol vanwege zijn duidelijke bewering dat de Zoon in de menswording onze menselijkheid heeft aangenomen met de zwakheden en nadelen van zijn gevallen staat. (De verzoening terugvorderen, p. 106; zie ook De Jezus die we misten

God kent onze verzoekingen, omdat Hij ze heeft ervaren; God kent ons lijden, omdat Hij het heeft ervaren; God kent onze vervreemding, verlatenheid en dood, omdat Hij ze heeft ervaren. God kent de menselijke conditie vanuit het existentiële binnenste; en zijn weten, zegt Ware, is onze redding: “Totaal, zonder voorbehoud, identificeert hij zich met alle angst en vervreemding van de mens. Hij nam het in zich op en door het aan te nemen, genas hij het. Er was geen andere manier waarop hij het kon genezen, behalve door het zich eigen te maken” (p. 80).  Men hoort echo’s van de profeet Jesaja:

Lees verder “”

Zorg ervoor dat jullie allemaal de bisschop volgen, zoals Jezus Christus de Vader doet, en de pastorie zoals jullie de apostelen volgen; en eerbiedig de diakenen, als zijnde de instelling van God. Laat niemand iets doen wat met de Kerk te maken heeft zonder de bisschop. [] Waar de bisschop ook zal verschijnen, laat daar ook de menigte [van het volk] zijn; zoals waar Jezus Christus ook is, de Katholieke Kerk is. [] Wat [de bisschop] ook goedkeurt, dat is ook aangenaam voor God, zodat alles wat gedaan wordt veilig en geldig kan zijn.

Ignatius van Antiochië

Houd de kaars van het hesychasme aan en maak je geen zorgen dat je alleen lijkt te zijn. Abba Neophytos de kluizenaar profeteerde dat er duizenden zullen zijn die het mystieke pad van hessychasme zullen volgen. Veranderingen in de wereld zullen moeilijk zijn, maar net zo verbazingwekkend zal de geestelijke wedergeboorte van velen zijn. De mystieke praktijk van hesychasme zal vanuit de bergen en grotten neerdalen in het hart van steden. En veel jonge mensen, ogenschijnlijk onwetend, zullen ontwaken voor een spiritueel leven dat lijkt op dat van vroeger. Deze wederopstanding zal wonderbaarlijk zijn, precies daar waar men denkt dat de dood regeert.

Geciteerd door Moeder Siluana Vlad

Christus heeft ons gegrepen, verlost en
tot de Zijne gemaakt.
En dit is het ‘grote mysterie’ van het huwelijk.

Archimandriet Aimilianos

“De Algoede God, mijn goede kind, doet niets wat niet ten goede komt aan onze ziel. Of het nu een ziekte of een verleiding is, wat Hij ons ook laat overkomen, Hij doet het voor ons welzijn. Vaak mopperen we, worden we verontwaardigd en doen we veel slechte dingen. Terwijl Hij, uit Zijn grote liefde, alleen het beste met onze ziel voor ogen heeft. Want Hij weet dat we hier tijdelijk zijn en dat alles snel voorbij zal zijn. Wanneer deze ballingschap van ons eindigt en de ware ogen van onze ziel opengaan, zullen we Hem dankbaar voor alles bedanken.
– Sint-Jozef de Hesychast

‘Ziekte en lijden zijn de meest directe

en  effectieve manieren voor ons om binnen te komen

koninkrijk der hemelen.”

 

Ouderling Aimilianos van Simonopetra

Door St. Ignatius van Antiochië (c 35-c 108) Vader van de Kerk :

Heer Jezus Christus,

aan de menselijke kant

komt U uit de lijn van David,

Zoon van God naar Gods wil en macht,

geboren uit de Maagd Maria,

gedoopt door Johannes

en voor ons in het vlees gekruisigd,

onder Pontius Pilatus en Herodes de Tetrarch.

Op de derde dag hief U een standaard

om Uw heiligen en gelovigen voor altijd te verenigen

in het ene lichaam van Uw Kerk.

Door de genade en kracht van deze mysteries,

geef ons een onwrikbaar geloof,

nagel ons met lichaam en ziel aan Uw Kruis

en wortel ons in liefde, door Uw Bloed, vergoten voor ons,

o Redder van de wereld,

levend en regerend, nu en voor altijd,

amen

Een zekere garantie om met hoop uit te zien naar de vergoddelijking van de menselijke natuur wordt geboden door de incarnatie van God, die de mens in dezelfde mate tot god maakt als God zelf mens werd.  Laten we het beeld worden van de ene hele God, niets aards in onszelf dragend, zodat we met God kunnen samenleven en goden worden, van God ons bestaan als goden ontvangend. Want het is duidelijk dat Hij Die zonder zonde mens werd, de menselijke natuur zal vergoddelijken zonder haar te veranderen in de Goddelijke Natuur, en haar omwille van Hemzelf zal verhogen in dezelfde mate als Hij Zichzelf verlaagde omwille van de mens.

Maximos de Belijder

“Het is geenszins onmogelijk dat geloof samengaat met twijfel. De twee sluiten elkaar niet uit. Misschien zijn er sommigen die door Gods genade hun hele leven het geloof van een klein kind behouden, waardoor ze zonder twijfel alles kunnen aanvaarden wat hun is geleerd. Voor de meeste mensen die tegenwoordig in het Westen leven, is een dergelijke houding echter eenvoudigweg niet mogelijk. We moeten ons de roep eigen maken: “Heer, ik geloof: kom mijn ongeloof te hulp” (Marcus 9:24). Voor velen van ons zal dit ons voortdurende gebed blijven, tot aan de poorten van de dood. Toch betekent twijfel op zichzelf geen gebrek aan geloof. Het kan het tegenovergestelde betekenen: dat ons geloof leeft en groeit. Want geloof impliceert niet zelfgenoegzaamheid, maar het nemen van risico’s, het niet afsluiten van het onbekende, maar het moedig tegemoet treden ervan. Hier kan een orthodoxe christen zich gemakkelijk de woorden van bisschop JAT Robinson eigen maken: “De geloofsdaad is een voortdurende dialoog met twijfel.” Zoals Thomas Merton terecht zegt: “Geloof is een principe van twijfelen en strijd voordat het een principe van zekerheid en vrede wordt.”

– Kallistos Ware, de Orthodoxe way

Sint-Augustinus zegt dat God ons uit mededogen het Onze Vader heeft gegeven, als een genade om ons te helpen stand te houden onder de ellende van de zonde die we lijden.

God heeft het gebed van de Heer verordend als een daad van mededogen

Want je hebt het Credo en het gebed van de Heer. Wat is er korter om te horen of te lezen? Wat is makkelijker om te onthouden?  Toen het menselijk geslacht als gevolg van de zonde zuchtte onder een zware last van ellende en dringend behoefte had aan het goddelijk mededogen, verklaarde een van de profeten, vooruitlopend op de tijd van Gods genade: En het zal geschieden, dat wie de naam des Heren aanroept, zal worden verlost. ZIE HET GEBED VAN DE HEER. Maar toen de apostel, om juist deze genade aan te prijzen, dit profetische getuigenis had aangehaald, voegde hij er onmiddellijk aan toe: Hoe zullen zij Hem aanroepen in wie zij niet hebben geloofd? Vandaar de geloofsbelijdenis. In deze twee heb je die drie genaden geïllustreerd: geloof gelooft, hoop en liefde bidt. Maar zonder geloof kunnen de laatste twee niet bestaan, en daarom kunnen we zeggen dat geloof ook bidt.

Sint Augustinus

Beschouw de intellectuele kwaliteit van de menselijke ziel niet lichtvaardig, geliefden. De onsterfelijke ziel is als een kostbaar vat. Zie hoe groot de hemel en de aarde zijn en toch had God er geen plezier in, maar alleen in jou. Denk aan uw waardigheid en nobelheid, want niet namens de engelen maar voor u kwam de Heer u beschermen om u terug te roepen toen u verdwaald was, toen u gewond raakte, en Hij u de eerste geschapen toestand van de zuivere Adam heeft hersteld. Want de mens was heer over de hemel en de dingen beneden. Hij was de onderscheider van zijn hartstochten en was volkomen vreemd aan de demonen. Hij was zuiver van elke zonde of kwaad, gemaakt naar de gelijkenis van God. Maar door de overtreding ging hij verloren en raakte hij gewond. Satan verduisterde zijn geest.

In één opzicht is dit zo, maar in een ander opzicht leeft hij nog steeds, kan hij onderscheiden en beschikt hij over een wil.’  ( PSEUDO-MACARIUS , p. 164)

Macarius van Egypte

“Laat niets je verstoren,

laat niets je bang maken.

Alle dingen gaan voorbij:

God verandert nooit.

Geduld verkrijgt alles.

Wie God heeft, mist niets;

God alleen is voldoende.”

Teresa van Avila