Jullie vreugde is jullie verdriet zonder masker.
En dezelfde bron waaruit jullie lach opstijgt, werd dikwijls gevuld met jullie tranen.
Hoe zou het ook anders kunnen zijn?
Hoe dieper het verdriet in jullie wezen snijdt, des te meer vreugde kunnen jullie bevatten.
Is de beker die jullie wijn draagt niet dezelfde beker die in de oven van de pottenbakker werd gebakken?
En is de luit die jullie geest tot rust brengt niet gemaakt van hetzelfde hout dat door messen werd gevormd?
Wanneer jullie vreugdevol zijn, kijk dan diep in jullie hart, en jullie zullen ontdekken dat juist datgene wat jullie verdriet heeft gebracht, jullie ook vreugde schenkt.
Wanneer jullie verdrietig zijn, kijk opnieuw in jullie hart, en jullie zullen zien dat jullie in waarheid wenen om wat eens jullie vreugde was.
Sommigen onder jullie zeggen: “Vreugde is groter dan verdriet.”
Anderen zeggen: “Nee, verdriet is groter.”
Maar ik zeg jullie: ze zijn onafscheidelijk.
Samen komen zij, en wanneer de één met jullie aan tafel zit, bedenk dan dat de ander rust op jullie bed.
Waarlijk, jullie hangen als de schalen van een weegschaal tussen jullie verdriet en jullie vreugde.
Alleen wanneer jullie leeg zijn, zijn jullie stil en in evenwicht.
Wanneer de schatbewaarder jullie optilt om zijn goud en zilver te wegen, dan moet noodzakelijkerwijs jullie vreugde of jullie verdriet stijgen of dalen.
Commentaar:
Deze tekst raakt aan een groot geestelijk inzicht dat we ook terugvinden bij Augustinus, Johannes van het Kruis en Kierkegaard: vreugde en verdriet zijn geen tegenpolen die elkaar uitsluiten. Ze behoren tot dezelfde beweging van het hart.
Wie nooit geleden heeft, kent vaak slechts oppervlakkige vreugde. Het verdriet vergroot als het ware de ruimte van de ziel. Zoals een rivier haar bedding dieper uitslijt, zo maakt het lijden het hart wijder voor liefde, mededogen en dankbaarheid.
Johannes van het Kruis spreekt over de donkere nacht. Die nacht lijkt op verlies, verlatenheid en stilte. Maar juist daardoor wordt de ziel gezuiverd en geopend voor een diepere vereniging met God. Wat eerst als afwezigheid wordt ervaren, wordt later herkend als een verborgen aanwezigheid.
Gibran gebruikt prachtige beelden:
- De beker die wijn bevat, moest eerst door vuur gaan.
- De luit die muziek voortbrengt, werd gevormd door snijdende messen.
- De weegschaal beweegt voortdurend tussen stijgen en dalen.
Zo is het leven zelf. Zonder Goede Vrijdag geen Pasen. Zonder winter geen lente. Zonder tranen geen vreugde die werkelijk diepte heeft.
Voor wie ouder wordt en terugkijkt op het leven, wordt dit vaak heel herkenbaar. De plaatsen van pijn blijken soms ook de plaatsen waar het meeste licht is binnengedrongen. Wat ons brak, heeft ons vaak ook gevormd.
Gebed:
Heer van vreugde en verdriet,
Gij kent de verborgen wegen van ons hart. Gij weet hoe onze tranen en onze glimlach uit dezelfde bron kunnen opwellen.
Wanneer vreugde mijn hart vervult, laat mij dankbaar zijn en niet vergeten langs welke wegen Gij mij hebt geleid.
Wanneer verdriet mij bezoekt, laat mij niet wanhopen, maar vertrouwend geloven dat ook dit een weg is waarop Gij met mij meegaat.
Leer mij aanvaarden dat licht en schaduw, lachen en wenen, verlies en vervulling deel zijn van hetzelfde mysterie van liefde.
Maak mijn hart ruim, zoals de beker die door vuur werd gevormd, opdat het meer van Uw genade kan bevatten.
En wanneer ik de zin niet meer zie, laat mij rusten in het vertrouwen dat Gij aanwezig zijt, zelfs in de donkere nacht.
Want bij U gaan geen tranen verloren en wordt elk verdriet eens omgevormd tot vreugde.
Amen.
*****************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.