++++
Paus Sint Pontianus was een zachte, geleerde figuur. Hij riep een Romeinse synode bijeen die het origenisme veroordeelde. Een standvastige verdediger van de orthodoxe christologie. Toen hij inzag dat hij de Kerk niet vanuit gevangenschap kon leiden, werd hij de eerste paus in de geschiedenis die vrijwillig aftrad, in het jaar 235. Hij werd gearresteerd door keizer Maximinus Thrax en verbannen naar de meedogenloze zout- en metaalmijnen van Sardinië. Hij stierf in 236 door uitputting en de harde omstandigheden van dwangarbeid.
Sint Hippolytus, een briljant theoloog, schreef talrijke werken, waaronder De Apostolische Traditie (vroege liturgie, sacramenten) en Weerlegging van alle ketterijen. Hij stichtte een afzonderlijke gemeenschap en werd zo de eerste tegenpaus. Ook hij werd in 235 door de keizer naar de Sardijnse mijnen verbannen. Tijdens dit gedeelde lijden verzoende hij zich met Pontianus en met de universele Kerk. Uiteindelijk stierf hij eveneens in de mijnen.
++++
Commentaar:
Wat deze twee heiligen zo bijzonder maakt, is niet alleen hun martelaarschap, maar hun verzoening. Hippolytus, die zich had afgescheiden en zelfs tegenpaus was geworden, vond in de duisternis van de mijnen een weg terug naar de eenheid. Het lijden bracht hen niet alleen dichter bij elkaar, maar ook dichter bij Christus.
Pontianus toont een andere vorm van heiligheid: nederigheid. Hij legde zijn ambt neer omdat hij wist dat de Kerk een vrij leider nodig had. Dat is een zeldzame, stille moed — de moed om los te laten.
Samen belichamen zij twee paden die elkaar kruisen: het pad van de nederige herder en het pad van de vurige geleerde. In de diepte van de Sardijnse mijnen werden hun levens samengevoegd tot één getuigenis: dat de waarheid en de liefde sterker zijn dan verdeeldheid, en dat verzoening altijd mogelijk blijft, zelfs op de rand van de dood.
++++
Gebed:
Heer Jezus Christus,
Gij hebt Paus Pontianus en Hippolytus geleid door wegen van lijden, nederigheid en verzoening.
Laat hun voorbeeld ons hart verzachten waar het verhard is,
verlichten waar het verward is,
en openen waar het gesloten is.
Leer ons, zoals Pontianus, de moed om los te laten wanneer dat nodig is,
en zoals Hippolytus, de moed om terug te keren wanneer wij zijn afgedwaald.
Moge hun gezamenlijke martelaarschap ons herinneren
dat uw licht zelfs in de diepste mijnen straalt.
Schenk ons een geest van eenheid,
een hart dat verzoening zoekt,
en een geloof dat standhoudt in elke beproeving.
Amen.
*******************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.