Help mij mijn kruisen te dragen
Uw embleem was altijd lijden en veracht worden.
Och, kon ik mij tenminste in mijn beproevingen berusten, aangezien ik niet zo edelmoedig ben als U in het lijden en veracht worden.
Tot U, die in zoveel smarten altijd geduldig, berustend en zelfs vreugdevol was, tot U wend ik mij, opdat U mij leert mij te berusten in mijn vele pijnen.
Ook mij ontbreken sterke zorgen en zware kruisen niet, en vaak word ik moe en ontmoedigd…, ik bezwijk…, ik zink weg…, en ik val.
Heb medelijden met mij, en help mij mijn kruisen met berusting en vreugde te dragen, met de blik altijd naar de hemel gericht.
Ik neem U tot mijn beschermer, mijn meester en mijn gids hier op aarde, om uw metgezel te zijn in het vaderland van het Paradijs.
– Johannes van het Kruis –
++++
Commentaar (Contemplatieve duiding):
Deze tekst ademt de geest van Johannes van het Kruis: een zachte maar radicale uitnodiging om het lijden niet te ontvluchten, maar het te laten omvormen. Hij spreekt niet als iemand die het lijden verheerlijkt, maar als iemand die ontdekt heeft dat het hart juist in de duisternis wordt geopend voor een dieper licht.
De “kruisen” waarover hij spreekt zijn niet alleen grote tragedies, maar ook de kleine vermoeiende lasten van elke dag: de teleurstellingen, de innerlijke vermoeidheid, de momenten waarop de ziel lijkt te bezwijken. Johannes erkent dat de mens vaak valt, vaak ontmoedigd raakt — en precies daar, in die kwetsbaarheid, nodigt hij uit tot een zachte overgave.
Berusting is hier geen passieve gelatenheid, maar een stille, innerlijke toestemming: “Heer, ik draag dit niet alleen.”
En vreugde is geen emotie, maar een stille glans die ontstaat wanneer de ziel zich laat dragen.
Johannes van het Kruis leert ons dat het lijden niet het laatste woord heeft. Het laatste woord is altijd verbondenheid: met Christus, met het Licht, met de Liefde die alles draagt.
++++
Gebed:
Heer,
Gij die het kruis hebt gedragen met een liefde die geen grenzen kent,
zie naar mijn vermoeide hart.
Wanneer mijn lasten zwaar worden
en mijn moed wegzinkt,
kom dan dicht bij mij
zoals Gij dicht bij Johannes van het Kruis waart.
Leer mij mijn kruisen niet te vrezen,
maar ze te dragen in uw licht,
met een stille berusting
en een vreugde die uit U geboren wordt.
Wees mijn gids, mijn metgezel,
mijn kracht in zwakke uren.
En leid mij, stap voor stap,
naar de vrede van uw hart
en naar het huis van het Paradijs
waar Gij mij verwacht.
Amen.
*****************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.