
“Contemplatie is het leven zelf: volledig wakker, volledig actief, en volledig bewust dat het leeft.
Het is geestelijke verwondering.
Het is spontane eerbied voor de heiligheid van het leven, van het zijn.
Het is dankbaarheid voor het leven, voor bewustzijn, en voor het bestaan.
Het is een levendige gewaarwording van het feit dat leven en zijn in ons voortkomen uit een onzichtbare, transcendente en oneindig overvloedige Bron.”
— Thomas Merton
++++
Commentaar:
Deze woorden van Merton ademen precies de zachte, contemplatieve helderheid: Hij beschrijft contemplatie niet als een vlucht uit de wereld, maar als een intens wakker-zijn, een innerlijke ontvankelijkheid voor het mysterie dat ons draagt.
Wat mij treft, is hoe hij drie bewegingen samenbrengt: Wakkerheid – een bewustzijn dat niet sluimert, maar kijkt met open ogen. Awe / verwondering – dat stille, bijna kinderlijke “o” van het hart wanneer het de heiligheid van het bestaan voelt.
Dankbaarheid – niet als plicht, maar als spontane ademhaling van de ziel.
En dan die laatste zin: het leven in ons komt voort uit een onzichtbare, transcendente Bron. Merton nodigt ons uit om die Bron niet te definiëren, maar te laten spreken in de stilte. Het is een mystiek besef dat we niet zelf de oorsprong zijn van ons bestaan, maar gedragen worden door een overvloed die ons telkens opnieuw schept.
++++
Gebed:
Eeuwige Bron van leven,
laat ons ontwaken in de stille diepte van uw aanwezigheid.
Open onze ogen voor de heiligheid die ons omringt,
open ons hart voor de verwondering die ons zacht maakt,
open onze handen voor de dankbaarheid die ons vrij maakt.
Moge ons leven een antwoord zijn op uw overvloed,
moge onze stilte een ruimte zijn waar uw licht kan rusten,
moge onze adem een kleine echo zijn van uw scheppende liefde.
Amen.
******************

Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.