“Wanneer wij aandacht schenken aan de noden van wie gebrek lijdt, geven wij hun wat van hén is, niet van ons.”
— St. Gregorius de Grote (540–604)
++++
Commentaar (rustig, contemplatief, poëtisch):
Deze zin van Gregorius de Grote snijdt diep door onze gewone manier van denken over liefdadigheid.
Hij keert de logica om: wat wij geven aan wie in nood is, is geen gift uit onze overvloed, geen bewijs van onze goedheid, geen morele verdienste. Het is eenvoudigweg het herstellen van een recht, het teruggeven van wat nooit alleen van ons was.
In de ogen van de vroege Kerkvaders is de wereld niet verdeeld in bezitters en behoeftigen, maar in beheerders en broeders.
Wat wij bezitten, dragen we tijdelijk; wat we delen, wordt eeuwig.
En wie vraagt, vraagt niet om een gunst, maar om een plaats in de kring van menselijke waardigheid.
De afbeelding versterkt dit: een kwetsbare mens, omringd door duiven, een kar vol schamele bezittingen. Geen aanklacht, geen drama — alleen een stille aanwezigheid die ons uitnodigt om te zien.
Niet weg te kijken.
Niet te oordelen.
Maar te erkennen: dit is mijn broer, mijn zus; wat ik geef, is wat hen toekomt.
In deze omkering ligt een bevrijding:
liefdadigheid wordt rechtvaardigheid, en rechtvaardigheid wordt liefde.
++++
Gebed:
Heer,
open in ons het oog dat ziet wat anderen nodig hebben
en het hart dat niet berekent maar herkent.
Leer ons te geven zonder trots,
te delen zonder angst,
te ontvangen zonder schaamte.
Laat ons begrijpen dat alles wat wij hebben
slechts geleend is,
en dat wij het mogen terugbrengen
naar wie het toekomt.
Zegen de kwetsbaren die ons pad kruisen,
want zij zijn uw stille profeten.
Maak ons mild, aandachtig,
en trouw in kleine daden van rechtvaardigheid.
Amen.
*****************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.