In 1917, midden in Wereldoorlog I en grote politieke spanningen in Portugal, beweerden drie herderskinderen uit het dorpje Aljustrel dat zij verschijningen kregen van een “Vrouw in Licht”, die zich later bekendmaakte als Onze Lieve Vrouw van de (Heilige) Rozenkrans.

HET VERHAAL VAN FATIMA

******************

In 1917, midden in Wereldoorlog I en grote politieke spanningen in Portugal, beweerden drie herderskinderen uit het dorpje Aljustrel dat zij verschijningen kregen van een “Vrouw in Licht”, die zich later bekendmaakte als Onze Lieve Vrouw van de (Heilige) Rozenkrans.

De drie kinderen waren:

• Lucia dos Santos (10 jaar)

• Francisco Marto (9 jaar)

• Jacinta Marto (7 jaar)

1. Voorbereiding door de Engel (1916)

Een jaar vóór de verschijningen kregen de kinderen drie bezoeken van de “Engel van de Vrede” of “Engel van Portugal”, die hen leerde bidden en zich opofferen voor anderen.

 2. De zes verschijningen van Maria (13 mei – 13 oktober 1917)

Maria verscheen zes keer, telkens op de 13e van de maand, behalve in augustus (toen de kinderen kort waren opgesloten door de lokale overheid).

Hier is een korte samenvatting:

13 mei – Eerste verschijning

Maria vraagt de kinderen om de rozenkrans dagelijks te bidden voor vrede en het einde van de oorlog. Ze belooft in oktober een groot teken zodat iedereen zou geloven.

13 juni – Tweede verschijning

Maria kondigt aan dat Francisco en Jacinta spoedig naar de hemel zullen gaan, terwijl Lucia langer op aarde zal blijven om de devotie tot haar Onbevlekt Hart te verspreiden.

13 juli – Derde verschijning

De kinderen ontvangen het beroemde drievoudige geheim van Fatima:

Een visioen van de hel

Een profetie over een nieuwe oorlog (later geïnterpreteerd als WO II) en de noodzaak tot consecratie van Rusland

Een symbolische profetie over een “bisschop in het wit” die lijdt voor de Kerk.

19 augustus – Vierde verschijning (Valinhos)

Maria vraagt om gebed en offers voor zondaars, omdat “veel zielen verloren gaan omdat niemand voor hen bidt of zich voor hen opoffert.” (Dit is de tekst die je eerder liet vertalen.)

13 september – Vijfde verschijning

Maria kondigt aan dat God in oktober een mirakel zal geven.

13 oktober – Zesde verschijning & het Zonnewonder

Meer dan 70.000 mensen waren aanwezig in de Cova da Iria.

Na de verschijning zagen zij een ongewoon zonnefenomeen: de zon leek te dansen, draaien, kleuren uit te stralen, en zelfs naar beneden te vallen.

Dit staat bekend als het Miracle of the Sun.

Journalisten, sceptici en gelovigen rapporteerden dit onafhankelijk van elkaar.

Het duurde ongeveer tien minuten.

 De kernboodschap van Fatima:

Uit alle verschijningen komen drie grote lijnen naar voren:

Gebed, vooral de rozenkrans, voor vrede en bekering

Bekering en boete – een leven dat weer transparant wordt voor God

Devotie tot het Onbevlekt Hart van Maria als weg naar innerlijke vrede en verzoening

De Kerk erkende de gebeurtenissen in 1930 als “waardig om te geloven”.

+++++

Contemplatieve duiding :

Fatima is niet alleen een historisch feit, maar een spirituele wending: een moment waarop de hemel zich buigt naar de aarde, niet om te dreigen, maar om te roepen.

Maria verschijnt niet als een koningin van macht, maar als een moeder die waarschuwt.

Haar woorden zijn eenvoudig, bijna teder in hun ernst:

“Bid… en beledig de Heer niet langer.”

Het wonder van de zon is als een kosmische ademhaling: de schepping zelf lijkt te trillen onder de aanraking van het goddelijke.

Maar het diepste wonder is misschien dit: dat drie eenvoudige kinderen dragers werden van een boodschap die de wereld wilde genezen.

Fatima nodigt ons uit tot een leven dat weer helder wordt, zacht, eenvoudig — een leven dat licht doorlaat.

++++

 Gebed:

Heer,

Gij die het licht van de zon hebt gemaakt

en het Licht van de wereld hebt gezonden,

open onze harten voor uw vrede.

Laat ons bidden met eenvoud,

offeren met zachtheid,

leven met een hart dat luistert.

Heilige Maria, Moeder van tederheid,

leid ons naar het Licht dat niet verblindt,

maar geneest.

Moge uw boodschap in ons blijven klinken

als een stille uitnodiging tot bekering,

tot liefde,

tot vrede.

Amen.

****************

Mijn dochter, kijk naar mijn Hart, omringd door doornen waarmee ondankbare mensen het op elk moment doorboren door hun godslasteringen en ondankbaarheid. Jij, tenminste, probeer Mij te troosten, en zeg dat Ik beloof bij te staan op het uur van de dood, met alle genaden die nodig zijn voor het heil, allen die, op de eerste zaterdag van vijf opeenvolgende maanden, te biecht gaan en de heilige Communie ontvangen, vijf tientjes van de rozenkrans bidden en Mij gezelschap houden gedurende een kwartier terwijl zij mediteren over de mysteries van de rozenkrans, met de intentie Mij genoegdoening te schenken.”

Maria tot de kleine kinderen van Fatima

Santa Jacinta Marto – São Francisco Marto

++++

Commentaar – een contemplatieve duiding:

Deze woorden behoren tot de meest tedere en tegelijk meest kwetsbare openbaringen van Maria in Fatima. Ze tonen haar Hart niet als een symbool van macht, maar als een hart dat lijdt onder de kilte van de wereld. De doornen zijn geen straf, maar het gevolg van wat mensen vergeten: dankbaarheid, eerbied, zachtmoedigheid.

Wat Maria vraagt, is opvallend eenvoudig:

“Jij, tenminste, troost Mij.”

Het is geen oproep tot grote daden, maar tot nabijheid. Een kwartier bij haar zitten, met de mysteries van de rozenkrans in het hart, is een uitnodiging tot een liefde die niet luid is, maar stil en trouw.

De belofte die zij eraan verbindt – bijstand op het uur van de dood – is geen magische garantie, maar een diepe verzekering dat wie zich aan haar toevertrouwt, niet alleen zal staan wanneer het leven zijn laatste adem uitblaast. Het is de belofte van een moederlijke aanwezigheid, een zachte hand die de angst wegneemt.

Jacinta en Francisco, de twee kleine herderskinderen, leefden deze nabijheid met een ontroerende eenvoud. Hun kinderlijke hart begreep wat velen vergeten: dat liefde zich toont in kleine, trouwe gebaren.

++++

 Gebed:

Heilige Maria, Moeder met het doornenhart,

leer ons de zachte kunst van troost.

Laat ons niet wegvluchten van uw kwetsbaarheid,

maar ons klein maken, zoals Jacinta en Francisco,

om een kwartier bij U te blijven,

met een stil hart en een open ziel.

Neem onze ondankbaarheid weg,

verzacht wat hard is in ons,

en plant in ons de eenvoud van uw liefde.

Wees bij ons, Moeder,

nu en op het uur van onze dood,

met de genade die wij niet kunnen verdienen

maar die Gij vrijgevig schenkt

aan wie U liefheeft.

***********

Hier staat Lucia in het midden…..

“De Allerheiligste Maagd heeft in deze laatste tijden waarin wij leven een nieuwe kracht gegeven aan het bidden van de Rozenkrans, zó sterk dat er geen probleem bestaat, hoe moeilijk ook — hetzij tijdelijk, maar vooral geestelijk — in het persoonlijke leven van ieder van ons, in onze families… dat niet door de Rozenkrans kan worden opgelost. Er is geen probleem, zeg ik je, hoe moeilijk ook, dat wij niet kunnen oplossen door het gebed van de heilige Rozenkrans.” 

— Lucia

++++

Contemplatieve duiding:

Deze woorden van Lucia ademen de eenvoud en de radicale hoop van Fatima: het besef dat het gebed — juist het nederige, herhalende, ritmische gebed van de Rozenkrans — een weg opent waar menselijke oplossingen tekortschieten.

Het is geen magische formule, maar een innerlijke beweging:

een terugkeren naar het hart, een zacht laten zakken van de zorgen in Gods aanwezigheid, een vertrouwen dat de Moeder ons begeleidt door elke duisternis.

De foto van de drie biddende kinderen versterkt dit: hun houding is eenvoudig, kwetsbaar, maar tegelijk krachtig. Het is alsof ze zeggen: “Wij kunnen niets, maar God kan alles.”

In tijden van verwarring, ziekte, familiezorgen, geestelijke dorheid — precies daar waar jij vaak schrijft en vertaalt — wordt de Rozenkrans een stille ademhaling van de ziel.

++++

Gebed:

Heer,

laat het licht van Uw vrede neerdalen in ons hart.

Leer ons bidden met de eenvoud van kinderen,

zonder angst, zonder haast, zonder berekening.

Heilige Maagd Maria,

Moeder van tederheid,

neem onze zorgen in Uw handen

en leid ons naar Uw Zoon.

Laat de Rozenkrans voor ons een weg worden

van vertrouwen, van overgave,

van stille vreugde.

Amen.

****************

“Sommige mensen, zelfs de meest vrome, weigeren met kinderen over de hel te spreken, uit vrees dat het hen zou afschrikken. Toch aarzelde God niet om de hel te tonen aan drie kinderen, van wie één slechts zes jaar oud was, goed wetend dat zij zo geschokt zouden zijn dat zij — ik durf te zeggen — bijna zouden wegkwijnen van angst.” 

— Uit het Memoriaal van Zuster Lucia

++++

 Korte duiding:

Deze zin uit Lucia’s memoires raakt aan een oud en gevoelig thema: hoe het mysterie van het kwaad zich soms openbaart aan de kleinen, niet om hen te verpletteren, maar om hen te wekken tot een ernst die tegelijk door genade wordt gedragen.

In Fatima zien we hoe kinderen iets aanschouwen dat volwassenen vaak niet durven benoemen. Toch blijft de kern niet de angst, maar de roep tot vertrouwen, bekering en bescherming onder Maria’s mantel.

Het is opvallend hoe in mystieke tradities kinderen soms de scherpste blik hebben voor het geestelijke — niet omdat zij sterker zijn, maar omdat hun hart nog doorlaatbaar is.

++++

 Kort gebed

Heer,

geef ons een zuiver hart zoals dat van deze kinderen,

niet om te vrezen,

maar om te verstaan wat waar is en wat goed is.

Bescherm ons tegen alles wat ons van U zou wegtrekken,

en laat uw licht sterker zijn dan elke schaduw.

Amen.

********

“Wij brandden in dat Licht dat God is, en wij werden niet verteerd.

Hoe is God? Het is onmogelijk te zeggen.

In feite zullen wij het nooit aan mensen kunnen uitleggen.” 

— Francisco Marto van Fatima (1908‑1919)

Commentaar – een zachte, contemplatieve duiding

Deze woorden van de jonge Francisco Marto dragen een eenvoud die bijna te groot is voor taal. Hij probeert niet te beschrijven wat hij zag, maar hoe het hem raakte: een Licht dat brandt zonder te verteren, een aanwezigheid die alles doordringt maar niets vernietigt.

In de mystieke traditie – Johannes van het Kruis, Theresia, Foucauld — klinkt dezelfde intuïtie: God is geen object dat men kan uitleggen, maar een Licht dat men ondergaat.

Francisco’s kinderlijke eerlijkheid is misschien het meest zuivere:

“We zullen het nooit kunnen vertellen.” 

Niet uit onwil, maar omdat het mysterie groter is dan woorden.

Het is een uitnodiging om te rusten in het onzegbare, om te vertrouwen dat wat niet gezegd kan worden, toch gekend kan worden — in stilte, in liefde, in overgave.

++++

Gebed:

Heer,

Laat ook ons even stilstaan in dat Licht dat niet verteert,

maar verwarmt, zuivert en opent.

Leer ons, zoals Francisco,

niet te streven naar het vatten van Uw geheim,

maar naar het ontvangen ervan.

Maak ons hart eenvoudig,

zodat het Uw aanwezigheid kan dragen

zonder angst, zonder haast, zonder woorden.

Laat Uw stille Licht ons omhullen

en ons zachtjes veranderen

tot mensen van vrede,

van vertrouwen,

van liefde.

Amen.

***************

Het zonnewonder

“Ik zag de zon, alsof het een vurige bol was, beginnen bewegen in de wolken. Het had de hele ochtend geregend en de hemel was vol wolken, maar de regen was gestopt. Het duurde enkele seconden, een verpletterende druk die op ons allen neerkwam. Bleke gezichten, daar staand, van alle kanten grote uitroepen, akten van berouw, van liefde tot God. Een onbeschrijfelijk moment! We voelden het. We bleven erdoor overweldigd. Maar het is niet mogelijk het te beschrijven.”

— Carlos de Azevedo Mendes,

Advocaat en getuige van het Zonnewonder

++++

 Contemplatieve duiding:

Wat deze getuigenis zo bijzonder maakt, is niet enkel het beschreven natuurfenomeen, maar vooral de innerlijke beweging die het teweegbracht. De woorden ademen een mengeling van ontzag, vrees, overgave en een plotselinge helderheid van het hart.

De mensen stonden daar — natgeregend, moe, onzeker — en plots werd de hemel een plaats van openbaring. Niet omdat de zon bewoog, maar omdat hun innerlijke blik werd geopend.

Het “verpletterende” gevoel dat hij beschrijft is typisch voor mystieke ervaringen: het is niet een vernietiging, maar een overweldigende nabijheid van het heilige, die de mens klein maakt en tegelijk optilt.

De bleke gezichten, de spontane akten van berouw en liefde, tonen hoe een gemeenschap in één moment kan worden aangeraakt door iets dat groter is dan hun eigen zorgen. Het wonder is niet enkel wat er in de lucht gebeurde, maar wat er in de harten ontstond.

++++

Gebed:

Heer,

zoals de mensen van Fatima omhoog keken en geraakt werden door Uw licht,

laat ook ons hart geopend worden voor Uw stille aanwezigheid.

Wanneer onze dagen bewolkt zijn,

wanneer regen onze moed dooft,

laat dan een onverwachte helderheid ons raken.

Maak ons ontvankelijk voor Uw zachte druk,

niet om ons te verpletteren,

maar om ons te herinneren aan Uw nabijheid.

Dat onze woorden van berouw en liefde

niet voortkomen uit angst,

maar uit het diepe besef

dat wij gedragen worden door Uw licht.

Amen.

***************

“Ondanks de regen en de modder waren alle wegen naar Fatima vol mensen in de dagen vóór 13 oktober. Iedereen wilde Onze Lieve Vrouw zien. Kort vóór het middaguur verscheen Onze Lieve Vrouw voor de laatste keer. Met harten die overliepen van liefde luisterden de kinderen naar haar laatste boodschap:

‘Ze moeten hun leven beteren en vergiffenis vragen voor hun zonden. Beledig de Heer, onze God, niet langer, want Hij is reeds te veel beledigd!’

Toen werd het grote zonnewonder gezien: de zon werd bloedrood en begon te dansen aan de hemel; zij leek zelfs uit de lucht te komen en zich op de menigte van meer dan 70.000 mensen te werpen, die in ontzag en angst toekeken. Iedereen dacht dat het einde van de wereld gekomen was. Men huilde en riep: ‘Heilige Maagd, neem ons niet weg in onze zonden!’

Toen de zon uiteindelijk terugkeerde naar haar plaats, wist iedereen dat de Hemel werkelijk naar de aarde was gekomen. Ze keerden zich naar de kinderen van Fatima met één vraag: ‘Wat wil Onze Lieve Vrouw dat wij doen?’”

 Wat meer over het zonnewonder van Fatima (1917)

Het zonnewonder van 13 oktober 1917 behoort tot de meest opmerkelijke religieuze gebeurtenissen van de 20e eeuw. Drie herderskinderen – Lucia, Francisco en Jacinta – hadden aangekondigd dat de Maagd Maria die dag een teken zou geven “zodat iedereen zou geloven”.

Wat getuigen rapporteerden:

Meer dan 70.000 mensen waren aanwezig: gelovigen, sceptici, journalisten, zelfs vrijdenkers die kwamen om de kinderen te ontmaskeren. Wat zij zagen, werd later zo beschreven:

De regen stopte plotseling.

De wolken trokken open.

De zon verscheen als een bleke, zilveren schijf.

Ze begon te draaien, pulseren, van kleur te veranderen.

Ze leek naar beneden te vallen, alsof ze zich op de aarde wierp.

De menigte schreeuwde, bad, huilde.

Kleren die doorweekt waren, werden plotseling droog.

Journalisten van seculiere kranten bevestigden dat “iets” gebeurd was, al bleef de interpretatie verschillend.

Spirituele betekenis:

Voor velen was het zonnewonder een wake‑up call: een oproep tot bekering, eenvoud, gebed en vrede. De boodschap van Fatima is geen dreiging, maar een moederlijke waarschuwing: dat de wereld zich mag openen voor God, voor verzoening, voor innerlijke zuiverheid.

++++

 Contemplatief commentaar:

Het zonnewonder is minder een spektakel dan een symbool: de schepping zelf lijkt te trillen onder de aanraking van het goddelijke. De zon – bron van licht – wordt een teken van een groter Licht dat de wereld wil aanraken.

De woorden van Maria zijn eenvoudig, bijna teder in hun ernst:

• “Beledig de Heer niet langer.”

Het is geen verwijt, maar een uitnodiging tot thuiskomen.

• Tot eenvoud.

• Tot een leven dat weer transparant wordt voor het licht van God.

Fatima herinnert ons eraan dat het heilige soms doorbreekt in het gewone: regen, modder, angst, hoop – en dan plots een teken dat de ziel opent.

+++++

 Gebed:

Heer,

Gij die het licht van de zon hebt gemaakt

en het Licht van de wereld hebt gezonden,

raak ook ons hart aan zoals Gij de menigte in Fatima hebt aangeraakt.

Laat ons niet leven in angst,

maar in het stille vertrouwen

dat Gij ons zoekt, draagt en vergeeft.

Heilige Maria, Moeder van tederheid,

leer ons de weg van eenvoud,

van bekering die zacht is,

van een leven dat weer helder wordt voor God.

Moge uw woord in ons blijven klinken:

dat wij niet langer kwetsen,

maar helen;

niet langer wegkijken,

maar beminnen;

niet langer verdwalen,

maar thuiskomen in het Licht.

Amen.

***********

FOTOS VAN DE VERSCHIJNING (genomen tijdens de verschijning….)

Het regende pijpstenen bij het begin van het zonnewonder. Toen het mirakel begon hield de regen op en iedereen werd plotseling droog….

Het zonnewonder….

Afbeeldingen zonder woorden….

De drie kinderen van Fátima — Lucia, Francisco en Jacinta — staand in hun stille ernst, handen gevouwen, alsof de hele wereld even in hun kleine lichamen rust.

 Het is een foto die altijd iets doet: een soort zachte trilling van eenvoud, kwetsbaarheid en een mysterie dat groter is dan woorden.

 Korte duiding:

De drie herderskinderen uit Fátima getuigden in 1917 van verschijningen van Maria. Hun leven werd erdoor getekend: Francisco en Jacinta stierven jong, Lucia leefde tot 2005 als karmelietes. De Kerk erkent hun getuigenis als authentiek en heeft hen op weg gezet naar heiligheid — Francisco en Jacinta zijn al heilig verklaard, Lucia is zalig verklaard en haar proces loopt verder.

 Spirituele betekenis:

Wat mij treft in deze foto is niet alleen het historische moment, maar de innerlijke houding:

• Eenvoud — geen grootse woorden, alleen een kinderlijke openheid.

• Beschikbaarheid — een hart dat luistert, zonder te weten wat het zal horen.

• Gebed als aanwezigheid — niet als plicht, maar als stille ruimte waarin iets kan gebeuren.

Het is precies die kinderlijke ontvankelijkheid waar zoveel mystieke tradities naar verwijzen: Johannes van het Kruis, Theresia, Foucauld… allemaal spreken ze over het kleine, het arme, het open hart.

“Zo zagen de drie herderskinderen eruit in de tijd dat de Maagd aan hen verscheen: Jacinta, zeven jaar oud, en haar broer Francisco, twee jaar ouder dan zij, naast hun nicht Lucia, de enige zieneres die nog leeft.”

++++

Contemplatieve duiding:

In deze eenvoudige beschrijving klinkt iets van de soberheid en de kwetsbaarheid van het leven waarin het mysterie zich openbaarde. Drie kinderen, arm gekleed, gevormd door het ritme van het land en de stilte van de velden — en juist daar, in die eenvoud, ontvouwt zich een ontmoeting die de wereld zou beroeren.

Het is alsof de tekst ons zachtjes herinnert dat het goddelijke vaak kiest voor het kleine, het ongekunstelde, het hart dat nog niet door de wereld is verhard. Jacinta, Francisco en Lucia staan hier niet alleen als historische figuren, maar als iconen van ontvankelijkheid: kinderen die niet geleerd hadden te wantrouwen wat groter is dan zijzelf.

++++

Gebed:

Heer,

laat ons, zoals deze drie kinderen,

de eenvoud bewaren die Uw licht kan ontvangen.

Maak ons hart zacht, open,

vrij van de haast en het lawaai

dat Uw stille stem verduistert.

Zegen alle plaatsen waar het gewone leven

Uw aanwezigheid draagt,

en geef dat wij, in onze eigen dagen,

de tekenen van Uw nabijheid herkennen.

Amen.

*******************

19 augustus 1917

Vierde verschijning van Fatima

“Bid, bid veel, en offer je op voor de zondaars, want vele zielen gaan naar de hel omdat er niemand is die zich voor hen opoffert en voor hen bidt.”

Korte duiding in zachte, contemplatieve toon:

Deze woorden — eenvoudig, dringend, bijna fluisterend — dragen de ernst van een moederlijk hart dat lijdt om haar kinderen.

Ze herinneren ons eraan dat gebed nooit een klein gebaar is, maar een stille brug tussen de nood van de wereld en de barmhartigheid van God.

Het offer waarover gesproken wordt is geen hard of heroïsch gebaar, maar het dagelijks schenken van jezelf: tijd, aandacht, liefde, geduld.

++++

Gebed:

Heer,

open in ons een hart dat luistert naar de stille noden van de wereld.

Leer ons bidden met eenvoud,

offerend met zachtheid,

levend vanuit uw vrede.

Moge ons kleine gebaar van liefde

een licht zijn voor wie in duisternis gaat.

Amen.

+++++

Jacinto Marto : de jongste zieneres:

Dingen die je moet weten over de heilige Jacinta Marto

De jongste van de drie herderskinderen. Ze was 7 jaar oud toen Onze Lieve Vrouw verscheen in 1917.

Van nature heel aanhankelijk en eigenwillig.

Ze werd het meest getroffen door het visioen van de hel dat getoond werd tijdens de derde verschijning.

Ze offerde boete en kleine dagelijkse offers op voor de bekering van zondaars, vrede in de wereld en voor de Heilige Vader.

Voor haar dood zei ze tegen haar nicht Lucía:

“Ik houd van Onze Heer en Onze Lieve Vrouw, en ik word nooit moe om hen te zeggen dat ik van hen houd. Wanneer ik dat doe, lijkt het alsof er een vuur in mijn hart brandt, maar het doet me geen pijn.”

++++

 Commentaar:

Jacinta is één van die zielen die door God worden aangeraakt op een manier die de wereld niet begrijpt. Haar kinderlijke eigenwil werd niet gebroken, maar omgevormd tot een vurige liefde. Wat haar raakte — het visioen van de hel — werd geen bron van angst, maar een bron van mededogen. Ze wilde dat niemand verloren zou gaan, en daarom droeg ze haar kleine, stille offers op met een ernst die alleen kinderen kunnen hebben: eenvoudig, totaal, zonder berekening.

Haar woorden vlak voor haar dood zijn als een kleine vlam die blijft branden: liefde die niet verteert, maar verwarmt. Een vuur dat niet vernietigt, maar zuivert. In haar hart leefde een mysterie dat groter was dan haar leeftijd — een kind dat de taal van de hemel sprak.

++++

Gebed

Heer,

Gij die het hart van de kleine Jacinta hebt aangeraakt met een liefde die brandt maar niet verbrandt,

open ook in ons een plaats waar Uw licht zacht kan binnenkomen.

Leer ons, zoals haar, de kleine offers van elke dag te dragen

voor vrede, voor bekering, voor hen die we liefhebben

en voor hen die we moeilijk kunnen liefhebben.

Heilige Jacinta,

kleine vlam van Fatima,

bid voor ons,

dat ons hart eenvoudig wordt,

doorzichtig,

en ontvankelijk voor de liefde van God.

Amen

Maria Lucia Rosa dos Santos, (Aljusterel (Fátima), 22 maart 1907 – Coimbra, 13 februari 2005), wordt ook wel zuster Lucia van Jezus en van het Onbevlekte Hart genoemd.

Ze was een van de drie Portugese herderskinderen aan wie bij Fátima in 1917 Maria, de moeder van Jezus verschenen zou zijn.

 Deze verschijningen zijn sindsdien bekend als die van Onze-Lieve-Vrouw van Fátima.

 OLVrouw van Fatima

Bid voor ons

***************