“God had één zoon op aarde zonder zonde, maar nooit één zonder lijden.”
— Sint‑Augustinus
++++
Commentaar:
Augustinus raakt hier een diepe snaar: zelfs het meest zuivere leven ontkomt niet aan het mysterie van het lijden. Het is geen straf, geen teken van verlatenheid, maar een deel van het mens-zijn dat zelfs Christus heeft gedeeld.
Voor allen die contemplatie omarmen, ligt hier een zachte uitnodiging: lijden is niet het einde van de weg, maar een plaats waar God zich onverwacht nabij maakt. Het is de plek waar de ziel leert vertrouwen zonder zekerheden, waar het hart zich opent voor een liefde die niet afhankelijk is van omstandigheden.
Augustinus zegt eigenlijk: God spaart niemand van lijden, maar Hij verlaat niemand in het lijden.
En dat maakt het lijden niet minder zwaar, maar wel minder zinloos.
++++
Gebed:
Heer,
Gij die het lijden niet hebt weggenomen maar hebt gedeeld,
kom ons nabij in alles wat pijn doet,
in alles wat onduidelijk is,
in alles wat wij niet kunnen dragen zonder Uw zachte kracht.
Leer ons te rusten in Uw aanwezigheid,
zoals Christus rustte in Uw wil,
en laat ons ontdekken dat geen traan verloren gaat
en geen wonde buiten Uw licht blijft.
Wees bij allen die vandaag worstelen,
bij allen die zoeken naar zin,
bij allen die verlangen naar vrede.
Amen.
*****************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.