St.Isaac de Syrië: Deze woorden van Isaac de Syriër zijn een zachte maar scherpe herinnering dat de weg naar God niet gelijk is aan een leven zonder strijd…..

“Telkens wanneer je op je weg een onveranderlijke vrede aantreft, wees waakzaam: je bevindt je dan ver van de goddelijke paden die door de vermoeide voeten van de heiligen zijn betreden. Want zolang je onderweg bent naar de stad van het Koninkrijk en je nadert tot de stad van God, zal dit je teken zijn: de kracht van de verzoekingen die je tegenkomt. En hoe dichter je nadert en vordert, des te meer zullen de verzoekingen zich tegen je vermenigvuldigen.”

— St. Isaac de Syriër

++++

 Commentaar:

Deze woorden van Isaac de Syriër zijn een zachte maar scherpe herinnering dat de weg naar God niet gelijk is aan een leven zonder strijd. Hij keert een intuïtie om: wij denken vaak dat vrede het bewijs is dat we goed zitten, dat God nabij is, dat alles klopt. Maar Isaac zegt: wanneer de vrede te gemakkelijk, te vanzelfsprekend, te onbeweeglijk is — wees op je hoede.

Niet omdat vrede slecht is, maar omdat ware vrede geen stilstaand water is. Ze is een vrucht van doorgestane strijd, een gave die groeit in de diepte, niet een comfortabele rust die ons in slaap wiegt.

Voor Isaac is de weg naar God een weg waarop de ziel steeds meer wordt blootgesteld aan wat haar nog bindt: oude angsten, verborgen trots, subtiele zelfzucht, vermoeidheid, twijfel. Hoe dichter je bij het Licht komt, hoe meer het Licht onthult. En wat onthuld wordt, kan pijnlijk zijn.

Daarom zijn verzoekingen geen teken van mislukking, maar van nadering.

                  Ze zijn:

• een zuivering,

• een ontmaskering,

• een oefening in vertrouwen,

• een bevestiging dat de ziel in beweging is.

De heiligen zijn niet heiligen geworden door een leven zonder strijd, maar door een leven waarin elke strijd hen dieper in Gods armen dreef.

Isaac nodigt ons uit om de innerlijke stormen niet te zien als obstakels, maar als wegwijzers: ze tonen aan dat we onderweg zijn, dat we groeien, dat God werkt.

++++

 Gebed:

Heer,

Gij die de weg van de heiligen hebt geleid door licht én duisternis,

geef mij de moed om niet te vluchten voor de verzoekingen die mij ontmoeten.

Laat mij niet denken dat strijd een teken van uw afwezigheid is,

maar leer mij herkennen dat Gij juist daar werkt

waar mijn hart wordt geopend, geschud, gezuiverd.

Wanneer de vrede te gemakkelijk wordt, wek mij op.

Wanneer de stormen komen, houd mij vast.

Wanneer ik dichter bij U kom, laat mij niet vrezen

voor wat Uw licht in mij onthult.

Leid mij, zoals Gij de vermoeide voeten van de heiligen hebt geleid,

naar de stad van Uw Koninkrijk,

waar de ware vrede woont —

de vrede die door U wordt gegeven,

en niet door de wereld.

Amen.

***************