“Jan van het kruis ,
en de naam van die rivier was lijden;
en ik zag een boot die zielen over de rivier draagt,
en de naam van die boot was
Liefde.”
— Johannes van het Kruis
++++
Commentaar – Een contemplatieve duiding:
De korte tekst is een miniatuur van de hele mystieke weg zoals Johannes van het Kruis die beschrijft: de doorgang door het lijden, gedragen door de liefde.
De rivier heet lijden.
Niet omdat God lijden verlangt, maar omdat elke ziel door de diepte van haar eigen kwetsbaarheid moet gaan. Het lijden is hier geen straf, maar een grens, een overgang, een water dat zuivert.
De boot heet liefde.
Johannes van het Kruis is radicaal: alleen liefde kan ons werkelijk dragen. Niet kennis, niet ascese, niet eigen kracht. Liefde is het enige dat het lijden niet ontkent, maar erdoorheen voert.
De overtocht is noodzakelijk.
De mystieke weg is geen omweg rond het lijden, maar een doorgang erdoorheen. De tekst zegt: iedere ziel moet deze rivier oversteken. Het is universeel, menselijk, onvermijdelijk — maar niet zonder hulp.
De begeleider is impliciet aanwezig.
In de traditie van Johannes van het Kruis is Christus zelf de veerman, de stille gids die de ziel draagt wanneer zij niet meer zelf kan gaan.
Deze woorden zijn een zachte herinnering dat lijden niet het laatste woord heeft. De liefde is sterker, dieper, dragender. De liefde is het voertuig dat ons naar de overkant brengt.
++++
Gebed:
Heer,
U die de rivier van ons lijden kent,
en die ons niet alleen laat in de diepte,
draag ons wanneer het water stijgt,
leid ons wanneer de weg verduistert,
en laat ons rusten in de boot van uw liefde.
Leer ons vertrouwen op de kracht
die niet van onszelf komt,
maar van U, die ons overzet
naar het land van vrede.
Laat uw liefde ons dragen,
nu, en in elke overtocht die nog komt.
Amen.
*****************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.