(Lijden als een teken van innige verbondenheid met Christus, niet van Zijn afwezigheid.)
“Wij ontdekken altijd dat degenen die het dichtst bij Christus leefden, degenen waren die de zwaarste beproevingen moesten dragen.”
– St. Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Deze korte uitspraak van Teresa van Ávila draagt een diepe, bijna paradoxale wijsheid. In onze menselijke ervaring lijkt lijden vaak het tegenovergestelde van nabijheid: wanneer pijn, verlies of verwarring ons treft, voelen we ons eerder verlaten dan gedragen. Maar Teresa keert dit om.
Voor haar is lijden geen teken dat God ver weg is, maar juist dat de ziel in een intieme, transformerende relatie met Christus staat. Niet omdat God het lijden “wil”, maar omdat wie zich met Christus verenigt, ook raakt aan Zijn weg van liefde die door de wereld vaak niet begrepen wordt.
Het lijden wordt zo niet verheerlijkt, maar getransformeerd: het wordt een plaats waar Christus aanwezig is, waar Hij de ziel die Hem zoekt dieper in Zijn hart trekt. Het is een mystieke logica: nabijheid aan Christus brengt zowel vrede als kruis, zowel troost als zuivering.
Voor ons betekent dit: wanneer het leven zwaar wordt, hoeven we niet te denken dat God ons verlaten heeft. Misschien is Hij juist dichterbij dan ooit — stil, verborgen, maar dragend.
++++
Gebed:
Heer Jezus Christus,
Gij die het lijden niet hebt ontweken maar hebt gedragen uit liefde,
open mijn hart voor het geheim van Uw nabijheid.
Wanneer beproevingen mij raken,
laat mij niet wegzinken in angst of verlatenheid,
maar leer mij Uw stille aanwezigheid herkennen
in de diepte van mijn kwetsbaarheid.
Geef mij de moed om te blijven vertrouwen,
de zachtheid om te blijven liefhebben,
en de vrede die alleen uit Uw hart kan komen.
Laat mijn lijden, hoe klein of groot ook,
een plaats worden waar Gij mij raakt,
waar Gij mij vormt,
waar Gij mij dichter bij U trekt.
Amen.
*******************
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.