“Zou God de mens zo zorgvuldig in het bestaan hebben geroepen, enkel om hem na zijn geboorte te laten vergaan en tot volledige vernietiging te laten komen? Zo’n plan zou dwaas zijn, en het aan God toeschrijven zou volkomen onwaardig zijn.”
— Gregorius van Nyssa
++++
Commentaar:
Gregorius van Nyssa raakt hier een kernpunt van de christelijke antropologie: de mens is geen toevallig schepsel, geen voorbijgaand experiment, maar een wezen dat voortkomt uit Gods intentionele liefde.
Zijn redenering is eenvoudig en tegelijk diep:
God schept niet achteloos. Alles wat Hij doet, draagt een doel, een richting, een innerlijke wijsheid.
De mens is gewild. Niet slechts gevormd uit stof, maar uitgenodigd tot gemeenschap, tot groei, tot voltooiing.
Daarom kan de mens niet bestemd zijn voor vernietiging. Annihilatie zou Gods scheppende liefde tegenspreken; het zou betekenen dat God iets maakt zonder blijvende waarde of bestemming.
Gregorius verdedigt hier de waardigheid en duurzaamheid van het menselijk bestaan. De mens is geschapen voor leven, voor transformatie, voor deelname aan Gods eigen eeuwige werkelijkheid.
In deze zin is het een tekst vol hoop: wat God begint, laat Hij niet los.
++++
Gebed:
Heer, Gever van leven,
Gij hebt mij niet achteloos geschapen,
maar met bedoeling, met liefde, met een toekomst in Uw hart.
Bewaar mij voor de gedachte
dat mijn bestaan zinloos zou zijn
of dat ik slechts een voorbijgaand vonkje ben.
Laat mij rusten in de zekerheid
dat Uw scheppende hand mij draagt,
dat Uw wijsheid mij leidt,
dat Uw liefde mij tot voltooiing wil brengen.
Maak mijn leven tot een antwoord op Uw bedoeling,
tot een weg naar het licht dat niet vergaat.
Amen.
***********************
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.