St.Augustinus: Beschouw de Goddelijke Schoonheid….

Beschouw de Goddelijke Schoonheid…

Toon mij uw aanwezigheid, en laat uw aanblik en schoonheid mij doden; zie toch hoe de pijn van liefde niet geneest, dan door uw aanwezigheid en gestalte.

O kristallen bron, als in uw zilveren spiegeling plotseling verschenen de verlangde ogen die in mijn binnenste zijn getekend!

Mijn Geliefde: de bergen, de eenzame, bosrijke dalen, de vreemde eilanden, de klaterende rivieren, het fluisteren van de liefdevolle winden,

de stille nacht naast het opkomen van de dageraad, de stille muziek, de klinkende eenzaamheid, het avondmaal dat verkwikt en doet beminnen.

In de innerlijke wijnkelder van mijn Geliefde dronk ik, en toen ik vertrok door deze hele vlakte, wist ik niets meer; en ik verloor het vee dat ik eerst volgde.

Daar gaf Hij mij zijn hart, daar leerde Hij mij heerlijke kennis, en ik gaf Hem mijzelf, zonder iets achter te houden; daar beloofde ik Zijn Bruid te zijn.

Mijn ziel is toegewijd, en al mijn bezit, aan Zijn dienst; ik hoed geen vee meer, ik heb geen ander werk, want mijn enige bezigheid is liefhebben.

“Laten we ons verheugen, Geliefde, laten we samen uw schoonheid aanschouwen op de berg en de heuvel waar het zuivere water stroomt; laten we dieper binnengaan in het woud.”

— Sint Jan van het Kruis —

++++

[Deze poëtische tekst is een spirituele reflectie op goddelijke schoonheid en de liefdevolle relatie tussen de ziel en God. Het combineert mystieke beelden en diepe emotie, zoals kenmerkend is voor het werk van Sint Jan van het Kruis]

++++

Commentaar:

Dit gedicht is een mystieke liefdesverklaring aan God, geschreven in de taal van verlangen, schoonheid en overgave. San Juan de la Cruz gebruikt beelden uit de natuur — bergen, rivieren, stilte, muziek — als symbolen van Gods aanwezigheid. De ziel verlangt naar eenheid met de Geliefde, en deze eenheid wordt bereikt in de “innerlijke wijnkelder”, een metafoor voor diepe contemplatie en mystieke ervaring.

De dichter spreekt van een radicale overgave: hij verliest zijn vroegere bezigheden, zijn “vee”, en wijdt zich volledig aan de liefde. De laatste strofe nodigt uit tot een gezamenlijke reis met God, dieper het mysterie in, naar de bron van zuiverheid en schoonheid.

Het is een tekst die uitnodigt tot meditatie, tot het loslaten van controle, en tot het toelaten van Gods aanwezigheid in het diepste van ons wezen.

++++

Gebed:

Liefdevolle God, U bent de bron van alle schoonheid, de stilte die spreekt, de muziek die niet klinkt, de aanwezigheid die alles vervult.

Laat mij U zien, niet met mijn ogen, maar met mijn hart. Laat uw gestalte in mij verschijnen, zoals een beeld in helder water.

Neem mijn zorgen, mijn bezigheden, mijn streven — ik wil alleen U beminnen. Leid mij naar uw innerlijke wijnkelder, waar ik mag drinken van uw wijsheid en vrede.

Maak mij uw Bruid, uw geliefde, uw metgezel in het woud van het leven. Laat ons samen gaan, dieper het mysterie in,

waar het zuivere water stroomt en uw schoonheid mij omhelst.

Amen.

*****************