Todd LaBerge: ongescghreven brieven aan jou….

Ongeschreven brieven aan jou…

“Ik ben bang voor de gedachte aan hoeveel ik van je zou kunnen houden, omdat ik weet welke prijs dat met zich meebrengt, en alleen al de gedachte aan jou heeft het investeringsproces in mijn hart op gang gebracht. Het zou makkelijker zijn om helemaal niet te investeren, om alle kwetsbaarheid dicht bij me te houden en niemand toegang te geven tot mijn kluis. Maar wat zou het wreed zijn om een ​​kans te ontzeggen om een ​​ziel zo mooi als de jouwe lief te hebben. Ik blijf hopen, en hopen, en hopen, tot ik op een dag iets doe. Misschien vinden we dan die plek waar we allebei al zo lang naar verlangen. Misschien hebben we elkaar dan. Ik reik niet meer naar de sterren. Ik reik naar jou, en eerlijk gezegd is dat veel mooier dan een nacht vol dansende vlammen. Ik ben niet goed met woorden, maar toch dansen mijn woorden uit de chaos en vormen ze iets moois.”

― Todd LaBerge, Ongeschreven brieven aan jou…

************

Bezinning – waar het hart wordt aangeraakt door het Ongeziene

Er zijn ogenblikken waarop iets in ons ontwaakt zonder dat wij erom gevraagd hebben. Een stille trilling, een zachte verschuiving, alsof een onzichtbare hand de sluier van ons hart optilt. Niet met geweld, maar met een tederheid die ons overvalt. Alsof het leven zelf fluistert: “Hier, precies hier, begint jouw ware kwetsbaarheid.”

We weten hoe kostbaar het is om ons hart te openen. We kennen de prijs van liefde, de diepte van verlangen, de breekbaarheid van hoop. En toch… toch is er een kracht die ons blijft roepen. Een kracht die niet van onszelf lijkt te komen, maar van een dieper Licht dat ons uitnodigt om te vertrouwen.

Misschien is dat het geheim van liefde: dat zij niet ontstaat uit zekerheid, maar uit overgave. Dat zij groeit in de ruimte waar wij onze angst durven neerleggen, al is het maar voor één ademtocht. In die ene ademtocht kan iets heiligs gebeuren — iets dat ons herinnert aan wie wij werkelijk zijn.

Tussen verlangen en aarzeling ontstaat een stille heiligheid. Een plek waar woorden niet langer hoeven te overtuigen, maar eenvoudig mogen getuigen van wat in ons leeft. Soms dansen ze uit onze chaos, niet omdat wij zo vaardig zijn, maar omdat het Ongeziene een weg zoekt om zich kenbaar te maken.

En misschien is dat de plek waar twee zielen elkaar kunnen ontmoeten: niet in het grijpen naar sterren, maar in het aanraken van wat waarachtig nabij is. In het licht dat niet verblindt, maar opent. In de stilte die niet leeg is, maar vol aanwezigheid.

Daar, in die ruimte, begint liefde te ademen.

+++++++++