St Efrem de Syriër
“Ik ben geboren op de weg van de waarheid: hoewel mijn jeugd zich niet bewust was van de grootheid van het voordeel, wist ik het toen de beproeving kwam.”
Efrem (of Eprhaim) de Syriër heeft ons honderden hymnen en gedichten nagelaten over het geloof dat de hele Kerk in vuur en vlam zette en inspireerde, maar weinig feiten over zijn eigen inspirerende leven.
De meeste historici leiden uit de hierboven geciteerde regels af dat Efrem in een christelijk gezin werd geboren – hoewel hij pas als volwassene werd gedoopt (de proef of oven), wat in die tijd gebruikelijk was. Verder is er weinig bekend over zijn geboorte en jeugd, hoewel velen vermoeden dat hij in het begin van de vierde eeuw in Mesopotamië werd geboren, mogelijk in Nisibis, waar hij het grootste deel van zijn volwassen leven doorbracht.
“Hij, Die twee grote lichten schiep, koos voor Zichzelf deze drie lichten, en plaatste ze in de drie donkere seizoenen van belegering die zijn geweest.”
Efrem diende als leraar, en mogelijk diaken, onder vier bisschoppen van Nisibis, Jacob, Babu, Vologeses en Abraham. De eerste drie beschrijft hij in de hierboven geciteerde hymne, geschreven toen Vologeses nog leefde. Zoals het vers zegt, leefde Efrem niet in gemakkelijke tijden in Nisibis.
“Ik ben toevallig op onkruid gestuit, mijn broeders, dat de kleur van tarwe draagt, om het goede zaad te verstikken.”
Volgens de overlevering begon Efrem hymnen te schrijven om de ketterijen die in die tijd hoogtij vierden tegen te gaan. Voor degenen die hymnen gewoon zien als het lied aan het einde van de mis dat ons ervan weerhoudt de kerk vroegtijdig te verlaten, kan het als een verrassing komen dat Ephrem en anderen de kracht van muziek herkenden en ontwikkelden om hun punten over te brengen. De overlevering vertelt ons dat Efrem de ketterse ideeën het eerst in liederen hoorde gieten en om ze tegen te gaan zijn eigen hymnen verzon hij. In de onderstaande is zijn doelwit een Syrische ketter Bardesan die de waarheid van de opstanding ontkende:
De zondvloed keerde echter het tij tegen Shapur. Toen hij probeerde binnen te vallen, vond hij zijn leger gehinderd door de wateren en de verwoesting die hij had veroorzaakt. De verdedigers van de stad, waaronder Ephrem, maakten gebruik van de chaos om de indringers in een hinderlaag te lokken en te verdrijven.
“Hij heeft ons gered zonder muur, en ons geleerd dat Hij onze muur is: Hij heeft ons gered zonder koning en ons laten weten dat Hij onze koning is: Hij heeft ons gered, in iedereen, en ons laten zien dat Hij alles is.”
Uiteindelijk verloor Nisibis echter. Toen Shapur de Romeinse keizer Jovianus versloeg, eiste hij de stad op als onderdeel van het verdrag. Jovianus gaf hem niet alleen de stad, maar stemde er ook mee in om de christenen te dwingen Nisibis te verlaten. Efrem was in die tijd waarschijnlijk een vijftiger of zestiger en was een van de vluchtelingen die in 363 de stad ontvluchtten.
Ergens in 364 vestigde hij zich als een eenzame asceet op de berg Edessa, in Edessa (wat nu Urfa is), 100 mijl ten oosten van zijn huis.
“De ziel is je bruid, het lichaam is je bruidskamer…”
In de tijd vóór monniken en kloosters wijdden veel vrome christenen, aangetrokken tot een religieus leven, zich als ihidaya (enkelvoudige en vastberaden volgelingen van Christus). Als een van hen leefde Eprhem zijn laatste jaren een ascetisch, celibatair leven.
Ketterij en gevaar volgden hem naar Edessa. De Ariaanse keizer Valens kampeerde buiten Edessa en dreigde alle christelijke inwoners te doden als ze zich niet onderwierpen. Maar Valens was degene die gedwongen werd op te geven in het aangezicht van de moed en standvastigheid van de Edessans (gesterkt door de hymnen van Efrem):
“De deuren van haar huizen liet Edessa open toen ze met de herder naar het graf ging, om te sterven, en niet van haar geloof af te wijken. Laat de stad en het fort en het gebouw en de huizen aan de koning worden overgegeven; Onze goederen en ons goud laten ons vertrekken; Wij scheiden dus niet van ons geloof!”
Volgens de overlevering was Efrem geschokt toen hij hoorde dat sommige burgers voedsel aan het hamsteren waren. Toen hij hen confronteerde, kreeg hij het eeuwenoude excuus dat ze geen eerlijke manier of eerlijk persoon konden vinden om het voedsel te verdelen. Efrem bood zich onmiddellijk aan en het is een teken van hoe gerespecteerd hij was dat niemand in staat was om deze keuze te betwisten. Hij en zijn helpers werkten ijverig om voedsel bij de behoeftigen in de stad en omgeving te krijgen.
De hongersnood eindigde het jaar daarop in een jaar van overvloedige oogst en Efrem stierf kort daarna, zoals ons wordt verteld, op hoge leeftijd. We weten niet de exacte datum of het jaar van zijn dood, maar 9 juni 373 wordt door velen geaccepteerd. Efrem vertelt in zijn stervenstestament een jeugdvisioen van zijn leven dat hij glorieus vervulde:
‘Er groeide een wijnstok op mijn tong, die toenam en tot in de hemel reikte, en hij bracht mateloos vrucht voort, evenzo bladeren zonder tal. Het breidde zich uit, het strekte zich wijd uit, het droeg vrucht: de hele schepping naderde, en hoe meer zij bijeenkwamen, hoe meer haar trossen overvloedig waren. Deze clusters waren de Homilieën; en dan blijven de Hymnen over. God was de gever ervan: glorie aan Hem voor Zijn genade! Want Hij heeft mij van Zijn welbehagen gegeven: uit de voorraadschuur van Zijn schatten.”
In zijn voetsporen:
Heeft een liedje je ooit zo ontroerd dat het je geloof of levensstijl heeft veranderd of uitgedaagd – ten goede of ten kwade? Wat vind je van de muziek die je zingt tijdens de liturgie? Leg je hele hart en ziel in de lofzangen die je vervolgens zingt. Luister naar de woorden en laat ze tot je spreken.
Gebed:
Heilige Efrem, soms gaan we lichtvaardig om met de kracht van het lied. Help ons om ons hart en onze ziel te openen voor de inspiratie van de Heilige Geest die ons door muziek wordt gegeven. Amen .
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.