Benijd de Goddelozen niet –  Psalm 34(36)

Benijd

Benijd de Goddelozen niet (Psalm 34 (36)

Wees niet jaloers op degenen die kwaad doen.

Ze drogen net zo snel op als hooi;

ze zullen verdorren als het gras.

Stel je vertrouwen in de Heer en doe goed,

en uw land en woning zullen veilig zijn.

Neem uw welbehagen in de Heer,

en hij zal je geven wat je hartje begeert.

Vertrouw je reis toe aan de Heer en hoop op Hem:

En hij zal handelen.

Hij zal uw oprechtheid doen schijnen als het licht,

je oordeel als de zon op het middaguur.

Neem uw rust in de Heer en hoop op Hem:

benijd niet degene die op zijn eigen manier gedijt,

de man die complotten weeft.

Onthoud u van toorn, laat woede varen:

benijd hem niet die zich tot het kwade wendt,

want zij die kwaad doen, zullen vernietigd worden,

maar zij die aan de zijde van de Heer staan

zullenl de aarde beërven.

Nog een ogenblik – en de zondaar zal weg zijn:

Je zult kijken waar hij was en niets vinden.

Maar de zachtmoedigen zullen het land beërven

en geniet van overvloedige vrede.

 

Ps. 34 (36)

Het leven van Polycarpus…..

POLICARP

Leven van Polycarpus 

23 februari – De heilige Polycarpus van Smyrna – (69-156) – Martelaar, apostolische kerkvader en bisschop van Smyrna, schrijver, prediker, theoloog –

Beschermheilige tegen dysenterie en oorpijn.

jPolycarpus wordt beschouwd als een heilige en kerkvader in de oosters-orthodoxe, oriëntaals-orthodoxe, katholieke, anglicaanse en lutherse kerken. Zijn naam ‘Polycarpus’ betekent ‘veel vrucht’ in het Grieks.

Irenaeus, die hem in zijn jeugd hoorde spreken, en Tertullianus vermeldt dat hij een discipel van de apostel Johannes was geweest. De heilige Hiëronymus schreef dat Polycarpus een leerling van Johannes was en dat Johannes hem tot bisschop van Smyrna had gewijd.

Samen met Clemens van Rome en Ignatius van Antiochië wordt Polycarpus beschouwd als een van de drie belangrijkste apostolische vaders. Het enige overgebleven werk dat aan zijn auteurschap wordt toegeschreven, is zijn Brief aan de Filippenzen; het wordt voor het eerst opgetekend door Irenaeus van Lyon.

Volgens de heilige Irenaeus was Polycarpus een metgezel van Papias, een andere “hoorder van Johannes” zoals Irenaeus het getuigenis van Papias interpreteert en een correspondent van Ignatius van Antiochië. Ignatius richtte een brief aan hem en noemt hem in zijn brieven aan de Efeziërs en aan de Magnesiërs.
I

renaeus beschouwde de herinnering aan Polycarpus als een link naar het apostolische verleden. Hij vertelt hoe en wanneer hij christen werd, en in zijn brief aan Florinus verklaarde hij dat hij Polycarpus persoonlijk in Neder-Azië had gezien en gehoord. Irenaeus schreef aan Florinus:

“Ik zou u de plaats kunnen vertellen waar de gezegende Polycarpus zat om het Woord van God te prediken. Het is mij nog steeds voor de geest met welke ernst hij overal in- en uitging; wat was de heiligheid van zijn gedrag, de majesteit van zijn gelaat; en wat waren zijn heilige vermaningen aan het volk. Ik meen hem nu te horen vertellen hoe hij met Johannes en vele anderen sprak die Jezus Christus hadden gezien, en de woorden die hij uit hun mond had gehoord.”
In het bijzonder hoorde hij het verslag van Polycarpus’ gesprek met Johannes en met anderen die Jezus hadden gezien. Irenaeus meldt ook dat Polycarpus door apostelen tot het christendom werd bekeerd, tot bisschop werd gewijd en communiceerde met velen die Jezus hadden gezien. Hij legt herhaaldelijk de nadruk op de zeer hoge ouderdom van Polycarpus. Polycarpus kuste de ketenen van Ignatius toen hij Smyrna passeerde op weg naar Rome voor zijn martelaarschap.

Polycarpus neemt een belangrijke plaats in in de geschiedenis van de vroegchristelijke kerk. Hij is een van de vroegste christenen van wie de geschriften bewaard zijn gebleven. De heilige Hiëronymus schreef dat Polycarpus een “leerling van de apostel Johannes was en door hem tot bisschop van Smyrna werd gewijd”. Hij was een ouderling van een belangrijke gemeente die een grote bijdrage leverde aan de oprichting van de christelijke kerk.

Irenaeus, die hem in zijn jeugd had horen prediken, zei over hem: “een man die van veel groter gewicht was en een standvastiger getuige van de waarheid, dan Valentinus en Marcion, en de rest van de ketters”. Polycarpus had van de apostel Johannes geleerd om te vluchten voor hen die de goddelijke waarheid veranderen. Op een dag ontmoette hij in de straten van Rome de ketter Marcion, die, verontwaardigd dat Polycarpus hem niet groette, zei: “Kent u mij?” De heilige antwoordde: “Ja, ik ken u, de eerstgeborene van Satan.” Polycarpus leefde in een tijd na de dood van de apostelen, toen er verschillende interpretaties van de uitspraken van Jezus werden gepredikt. Zijn rol was om de orthodoxe leer te authenticeren door zijn befaamde band met de apostel Johannes: “er werd veel waarde gehecht aan het getuigenis dat Polycarpus kon geven over de echte traditie van de oude apostolische leer”, merkte Wace op, “zijn getuigenis veroordeelde de verzinsels van de ketterse leraren als aanstootgevende nieuwigheden”. Irenaeus stelt (iii. 3) dat tijdens het bezoek van Polycarpus aan Rome, zijn getuigenis veel discipelen van Marcion en Valentinus bekeerde.

Het verhaal van het martelaarschap van Polycarpus is het vroegst opgetekende verslag van een christelijke martelaar. Polycarpus werd gegrepen omdat hij een christen was. Vervolging en dood zouden hem nu niet van Jezus wegrukken. Polycarpus werd het stadion van Smyrna binnengeleid. De menigte eiste dat hij aan de leeuwen zou worden overgelaten, maar in plaats daarvan werd hij veroordeeld tot de dood door vuur. Een ooggetuigenverslag beweert dat de vlammen hem geen kwaad deden. Hij werd uiteindelijk door het zwaard gedood en zijn lichaam werd verbrand.

De gemeenschap van gelovigen vierde de sterfdag van Polycarpus met grote vreugde, want in hem hadden ze een opmerkelijk voorbeeld van liefde en geduld gezien. Hij had zich sterk gehouden en de schat van het eeuwige leven gewonnen. Polycarpus wordt herinnerd als een apostolische vader, iemand die een discipel van de apostelen was.

Bron :https://anastpaul.com/2017/02/23/saint-of-the-day-23-february-st-polycarp-of-smyrna/

Augustinus : Goed leven is…..

AUGUSTINE800

Goed leven is…..

Goed leven is niets anders dan God liefhebben met heel je hart, met heel je ziel en met al je inspanningen; hieruit komt voort dat de liefde heel en onbedorven wordt gehouden (door middel van matigheid). Geen enkel ongeluk kan het verstoren (en dit is standvastigheid). Het gehoorzaamt alleen (God) (en dit is gerechtigheid) en is voorzichtig in het onderscheiden van dingen, om niet verrast te worden door bedrog of leugen (en dit is voorzichtigheid)

Augustinus
354-430

 

 

Sören Kierkegaard : Onderbreek de vlucht van je ziel niet; maak het beste in jou niet verdrietig; verzwak uw geest niet met halve wensen en halve gedachten……

KIERKEGAARD

Onderbreek de vlucht van je ziel niet; maak het beste in jou niet verdrietig; verzwak uw geest niet met halve wensen en halve gedachten. Stel uzelf de vraag en blijf vragen totdat u het antwoord vindt, want iemand kan iets al vaak hebben geweten en erkend; Je kunt iets vaak gewild hebben, het geprobeerd hebben – en toch zal alleen de diepe innerlijke beweging, alleen de onbeschrijfelijke emotie van het hart, alleen dat je ervan overtuigen dat wat je hebt erkend jou toebehoort, dat geen enkele macht het van je kan afnemen – want alleen de waarheid die zich opbouwt, is waarheid voor jou.

Sören Kierkegaard : ‘Ethiek en esthetiek in de Europese modernistische literatuur’. Boek van Dr Ellison, p.51, 2

Symeon de nieuwe Theoloog : Wanneer je ziel door wroeging wordt geprikt en geleidelijk verandert, wordt ze een fontein die vloeit van rivieren van tranen en wroeging…..

THEOLOGIAN

Wanneer je ziel door wroeging wordt geprikt en geleidelijk verandert, wordt ze een fontein die vloeit van rivieren van tranen en wroeging. … Als iemand van jullie ooit met tranen communiceert, of je nu huilt voor de liturgie of tijdens de goddelijke liturgie, of juist op het moment dat je de goddelijke gaven ontvangt, en hij dit niet wil doen, de rest van zijn dagen en nachten zal het hem niets baten om maar één keer te hebben gehuild. Het is niet alleen dit dat ons tegelijk zuivert en ons waardig maakt; het is een dagelijks verdriet dat niet ophoudt tot de dood.

Symeon de nieuwe theoloog

Sophrony van Essex : Ga aan de rand van de afgrond van wanhoop staan…..

KUP

“Ga aan de rand van de afgrond van wanhoop staan, en als je ziet dat je het niet meer kunt verdragen, trek je dan een beetje terug en drink een kopje thee.” –

Ouderling Sophrony van Essex

Het ontwerp rond dit citaat van ouderling (nu heilige) Sophrony van Essex bevat lavendel, kamille en korenbloem om te herinneren aan zomerdagen en een rustgevend kopje kruidenthee.  ...

Johannes Meyendorff : …Maria kon slechts de Moeder zijn van het ‘vlees’ van Christus….

MARIA100

…Maria kon slechts de Moeder zijn van het ‘vlees’ van Christus, omdat dit vlees geen zelfstandig bestaan ​​kende maar waarlijk het ‘vlees van God’ was. In dit vlees (kata sarka) leed de Zoon van God, stierf en stond hij weer op; met dit vlees is de hele verloste mensheid geroepen om gemeenschap te hebben met de Heilige Geest.

Johannes Meyendorff

Thomas Merton – The inner experience……

MERTON100

Echte contemplatie brengt geen spanning met zich mee. Er is geen reden waarom het de zenuwen van iemand zou aantasten: integendeel, het ontspant ze. Het laat je uitgerust en verfrist achter in je hele wezen. Er is geen spanning bij echte contemplatie, want als het geschenk echt is, ben je er niet afhankelijk van, je bent niet verslaafd aan de ‘behoefte’ om iets te ervaren. De contemplatieve zoekt geen geruststelling in zichzelf, in zijn deugd, in zijn toestand, in zijn ‘gebed’. Zijn vertrouwen is in God, niet in zichzelf. De vrede en ‘rust’ van contemplatie zijn de vrucht van een levend geloof in de werking van goddelijke genade. De contemplatief is in staat zichzelf en al het andere los te laten , wetende dat alles wat er toe doet in zijn leven in Gods handen ligt, en dat hij niet ‘ over morgen hoeft na te denken’. Hij beseft ten volle de betekenis van de evangelieboodschap  van verlossing door de genade van God en niet door afhankelijkheid van menselijk vernuft.

– The Inner Experience: Notes on Contemplation William H. Shannon, redacteur (San Francisco: Harper San Francisco, 2003) p. 113.

Johannes van Kronstadt : Op een dag kwam ik niet al te dronken thuis en zag binnen een jonge priester zitten, die mijn zoon in zijn armen hield en heel liefdevol iets tegen hem zei….

PARADISE

Op een dag kwam ik niet al te dronken thuis en zag binnen een jonge priester zitten, die mijn zoon in zijn armen hield en heel liefdevol iets tegen hem zei. Het kind luisterde aandachtig naar hem. Het leek mij dat Batyushka op Christus leek op die foto genaamd ‘The Blessing of the Children’. In eerste instantie wilde ik vloeken: waarom hing hij hier rond?… maar Batyushka’s liefdevolle en plechtige ogen hielden me tegen: ik schaamde me. Ik sloeg mijn ogen neer, terwijl hij naar mij bleef kijken en recht in mijn ziel keek. Hij begon te praten. Ik kan niet eens hopen dat ik alles wat hij zei kan reproduceren. Hij vertelde dat mijn hut een paradijs is, want overal waar kinderen zijn, is alles licht en warm, en dat ik dit paradijs niet moet verruilen voor de rokerige sfeer van een bar.Hij beschuldigde mij niet, – nee, hij bleef mij excuseren, alleen had ik geen zin om verontschuldigd te worden… Hij vertrok, terwijl ik daar gewoon rustig bleef zitten… Ik huilde niet, ook al stond mijn ziel op de rand van tranen. Mijn vrouw bleef naar mij kijken… En sinds die tijd ben ik weer een fatsoenlijke man geworden…’

Johannes van Kronstadt

 

 

 

Christos Yannaras : Liefde kent geen logica….

Yannaras100

Liefde kent geen logica – met welke logica bidt een heilige voor reptielen en demonen? Het is religie die logica bezit, gewapend met het arsenaal van de wet. Logica en recht zijn de wapens van religie, de wapens die het ego beschermen. … Liefde begint waar dergelijke bepantsering van het ego eindigt. Wanneer de ander belangrijker is dan ons eigen voortbestaan. Belangrijker dan welke rechtvaardiging dan ook, elke voorbijgaande of eeuwige geruststelling. Een bereidheid om zelfs verdoemenis te aanvaarden ter wille van degene van wie je houdt.

Christos Yannaras.

Johannes Chrysostomos : Hoor je de Heer niet zeggen: Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben ik in hun midden?……

WATER10

(Het volledige artikel :

Het water is gestegen en er komen zware stormen op ons af, maar we zijn niet bang om te verdrinken, want we staan ​​stevig op een rots. Laat de zee woeden, zij kan de rots niet breken. Laat de golven maar stijgen, ze kunnen de boot van Jezus niet laten zinken. Wat moeten we vrezen? Dood? Voor mij betekent het leven Christus, en de dood is winst. Verbannen? De aarde en haar volheid behoren de Heer toe. De inbeslagname van goederen? We hebben niets in deze wereld gebracht, en we zullen er zeker niets van afnemen. Ik heb alleen maar minachting voor de bedreigingen van de wereld, ik vind de zegeningen ervan lachwekkend. Ik heb geen angst voor armoede, geen verlangen naar rijkdom. Ik ben niet bang voor de dood, noch verlang ik ernaar te leven, behalve voor uw welzijn. Ik concentreer mij daarom op de huidige situatie, en ik dring er bij jullie, mijn vrienden, op aan om vertrouwen te hebben.

Hoor je de Heer niet zeggen: Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben ik in hun midden? Zal hij dan afwezig zijn als zoveel mensen, verenigd in liefde, samenkomen? Ik heb zijn belofte; Ik ga zeker niet op mijn eigen kracht vertrouwen! Ik heb wat hij heeft geschreven; dat is mijn staf, mijn veiligheid, mijn vredige haven. Laat de wereld in rep en roer zijn. Ik houd me aan zijn belofte en lees zijn boodschap; dat is mijn beschermende muur en garnizoen. Welk bericht? Weet dat ik altijd bij je ben, tot het einde van de wereld!

John Chysostomos

Barsanuphius de Grote : Roep in tijden van verdrukking onophoudelijk de barmhartige God aan in gebed…..

TIMES

Roep in tijden van verdrukking onophoudelijk de barmhartige God aan in gebed. Het onophoudelijk aanroepen van de naam van God in gebed is een behandeling voor de ziel die niet alleen de hartstochten doodt, maar zelfs de werking ervan. Zoals een dokter het noodzakelijke medicijn vindt, en het werkt op zo’n manier dat de zieke het niet begrijpt, op dezelfde manier doodt de naam van God, wanneer je hem aanroept, alle hartstochten, ook al weten we het niet. hoe dit gebeurt.

– St. Barsanuphius de Grote, Instructies, 421

St Porfyrios : Je moet je zelfs intern niet ergeren aan onterechte kritiek op jou, hoe slecht deze ook is….

YOU

Je moet je zelfs intern niet ergeren aan onterechte kritiek op jou, hoe slecht deze ook is. Het kwaad begint vanuit slechte gedachten. Als je verbitterd en geïrriteerd raakt. Al is het maar in gedachten, dan verpest je de spirituele sfeer. Je stopt de werking van de Heilige Geest en je staat toe dat de duivel het kwaad vergroot. Je moet altijd bidden, liefhebben en vergeven, en elke slechte gedachte in je afwijzen.
St.Porfyrios

St.Efraïm de Syriër : De tijd van mijn leven is verspild aan zorgen en beschamende gedachten…..

LIFE

De tijd van mijn leven is verspild aan zorgen en beschamende gedachten. Geef mij, o Heer, een geneesmiddel, zodat ik volledig genezen mag worden van mijn verborgen zweren. Versterk mij, zodat ik ijverig in Uw wijngaard mag werken, al is het maar voor één uur. Want mijn leven in zijn ijdelheid heeft zijn elfde uur al bereikt.

St.Ephraim tde Syriër

 

Johannes Chrysostomos : Oh nieuw wonder! O onuitsprekelijke neerbuigendheid! Christus strijdt, en ik word gekroond….

Ter ere van degenen onder u die vandaag
de Heilige Theofanie van God zullen vieren, ontvang alstublieft deze Geestvervullende
woorden van

St. Johannes Chrysostomos:

wonder

Oh nieuw wonder! O onuitsprekelijke neerbuigendheid! Christus strijdt, en ik word gekroond. Hij worstelt met de duivel, en ik triomfeer. Hij verplettert de kop van de draak in het water, en er wordt een overwinningskrans om mijn hoofd geplaatst. Hij wordt gedoopt en ik word gereinigd. De Heilige Geest daalt op Hem neer en mijn zonden zijn vergeven. De Vader verklaart dat Hij de geliefde Zoon is, en ik kom binnen. Het koninkrijk wordt geopenbaard en ik beërf het. De Vader spreekt tot Hem en ik word geroepen. Hij wordt goedgekeurd, en ik ben niet langer verworpen. Voor dit alles verheerlijk ik: de Vader, Wiens stem van boven werd gehoord; de Zoon, hieronder gedoopt; en de Heilige Geest. Die naar beneden kwam in de vorm van een duif – de ene God in de Drie-eenheid, aan wie allen voor eeuwig worden aanbeden.

Amen.”

Johannes Chrysostomos