Een interview met ouderling Sophrony over Sint Silouan de Athoniet (3 van 4)

… voortgezet vanaf deel twee. Wilt u met ons praten over uw relatie met Sint Silouan? Wanneer en hoe is het begonnen? Ouderling Sophrony: Ik had ongeveer acht jaar regelmatig contact met hem, tot zijn dood in 1938. Vroeger koesterde ik altijd respect voor hem, maar ik heb hem nooit benaderd. Onze eerste echte ontmoeting vond plaats op Pascha in 1931. Op de tweede dag van Pascha ontving ik in mijn kleine cel van het klooster de monnik Vladimir, een opgeleide man, een ingenieur, die in de wildernis woonde. Ons gesprek was heel vrolijk en dit is wat hij me vertelde: “Vader Sophrony, vertel me, hoe kan iemand gered worden?” Op dat moment had ik heet water in mijn cel gebracht en ik bood hem thee aan alsof ik een ambassadeur diende, en ik zei hem: “Houd vast aan de rand van wanhoop, en als het voorbij is, en je hebt geen kracht meer, trek je terug en neem een kopje thee.” Ik zei dit zonder het echt te begrijpen. Maar toen hij me verliet, ging hij op bezoek bij ouderling Silouan. Ik

Lees verder “Interview met Sofrony over Silouan de Athoniet”

Een interview met ouderling Sophrony over Sint Silouan de Athoniet (2 van 4)

… voortgezet vanaf deel één. Tot nu toe verborg de eenvoud en nederigheid van Silouan zijn heiligheid voor de ogen van de mensen. Maar sommigen, zoals jij een paar jaar deed, hadden contact met hem, en gingen hem bezoeken. Hij had hij een zekere reputatie sinds hij nog leefde? Ouderling Sophrony: Niet veel. Er waren veel monniken onder de Serviërs in Hilandari en anderen, theologen, zelfs bisschoppen die graag met hem praatten. Hij hield een correspondentie bij, hij had verschillende brieven. Ik beschrijf een of twee gevallen in mijn boek. En ook over zijn inzicht, dat wordt genoemd in de Akte van zijn heiligverklaring onder de heiligen. Ik wil er zelfs aan toevoegen dat bisschop Nikolai (Velimirovich) de Serviër over hem schreef in zijn overlijdensbericht. Deze bisschop Nikolai was de initiatiefnemer van een grote beweging van spirituele wederopleving in de Servische kerk, die via vaderJustin (Popovich) vandaag de dag nog steeds doorgaat met mensen als bisschop Amfilohije en vader Atanasije. Had Sint Silouan regelmatig contact met bisschop Nikolai? Ouderling

Lees verder “Interview met ouderling Sophrony over St.Silouan de Athoniet…..”

Ouderling Sophrony ( staand) met sint Silouan (zittend

Een interview met ouderling Sophrony over Sint Silouan de Athoniet (1 van 4)

Ouderling Sophrony (staand) met de heilige Silouan (zittend) ouderling Sophrony (+ 1993) beschouwde het als zijn grootste zegen van God omdat hij de heilige Silouan had ontmoet en had leren kennen (+ 1938). In het onderstaande interview, dat werd gedaan, lijkt het kort na de heiligverklaring van de heilige Silouan, de theoloog van het ongecreëerde licht, ouderling Sophrony, analyseert met unieke diepte en helderheid de centrale punten van de leringen van Sint Silouan. Ouderling Sophrony: Zoals een Griekse theoloog schrijft, zijn we gewend om tot de heilige Silouan te bidden als een heilige, maar deze officiële daad van de kerk, van het oecumenisch patriarchaat, geeft ons nu de mogelijkheid om dit niet alleen met ons hart en in het geheim te doen, maar ook openlijk en publiekelijk. En de kerk van uw klooster is gewijd aan St. Silouan? Ouderling Sophrony: Het is de eerste, ja! [hij lacht vrolijk]. Het is nog niet voltooid, maar het grootste deel is al gedaan. We wachten op het patriarchaat om ons een metropoliet van de troon te sturen om het in te wijden, of zelfs als de patriarch zelf wil komen, omdat velen Silouan zo liefhebben, dat de patriarch in zijn paas boodschap verwees naar de woorden van de Ouderling: “Houd je geest in de Hades, en wanhoop niet!” Nu is hij bekend. Want als hij zelf niet reageerde op een groot aantal mensen die tot hem baden, dan zou zijn nummering onder de heiligen niet zijn bereikt. Vaak presenteerde hij zich als bemiddelaar en mensen waren altijd verbaasd over de snelheid waarmee hun gebeden werden verhoord. Heb je een voorbeeld? Ouderling Sophrony: Je weet dat we er veel hebben, maar nu weet ik niet hoe ik ze moet opnemen. We moeten deze mensen vragen om ons te schrijven, want als we het doen, kunnen we verhalen verzinnen. Maar heb je getuigenissen van de bemiddeling van Sint Silouan? Ouderling Sophrony: Ik ben niets! Misschien in de zin dat iets onmogelijks, zoals de oprichting van een klooster, werkelijkheid werd. Is het vandaag mogelijk om een klooster te vestigen? De aarde produceert geen kloosters meer! Mensen zijn niet zo positief geneigd tot deze levensstijl. Ik weet het niet… de strijd is erg groot … het was moeilijk … We hadden nauwelijks iets. We aten aardappelen en brandnetels. En nu zijn we uitgeput. Dit is geen klacht, maar dit klooster werd ons niet zonder vele beproevingen gegeven. En de basis van dit klooster is hij, Silouan. En God stond je toe om tot nu toe te leven, om de vreugde van de heiligverklaring van je geestelijke vader te voelen! Ouderling Sophrony: Volgens artsen had ik niet moeten leven. Al een tijdje had mijn lichaam in de aarde moeten uiteenvallen. Weet je, de Daad van zijn verheffing onder de heiligen benadrukt zeer belangrijke punten: het spreekt over zijn “apostolische en profetische leringen” en het geeft het bevel “in de Heilige Geest” om hem deze heilige eer toe te schrijven, of in de exacte uitdrukking, “we spoorden aan in de Heilige Geest.” Om hem elk jaar te herdenken?

Lees verder “Ouderling Sophrony – interview over St.Silouan de Athoniet – DEEL 1”

Heilige Sophrony  : het beoefenen van het Jezusgebed

Ik stel voor om dit hoofdstuk zo kort mogelijk te wijden aan het zo kort mogelijk uiteenzetten van de belangrijkere aspecten van het Jezusgebed en de gezamelijke opvattingen over deze grote cultuur van het hart die ik op de Heilige Berg heb ontmoet.
Jaar na jaar herhalen monniken het gebed met hun lippen, zonder op kunstmatige wijze te proberen geest en hart te bundelen. Hun aandacht is gericht op het harmoniseren van hun leven met de geboden van Christus. Volgens de oude traditie verenigt het bewustzijn zich met het hart door Goddelijke actie wanneer de monnik doorgaat in de ascetische prestatie van gehoorzaamheid en onthouding; wanneer de geest, het hart en het lichaam van de ‘oude mens’ in voldoende mate bevrijd zijn van de heerschappij over hen van zonde; wanneer het lichaam het waard wordt om ‘de tempel van de Heilige Geest’ te zijn (vgl. Rom. 6. 11-14). Zowel vroege als huidige leraren maken echter af en toe gebruik van een technische methode om de geest in het hart te brengen. Om dit te doen, spreekt de monnik, nadat hij zijn lichaam op gepaste wijze heeft geregeld, het gebed uit met zijn hoofd schuin op zijn borst, inademend bij de woorden ‘Heer Jezus Christus, (Zoon van God)’ en uitademend naar de woorden ‘heb genade met mij (een zondaar)’. Tijdens inademing volgt de aandacht eerst de beweging van de ingeademde lucht tot aan het bovenste deel van het hart. Op deze manier kan concentratie snel worden bewaard zonder te dwalen, en de geest staat zij aan zij met het hart, of komt er zelfs in binnen. Deze methode stelt de geest uiteindelijk in staat om niet het fysieke hart te zien, maar dat wat erin gebeurt – de gevoelens die binnensluipen en de mentale beelden die van buiten komen. Met deze ervaring verwerft de monnik het vermogen om zijn hart te voelen en door te gaan met zijn aandacht gecentreerd in het hart zonder verder gebruik te maken van een psychosomatische techniek.

Waar gebed komt door geloof en bekering

Deze procedure kan de beginner helpen te begrijpen waar zijn innerlijke aandacht moet blijven tijdens het gebed en, in de regel, ook op alle andere momenten. Toch moet het ware gebed niet zo worden bereikt. Waar gebed komt uitsluitend door geloof en bekering die als enige basis worden aanvaard. Het gevaar van psychotechniek is dat men een té grote betekenis zou toeschrijven aan de methode qua methode. Om een dergelijke vervorming te voorkomen, moet de beginner een andere praktijk volgen die, hoewel aanzienlijk langzamer, onvergelijkbaar beter en gezonder is om de aandacht op de Naam van Christus en op de woorden van het gebed te vestigen. Wanneer berouw voor zonde een bepaald niveau bereikt, let de geest van nature op het hart.

De complete formule

De volledige formule van het Jezusgebed loopt als volgt: Heer, Jezus Christus, Zoon van God, heb genade met mij, een zondaar; en het is deze ingestelde vorm die wordt aanbevolen. In de eerste helft van het gebed belijden we Christus – God heeft vlees gemaakt voor onze redding. In de tweede bevestigen we onze gevallen staat, onze zondigheid, onze verlossing. De combinatie van dogmatische belijdenis met bekering maakt de inhoud van het gebed uitgebreider.

Stadia van ontwikkeling

Het is mogelijk om een bepaalde volgorde vast te stellen in de ontwikkeling van dit gebed.
Ten eerste is het een verbale zaak: we zeggen het gebed met onze lippen terwijl we proberen onze aandacht te concentreren op de Naam en de woorden.
Vervolgens bewegen we onze lippen niet meer, maar spreken we de Naam van Jezus Christus uit, en wat daarna volgt, in onze gedachten, mentaal.
In de derde fase werken geest en hart samen: de aandacht van de geest is gecentreerd in het hart en het gebed dat daar wordt gezegd.
Ten vierde wordt het gebed zelfrijdend. Dit gebeurt wanneer het gebed in het hart wordt bevestigd en, zonder bijzondere inspanning van onze kant, daar doorgaat, waar de geest geconcentreerd is.
Ten slotte begint het gebed, zo vol zegen, te fungeren als een zachte vlam in ons, als inspiratie van op Hoge, het hart blij makend met een gevoel van goddelijke liefde en de geest verrukkend in spirituele contemplatie. Deze laatste toestand gaat soms gepaard met een visioen van Licht.

Lees verder “Heilige Sophrony van Essex : over het Jezusgebed”

Heilige Nectarios van Aegina,

Geselecteerde passages uit de geschriften van Nektarius van Aegina

Samengesteld door Vader Demetrios Serfes

Christendom

Christelijke religie is geen bepaald filosofisch systeem, waarover geleerde mannen, opgeleid in metafysische studies, debatteren en vervolgens ofwel aanhangen of verwerpen, volgens de mening die elk heeft gevormd. Het is het geloof, gevestigd in de zielen van de mensen, dat moet worden verspreid naar de velen en in hun bewustzijn moet worden gehandhaafd.
Er zijn waarheden in het christendom die boven intellectueel begrip staan, niet in staat om begrepen te worden door het eindige bewustzijn van de mens. Ons intellect neemt kennis van hen, raakt overtuigd van hun realiteit en getuigt over hun bovennatuurlijke bestaan.
Het christendom is een religie van openbaring. Het Goddelijke openbaart zijn heerlijkheid alleen aan hen die door deugd zijn vereerd. Het christendom leert perfectie door deugdzaamheid en eist dat zijn volgelingen heilig en volmaakt worden. Het keurt degenen af en verzet zich tegen degenen die onder invloed van de verbeelding staan. Hij die werkelijk volmaakt is in deugd, wordt door Goddelijke hulp buiten het vlees en de wereld geplaatst, en betreedt werkelijk een andere, geestelijke wereld; niet door de verbeelding, maar door de uitbundigheid van Goddelijke genade. Zonder genade, zonder openbaring, kan geen mens, zelfs de meest deugdzame, het vlees en de wereld overstijgen.
God openbaart Zich aan de nederigen, die in overeenstemming met de deugd leven. Degenen die de vleugels van de verbeelding openzetten, proberen de vlucht van Ikaros en hebben hetzelfde einde. Zij die fantasieën koesteren, bidden niet; want hij die bidt, heft zijn geest en hart op tot God, terwijl hij die zich tot fantasieën wendt, zichzelf afleidt. Zij die verslaafd zijn aan de verbeelding hebben zich teruggetrokken uit Gods genade en uit het rijk van de Goddelijke openbaring. Zij hebben het hart verlaten waarin genade geopenbaard wordt en hebben zich overgegeven aan de verbeelding, die verstoken is van alle genade. Het is alleen het hart dat kennis ontvangt over dingen die niet door de zintuigen worden aangehouden, omdat God, Die erin woont en beweegt, erin spreekt en haar de inhoud van de dingen openbaart waarop gehoopt wordt.
ZOEK GOD dagelijks. Maar zoek Hem in je hart, niet daarbuiten. En als je Hem vindt, sta dan met angst en beven, zoals de Cherubijnen en de Serafijnen, want je hart is een troon van God geworden. Maar om God te vinden, nederig te worden als stof voor de Heer, want de Heer verafschuwt de trotsen, terwijl Hij degenen bezoekt die nederig van hart zijn, daarom zegt Hij: “Naar wie zal ik kijken, maar voor hem is dat zachtmoedig en nederig van hart?”
HET GODDELIJKE LICHT verlicht het zuivere hart en het zuivere intellect, omdat deze gevoelig zijn voor het ontvangen van licht; overwegende dat onzuivere harten en intellecten, die niet vatbaar zijn voor het ontvangen van verlichting, een afkeer hebben van het licht van kennis, het licht van de waarheid; ze houden van duisternis… God houdt van hen die een zuiver hart hebben, luistert naar hun gebeden, verleent hen hun verzoeken die tot verlossing leiden, openbaart Zichzelf aan hen en onderwijst de mysteries van de Goddelijke natuur.

Lees verder “Nektarius van Aegina : geschriften”

De laatste dagen van ouderling Sofrony van Essex

Door Vader Zacharias van het klooster van Essex

Vier dagen voor zijn dood sloot hij zijn ogen en wilde niet meer met ons praten. Zijn gezicht straalde maar was niet verdrietig; vol spanning. Hij had dezelfde uitdrukking als toen hij de goddelijke liturgie diende. Hij zou zijn ogen niet openen of woorden uiten, maar hij zou zijn hand opheffen en ons zegenen. Hij zegende ons zonder woorden, maar ik wist dat het einde naderde. Vroeger bad ik dat God hem langer zou laten gaan, net zoals we bidden tijdens de liturgie van St. Basilios: “verleng de tijd van het oude”. Maar in die dagen, toen ik wist dat hij wegging, begon ik te bidden: “Mijn Heer, geef uw dienaar een rijk welkom in uw Koninkrijk”. Ik bad met de woorden van Sint Petrus, zoals we die in zijn tweede brief lezen. (2 Petrus 11)
Zo was ik intens aan het bidden: “Alstublieft God, geef uw dienaar een rijke toegang tot uw Koninkrijk en plaats hem onder zijn vaders”. Dan noemde ik de namen van al zijn broers, asceten, in de Athos, met wie ik wist dat hij connecties had, te beginnen met Sint Silouan en daarna alle anderen. …Op de laatste dag ging ik hem om zes uur ’s ochtends opzoeken. Het was zondag en ik diende de ochtenddienst, terwijl vader Kyrillos en de andere priesters de tweede dienst zouden bedienen. Ik realiseerde me dat hij ons die dag zou verlaten. Ik begon de dienst bij Heilige Protesis. Om zeven uur zouden de Uren beginnen, gevolgd door de Goddelijke Liturgie. Ik heb alleen de gebeden van de Anafora uitgesproken, omdat we deze in ons klooster hardop zeggen. De rest van de tijd bleef ik bidden: “Heer, geef uw dienaar een rijk onthaal”.

Die dienst was anders dan alle andere. Toen ik riep: “De Heilige voor de heiligen”, kwam vader Kyrillos het Heiligdom binnen. We keken elkaar aan; hij begon te huilen en ik realiseerde me dat vader Sofrony was overleden. Ik vroeg hem hoe laat hij stierf en ik wist dat hij stierf tijdens het lezen van het evangelie. Ik deed een stap opzij omdat hij met mij wilde spreken en hij zei: Geef de Heilige Communie aan de gelovigen en verkondig dan dat Vader Sofrony is overleden, bedien dan het eerste Trisagion; Dat zal ik ook doen tijdens de tweede dienst. Zo nam ik zelf de Heilige Communie en bood die vervolgens aan de gelovigen aan. Toen heb ik de dienst beëindigd. Ik weet nog steeds niet hoe ik dit voor elkaar heb gekregen. Daarna ging ik het Heiligdom uit en zei tegen de aanwezigen: “Mijn geliefde broeders, onze Christus, onze Heer, is het wonder van God in alle generaties van onze tijd, want in Zijn woorden vinden we redding en een oplossing voor elk menselijk probleem. Nu moeten we doen wat de Goddelijke Liturgie ons leert: danken, bidden en pleiten. Laten we dus God danken omdat hij ons zo’n Vader heeft gegeven, en laten we bidden voor zijn ziel. “Gezegend zij onze Heer” en zo begon ik aan het Trisagion.
We plaatsten zijn lichaam in de kerk omdat het graf nog niet gebouwd was. We lieten zijn lichaam vier dagen onbedekt liggen en we lazen constant de evangeliën van het begin tot het einde, en dan weer, zoals het gebruikelijk is om te doen als priesters zijn overleden. We gingen door met verschillende liturgieën en hij stond daar vier dagen midden in de kerk. Het voelde als Pasen! Het was zo’n geweldige en gezegende sfeer! Niemand raakte in hysterie, iedereen bad met inspiratie.
Ik heb een vriend, een Archimandriet, die in de zomer enkele weken in het klooster doorbracht, vader Ierotheos Vlachos, die schreef: “Een nacht in de woestijn van de heilige berg”. Hij is nu bisschop van Nafpaktos. Hij arriveerde zodra hij hoorde dat vader Sofrony weg was. Hij voelde dezelfde verering en zei tegen mij: “Als vader Sofrony geen heilige is, dan zijn er geen heiligen”.
Toevallig waren er ook enkele monniken van de berg Athos aanwezig, omdat ze hem kwamen opzoeken maar hem niet levend meer zagen. Vader Tychon van Simonopetra was een van hen. Telkens als Grieken Engeland om medische redenen zouden bezoeken, kwamen ze naar het klooster zodat vader Sofrony hen zou zegenen; velen waren op deze manier genezen. Tijdens de derde of vierde dag van zijn overlijden arriveerde een gezin van vier in het klooster. Ze hadden een kind van dertien. Hij had een tumor in de hersenen en zijn operatie stond gepland voor de volgende dag.
Vader Tychon zei tegen mij: “Deze mensen zijn erg van streek omdat ze kwamen en Vader Sofrony niet levend aantroffen”. Waarom lees je niet wat gebeden voor het kind voor?”
Ik zei tegen hem: ‘Laten we samen gaan. Je leest voor uit het boek en we lezen samen wat gebeden voor in de andere kapel. Dat deden we en aan het eind zei vader Tychon tegen me: “Weet je iets? Waarom geef je het kind niet onder de kist van vaderSofrony door? Hij zal genezen worden. We zijn aan het rommelen met het lezen van gebeden”. Ik antwoordde dat we dit niet konden doen, omdat mensen zouden zeggen dat zodra hij stierf, we zijn heiliging proberen te bevorderen. “Je doet het”, zei ik. ‘Je bent een monnik van de heilige Barg Athos. Niemand zal iets zeggen”.
Hij nam het kind bij de hand en gaf het onder de kist door. De volgende dag werd hij geopereerd en de dokter vond niets. Hij sloot de hersenen af ​​en zei: “Het was een verkeerde diagnose. Het was waarschijnlijk een ontsteking”. Een Griekse arts vergezelde het kind ook en droeg de röntgendocumenten waarop de tumor te zien was. Hij zei tegen hen: “Ik weet zeker dat jullie heel goed weten wat deze ‘verkeerde diagnose’ betekent”.
Dat kind is nu 27 jaar oud en in zeer goede gezondheid.

Archimandriet Zacharias van Essex

BRON :http://stjohntheforerunnerblog.blogspot.com

Vertaling : Kris Biesbroeck

Heilige Sopfrony van Essex en de heilige Silouan de Athoniet

“De mensen van onze tijd worden getroffen door een vreselijke ziekte, de mentale kleurenblindheid”

Heilige Ouderling Sophrony van Essex

… Hoekunnen we een dag zonder zonde doorbrengen, dat wil zeggen, als een heilige?

jHoe kunnen we ons wezen, onze geest, onze gevoelens, onze eigen fysieke reacties transformeren, zodat we niet zondigen tegen onze hemelse Vader, Christus, de Heilige Geest, mensen, onze broer en alles in dit leven?

“Ik heb dit gebed van de kerk vaak herhaald. Ons zondeloze leven op aarde opent de poorten van de hemel. Het is niet de rijkdom aan kennis die de mens redt; het is het zondeloze leven dat ons voorbereidt op het leven met God in de komende eeuw. De genade van de Heilige Geest leert ons de eeuwenoude waarheden voor zover we volgens de geboden leven: ‘Heb je God, je Schepper, lief met heel je wezen en heb je naaste lief als Hem.’ Ja, je houdt je altijd aan die bevelen.

Door met één persoon te leren leven, leren we leven met miljoenen mensen die op hem lijken. Onze geest moet worden ontwikkeld in alle dimensies van de mens, en niet alleen op het niveau van dagelijkse zorg en moeilijkheden.Deze kleine taken, de wrijvingen die ermee gepaard gaan, zijn zeker onvermijdelijk, maar ze zijn niet het uiteindelijke doel van ons leven. Ons doel is om de “gelijkenis” van Christus te worden. Maar als ‘ik’ geen kleine broederschap in me kan brengen, hoe kan ik dan, net als Christus, de hele mensheid omarmen door tijd en ruimte? Omde genade van de Heilige Geest te behouden, moeten we ons onthouden van elke berekening die God niet leuk vindt, vertelt ouderling Siluan ons. Aanschouw ons werk. Omdat het om eeuwige verlossing gaat, houdt dit nooit op. We beginnen en beginnen opnieuw zonder einde.

Ouderling Silouan vroeg me om naar hem toe te gaan na het bezoek van de kluizenaar vader Vladimiros. En ik ging met grote eerbied naar de Ouderling. Ik aanbad mentaal het land waar deze man op stapte, en misschien weerstond ik daarom geen van zijn redenen, maar ik accepteerde hem met diepe dankbaarheid en respect. En daarom besloot ik te schrijven dat in dergelijke gevallen het geestelijke of de Oudere tot het einde kan worden geopend. “Wij geloven dat het op elk historisch moment mogelijk is om levende getuigen van Gods kennis te vinden en tot het einde van het menselijk ras zullen ze niet worden gemist. Bij de wederkomst van Christus zullen de rechtvaardigen verrast worden, maar de zondaars ook. Sommigen omdat ze niet verwachtten gered te worden, en omdat ze niet verwachtten veroordeeld te worden.  – De rechtvaardigen in de wederkomst zullen zeggen: “Toen Heer, hebben we dit gedaan, wanneer hebben we de andere gedaan?” Ze zullen niet weten wat voor goeds ze hebben gedaan, omdat ze alle droogte van dit leven met geduld en geloof hebben doorstaan, ze vertrouwden op de redenen van de Bijbel.Het probleem ligt in hoe mensen te laten erkennen dat vernedering een goddelijk idioom is,een last van goddelijke liefde, die zichzelf zonder maat, zonder vergelijking, zonder voorbehoud verlost. Liefde en vernedering zijn één . Buiten vernedering of zonder vernedering is er geen en kan er geen liefde zijn. De mensen van onze tijd werden getroffen door een vreselijke ziekte, de spirituele kleurenblindheid (daltonisme). Ze zien in kleur het diametraal tegenovergestelde van de authentieke werkelijkheid. Dus als ze het “groen” in plaats van het “rode” zien, zullen ze zeker zien zoals ze zouden moeten, en beginnen ze normale mensen als “ziek” en “krankzinnig” te beschouwen.

*****

Lees verder “heilige Sophrony van Essex : Mensen van onze tijd worden getroffen door een vreselijke ziekte …..”

De Heilige Schrift in de Orthodoxe Kerk

De Bijbel is het boek van de kerk. Daarom lezen we de Heilige Schrift, niet als geïsoleerde individuen, maar als leden van de kerk. Om de Heilige Schrift in de geest van de kerk te houden, observeren we hoe de Schrift wordt gebruikt in de eredienst en hoe deze wordt geïnterpreteerd door de Heilige Vaders. Onze benadering van de Bijbel is dan zowel liturgisch als patristisch.
Het oosters-orthodoxe geloof van de kerk over de Heilige Schrift, dat is de Bijbel van het Oude Testament en het Nieuwe Testament, moeten we ons volledig bewust zijn van de heilige traditie. Traditie, is een leven, een persoonlijke ontmoeting met Christus, onze Heer in de Heilige Geest. Traditie wordt dan niet alleen door de kerk bewaard – ze leeft ook in de kerk, het is het leven van de Heilige Geest in de kerk. De Bijbel is dan de allerhoogste uitdrukking van Gods openbaring aan de mens.laat me u nu nederig een duidelijker begrip geven van de heilige traditie in de oosters-orthodoxe kerk:
De betekenis van traditie in de vroege christelijke vaders verwijst naar de Openbaring die God heeft gedaan en aan Zijn trouwe volk heeft overgeleverd door de monden van Zijn profeten en apostelen. Het betekent dus niet dat er iets is “overgeleverd”. Het Griekse woord voor Traditie, of het bijbehorende werkwoord, wordt op een vergelijkbare manier gebruikt in het Nieuwe Testament en op dezelfde manier toegepast op het verraad van Christus onze Heer door Judas aan de Joden (verlost), en op de levering (pardosis) van christelijke leer door St. Paulus aan zijn bekeerlingen.
De traditie werd “Apostolisch” genoemd omdat het door de apostelen werd overgeleverd aan de kerken die zij stichtten. Het werd later ook “kerkelijk” genoemd omdat het in elke generatie opnieuw werd geleverd door de leraren van de kerk aan hun volk. De inhoud ervan werd beschouwd als een van de centrale feiten en overtuigingen die in de geloofsbelijdenis van de grote orthodoxe bisdommen werden uitgekristalliseerd. In de vroegchristelijke literatuur zijn er verwijzingen naar een “ongeschreven traditie” die door de apostelen is achtergelaten. Dit lijkt echter niet te verwijzen naar enige hoeveelheid informatie die onafhankelijk is van de Schrift, maar eerder naar het bewijs van primitieve christelijke instellingen en gebruiken die bijbelse leringen bevestigen.

Lees verder “De heilige schrift in de Orthodoxe Kerk”

120 wijze uitspraken van heilige Vaders van de Orthodoxe kerk

jDe kerk is oecumenisch, katholiek, godmenselijk, leeftijdloos, en daarom is het een godslastering — een onvergeeflijke godslastering tegen Christus en tegen de Heilige Geest — om van de kerk een nationale instelling te maken, om haar te beperken tot kleine, voorbijgaande, tijdgebonden aspiraties en manieren om dingen te doen. Haar doel gaat verder dan nationaliteit, oecumenisch, allesomvattend: alle mensen in Christus verenigen, alles zonder uitzondering tot natie, ras of sociale lagen. –
St Justin Popovitch
+++
Wanneer een man in de vrees voor God wandelt, kent hij geen angst, ook al zou hij omringd worden door goddelozen. Hij heeft de vrees voor God in zich en draagt de onoverwinnelijke wapenrusting van het geloof. Dit maakt hem sterk en in staat om alleaan te nemen, zelfs dingen die voor de meeste mensen moeilijk of onmogelijk lijken. Zo’n man is als een reus omringd door apen, of een brullende leeuw tussen honden en vossen. Hij gaat vooruit vertrouwend op de Heer en de standvastigheid van zijn wil om zijn vijanden aan te vallen en te verlammen. Hij hanteert de brandende club van het Woord in wijsheid.
St. Symeon de Nieuwe Theoloog
+ + +
Wanneer we de verborgen betekenis van de geschiedenis blootleggen, wordt de Schrift gezien om te leren dat de geboorte die de tiran verontrust het begin is van het deugdzame leven. Ik heb het over het soort geboorte waarin de vrije wil dient als vroedvrouw, het kind wordt bevallen te midden van grote pijn. Want niemand veroorzaakt verdriet aan zijn tegenstander tenzij hij in zichzelf die tekens tentoonstelt die het bewijs geven van zijn overwinning op de ander.
St. Gregory van Nyssa, Het leven van Mozes.
+ ++
O vreemd en ondenkbaar ding! We zijn niet echt gestorven, we zijn niet echt begraven,we zijn niet echt gekruisigd en weer opgestaan, maar onze imitatie was maar een figuur, terwijl onze redding werkelijkheid is. Christus werd eigenlijk gekruisigd, en eigenlijk begraven, en stond werkelijk weer op; en al deze dingen zijn ons veilig gesteld, opdat wij, door imitatie van het communiceren in Zijn lijden, in werkelijkheid redding zouden kunnen krijgen. O het overtreffen van liefdevolle vriendelijkheid! Christus ontving de spijkers in Zijn onbezoedelde handen en voeten, en verdroeg angst; terwijl hij voor mij zonder lijden of zwoegen, door de gemeenschap van Zijn pijn, de verlossing in staat heeft gebracht.
St. Cyrillus van Jeruzalem, over de Christelijke Sacramenten.
+ ++
Bekering is de vernieuwing van de doop. Bekering is een contract met God voor een tweede leven. Een boetedoener is een koper van nederigheid. Bekering is een constant wantrouwen tegen lichamelijk comfort. Bekering is zelfveroordeeld reflectie en zorgeloze zelfzorg. Bekering is de dochter van hoop en het afstand doen van wanhoop. Een boetedoener is een ongekamde veroordeelde. Bekering is verzoening met de Heer door het beoefenen van goede daden die in strijd zijn met de zonden.Bekering is zuivering van het geweten. Bekering is het vrijwillige uithoudingsvermogen van alle aandoeningen. Een boetedoener is de verstoter van zijn eigen straffen. Bekering is een machtige vervolging van de maag, en een slag van de ziel in krachtig bewustzijn.
St. John Climacus
+ + +
Degenen die nederigheid zoeken, moeten rekening houden met de drie volgende dingen: dat ze de ergste zondaars zijn, dat ze de meest verachtelijke van alle schepselen zijn, omdat hun staat onnatuurlijk is, en dat ze nog zieliger zijn dan de demonen, omdat ze slaven zijn van de demonen.Je zult er ook van profiteren als je dit tegen jezelf zegt: hoe weet ik wat of hoeveel zonden van anderen zijn, of dat ze groter zijn dan of gelijk zijn aan die van mij? In onze onwetendheid zijn jij en ik, mijn ziel, erger dan alle mensen, we zijn stof en as onder hun voeten. Hoe kan ik mezelf niet als verachtelijker beschouwen dan alle andere schepselen, want ze handelen in overeenstemming met de natuur die ze hebben gekregen, terwijl ik, vanwege mijn ontelbare zonden, in een staat verkeer die in strijd is met de natuur.
St. Gregorius van Sinaï, Philokalia, Vol.IV.
+ + +
Herinner je de val van de sterken, opdat je nederig mag blijven onder je deugden. En denk aan de zware zonden van hen die vielen en zich bekeerden. en van de lof en eer die zij daarna ontvingen, opdat jullie moed kunnen verwerven tijdens de bekering. –
St. Isaac de Syriër
+++

Lees verder “120 wijze uitspraken..”

“Nu denken sommige mooie denkers graag dingen, en zeggen: Oh, nou, mensen zijn zondaars, maar je houdt van Christus in die persoon, je houdt van het Beeld van God in die persoon.”.

Goed… Flauwekul!

Jezus zei niet: ‘heb het Beeld van God in die persoon lief.’ Hij zei niet: ‘Hou van me in die persoon!’ Hij zei: “Heb die persoon lief, en jij zult van mij houden. Omdat ik me heb geïdentificeerd met ieder mens op aarde. Iedereen, wie ze ook zijn.”

V. Thomas Hopko, Cleveland, november 2013

Naast zijn vele boeken, artikelen en preken publiceerde Vader Thomas Hopke een eenvoudige maar krachtige reeks spirituele stelregels

Hier zijn ze, voor uw opbouw en reflectie:

Thomas Hopke : De  50 maxims voor het Christelijk leven  

1. Wees altijd bij Christus.
2. Bid zoals je kunt, niet zoals je wilt.
3. Heb een houdbare regel van gebed die je doet door discipline.
4. Zeg meerdere keren per dag het Onze Vader.
5. Heb een kort gebed dat je voortdurend herhaalt als je geest niet bezig is met andere dingen.
6. Maak wat prostrations als je bidt.
7. Eet goed voedsel met mate.
8. Houd je aan de vastenregels van de kerk.
9. Breng elke dag wat tijd door in stilte.
10. Doe daden van barmhartigheid in het geheim.

Lees verder “Thomas Hopke : De 55 maxims voor het christelijk leven..”

 

God werkt in de eeuwigheid, niet in de haast van ons tijdelijke leven. Alles zal gebeuren op het moment en de manier waarop Hij verlangt”

Moeder Gavrilia (of Gabriëlla)

Gerontissa Gabriëla (1897-1992), ook bekend als Gavrilia, was een Grieks-orthodoxe non uit de 20e eeuw. De Gerontissa Gabrielia (Gavrielia) werd geboren in Constantinopel (Istanbul) op 15 oktober 1897 als dochter van Helias en Victoria Papayannis. Ze was de jongste van vier kinderen.

400 Gezegden van Moeder Gabriëlla

De Gezegden

1.Elke plaats kan een plaats van opstanding worden, als de nederigheid van Christus de weg van ons leven wordt.

2.Je mag slapen, zolang je maar in een staat van waakzaamheid bent.

3.Er zijn er die een weinig wakker blijven, en sommigen die voor iedereen wakker blijven.

4.Orthodoxe spiritualiteit is kennis die wordt verworven door lijden in plaats van door leren.

5.Wens niet veel dingen, of ze nu binnen of buiten bereik zijn. Zorg er in plaats daarvan voor dat je het weinige dat je hebt heiligt.

6.Om te leren hoe je God liefhebt: dit is het enige echte Onderwijs.

7.Er is niets goedkoper dan geld.

8.Betere hel in deze wereld dan in de andere.

9.Het is niet wat we zeggen, maar wat we leven. Het is niet wat we doen, maar wat we zijn.

10.Ik zet de Rasson (Monastieke gewoonte) op en ik spreek alleen als het mij gevraagd wordt. De Rasson spreekt.

Lees verder “Moeder Gabriëlla : 400 Gezegden”

“Zij die besluiten om het innerlijke leven te leiden, moeten in de eerste plaats angst voor God hebben, wat het begin van wijsheid is (Spr. 1:7).
St. Seraphim van Sarov-

Het ware doel van het christelijke leven is de verwerving van de Heilige Geest van God
Heilige Serafim van Sarov : Het interview met Motovilov

Het was een donderdag. De lucht was grijs. De aarde was bedekt met sneeuw en dikke vlokken bleven wervelen toen vader Seraphim ons gesprek voerde op een open plek in de buurt van zijn “Kleine Hermitage” met uitzicht op de Sarovka-rivier die aan de voet van de heuvel stroomde. Hij liet me zitten op de stam van een boom die hij net had gekapt en hij hurkte zelf voor me.
“De Heer heeft mij geopenbaard,” zeiden de grote starets, “dat u sinds uw kindertijd wilde weten wat het doel van het christelijke leven was en dat u er herhaaldelijk over had getwijd, zelfs hooggeplaatste figuren in de hiërarchie van de kerk. Ik moet zeggen dat dit idee mij vanaf mijn twaalfde achtervolgde en dat ik de vraag inderdaad aan verschillende kerkelijke persoonlijkheden had gesteld zonder ooit een bevredigend antwoord te krijgen. De starets wisten het niet.
“Maar niemand,” vervolgde Vader Seraphim, “heeft u niets specifieks gezegd. Je werd geadviseerd om naar de kerk te gaan, te bidden, te leven volgens Gods geboden, om goed te doen- dat zou het doel van het christelijke leven zijn geweest. Sommigen keurden zelfs je nieuwsgierigheid af en vonden het ongepast en goddeloos. Maar ze hadden het mis. Wat mij betreft, ellendige Seraphim, zal ik u nu uitleggen wat dit doel werkelijk is.
Het ware doel van het christelijke leven is het verwerven van de Heilige Geest van God.

Lees verder “Seraphim van Sarov : het interview met Motilov”

Sofrony van Essex :

Woorden van eeuwig leven

Woorden van eeuwig leven door Vader Sophrony Sacharov

Archimandrite Sophrony  “Het maakt ons niet uit wat mensen van ons denken, of hoe ze ons behandelen. We zullen niet meer bang zijn om uit de gratie te raken. We zullen onze medemensen liefhebben zonder na te denken of ze van ons houden. Christus gaf ons het gebod om anderen lief te hebben, maar maakte er geen voorwaarde voor verlossing van dat ze ons lief zouden hebben. Inderdaad, we kunnen positief worden gehaat voor onafhankelijkheid van geest. Het is tegenwoordig essentieel om onszelf te kunnen beschermen tegen de invloed van degenen met wie we in contact komen. Anders lopen we het risico zowel geloof als gebed te verliezen. Laat de hele wereld ons afdoen als onwaardig voor aandacht, vertrouwen of respect – het maakt niet uit op voorwaarde dat de Heer ons accepteert. En omgekeerd: het zal ons niets opleveren als de hele wereld goed over ons denkt en onze lof zingt, als de Heer weigert bij ons te blijven. Dit is slechts een fragment van de vrijheid die Christus bedoelde toen Hij zei: ‘Gij zult de waarheid kennen, en de waarheid zal u bevrijden’ (Johannes 8.32). Onze enige zorg zal zijn om door te gaan in het woord van Christus, om Zijn discipelen te worden en op te houden dienaren van zonde te zijn.’ “Wie geen ervaring heeft met gebed, vindt het moeilijk te geloven hoe gebed de horizon van de geest verbreedt. Soms verteert gebed het hart als vuur; en wanneer het hart bezwijkt voor de brandende vlam, valt er onverwacht de dauw van goddelijke troost. Wanneer we ons zo bewust worden van onze zwakheid dat onze geest wanhoopt, op de een of andere manier, op een onbekende manier, verschijnt er een wonderlijk licht, dat het leven onverbeterlijk verkondigt. Wanneer de duisternis in ons zo verschrikkelijk is, dat we verlamd zijn van angst, zal hetzelfde licht van zwarte nacht een heldere dag maken. Wanneer we onszelf naar behoren veroordelen tot eeuwige schande en in doodsangst afdalen in de put, zal plotseling enige kracht van Boven onze geesten naar de hoogten tillen. Wanneer we overweldigd worden door het gevoel van ons eigen volkomen niets, vertwijnt het ongeschapen licht en brengt ons als zonen in het huis van de Vader. Hoe moeten deze contrasterende toestanden worden verklaard? Waarom rechtvaardigt onze zelfveroordeling ons voor God? Is het niet omdat er waarheid in deze zelfveroordeking zit en de Geest van Waarheid dus een plaats voor Zichzelf in ons vindt? Zelfs ver weg contact met het Goddelijke bevrijdt de ziel van alle passies, inclusief afgunst, die verachtelijke nakomelingen van trots. De man die doorgaat met een nederige mening over zichzelf zal meer kennis krijgen van de mysteries van de komende wereld. Hij zal verlost worden van de kracht van de dood.

Uit ‘His Life is Mine’ van Archimandrite Sophrony p.55,60, St Vladimir Seminary Press, Crestwood, New York 1977. Ned.vertaling : Kris Biesbroeck

Het zegel van de gave van de Heilige Geest – Een preek voor de zondag van Pinksteren

Het Feest van vandaag is niet alleen een feest dat de Heilige Geest eert, maar alle drie de personen van de Ene Godheid. De Heilige Drie-eenheid is vandaag volledig aan de Kerk geopenbaard door de komst van de Heilige Geest. De Heilige Geest maakt in ons de hele geïncarneerde bedeling van de Heer Christus, de Zoon van de Vader, actief. Deze Zoon werd een Man voor dit doel, omwille van de mens die geschapen werd als de kroon van de schepping.
De Heilige Geest is als het ware een bepaald deel van de oorspronkelijke natuur van de mensheid — niet in wezen, maar door de genade van vereniging. Hij is als een bepaalde eigenschap, een natuurlijk maar meer dan natuurlijk orgaan van het leven, een essentieel onderdeel van het ware bestaan van de mens. Om zeker te zijn, is er geen verwarring: de menselijke natuur is niet de Goddelijke, noch de Goddelijke mensheid. Maar, samen met alle machten die aan de mensheid zijn geschonken, is het grootste inderdaad het feit dat hij vanaf het begin onafscheidelijk en zonder verwarring voor de Goddelijkheid op een zeer wonderbaarlijke manier verenigd was.

Lees verder “Pinksteren – preek”

Wat zijn de voorafgewijde Gaven ?

Wat zijn de voorafgewijde Gaven ?

Door ouderling Epiphanios Theodoropoulos

Onze Kerk heeft vastgesteld dat er elke woensdag en vrijdag van de Grote Vastentijd een andere Liturgie zal worden uitgevoerd, de Liturgie van de Voorafgewijde Gaven. Tijdens deze Liturgie wordt er geen Offer gebracht, dat wil gezegd, er is geen verandering van het brood en de wijn in het Lichaam en Bloed van Christus. De Eervolle Gaven, het brood en de wijn, zijn klaar, nadat ze tijdens de vorige zondagse Goddelijke Liturgie voorgeheiligd zijn (daarom wordt de Liturgie “Vooraf geheiligde Gaven” genoemd). Het is nu het Lichaam en Bloed van Christus, en het wordt gewoon aangeboden voor de gemeenschap van het volk. Elke zondag snijdt de priester uit de prosphoren [brood aanbieden] het zogenaamde “Lam”, dat is het vierkante stuk met het zegel waarop staat”ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ” [Jezus Christus overwint], en hij plaatst het op de Heilige Diskos. Dan, tijdens het zingen van “Wij zingen U…”, zal dit stuk brood door de zegen van de priester het brood, en de wijn, die zich in de Heilige Kelk bevindt, veranderen in het Lichaam en het Bloed van de Heer. Maar wanneer we in de rouwperiode van de Grote Vastentijd , zal de priester tijdens de zondagse Goddelijke Liturgie niet alleen een stuk uit het zegel van de prosphoron snijden, zoals we hierboven hebben uitgelegd, maar meer (meestal drie) afhankelijk van het aantal vooraf goedgekeurde liturgieën dat hij door de week zal uitvoeren.

Lees verder “Voorafgewijde gaven”

HET DIAKONAAT VOLGENS IGNATIUS VAN ANTIOCHIE

door Anastasios D. Salapatas

Introductie

Ignatius en zijn geschriften

Ignatius is een uitzonderlijke figuur van het christendom, “een man van intense toewijding”1, die leefde en zijn bisschoppelijke bediening aanbood in de jaren van de zogenaamde primitieve kerk.
De kerkelijke geschiedenis heeft slechts enkele biografische elementen over Ignatius bewaard; de meeste komen uit zijn eigen geschriften. Maar zijn Epistels zijn geen historisch-biografische teksten. Ze bevatten dus slechts zeer weinig details over Ignatius.
Van wat we weten was hij de tweede bisschop van Antiochië geweest, die zijn bediening begon rond 70 na 00.00 uur. Het is zeker dat hij enkele apostelen had ontmoet. De sociale omgeving waarin hij werd opgevoed, zou Grieks kunnen zijn geweest, of op zijn minst beïnvloed door de Griekse cultuur (dit is een conclusie die we bereiken door zijn geschriften te bestuderen).
Tijdens de jaren van de Romeinse vervolging door keizer Trajanus werd Ignatius gearresteerd en naar Rome gebracht om het martelaarschap te ontvangen. De gemeenschappelijke mening vandaag is dat hij aan dood in het Roman Stadion genoemd Colosseum2, ergens tussen de jaren 107 en 117 werd gezet.
Hij noemde zichzelf Theophoros 3, wat een zeer onderscheidende titel is voor christenen en de “God-drager” betekent. De titel betekent de nauwe geestelijke relatie die hij met Christus had. Zijn nagedachtenis wordt herdacht in de Oosters-Orthodoxe Kerk op 20 december en in de Romeinse kerk op 20 februari.
Op zijn laatste dagen voor zijn dood schreef hij zeven Epistels. Deze zijn als volgt: aan de Efeziërs, aan de Magnesiërs, aan de Trallianen, aan de Romeinen, aan de Philadelphianen, aan de Smyrnaeans en aan Polycarp. De eerste vier werden geschreven vanuit Smyrna en de overige drie uit Troas, in Klein-Azië4.
De epistels van Ignatius, geschreven op een relatief vroege datum, “hebben een belangrijke rol gespeeld in de theologische reflecties van de kerk en vertegenwoordigen een centraal twistpunt in de wetenschappelijke discussies van christelijke oorsprong”5.
De betekenis van de Epistels is zo groot, in feite omdat we daarin de eerste duidelijke en directe verwijzing vinden naar de drievoudige bediening en de vestiging van het kerkelijk gezag, waarvan het centrum de bisschop is6.
Deze teksten zijn van groot belang voor het hele christendom en daarom is Ignatius erkend als “de eerste grote theoloog van de post-apostolische periode en de eerste Vader en Leraar van de Kerk”7.

I. HET DOEL VAN DE VERSCHILLENDE DIACONALE VERWIJZINGEN IN DE EPISTELS VAN IGNATIUS

Lees verder “Het diakonaat volgens Ignatius van Antiochië”

Uitleg van het Evangelie Johannes 17:1-13:De zondag van de vaders van het Eerste Oecumenisch Concilie

DOOR  THEOFYLACT, AARTSBISSCHOP VAN OCHRID EN BULGARIJE

Gestorven 1107

“Vader het uur is gekomen, verheerlijk Uw Zoon opdat de Zoon U verheerlijke”
1-3. Deze woorden sprak Jezus uit, en hij hief Zijn ogen op naar de hemel, en zei: Vader, het uur is gekomen: Verheerlijk Uw Zoon, opdat Uw Zoon U ook verheerlijke; zoals U Hem macht hebt gegeven over al het vlees, opdat Hij eeuwig leven zou geven aan zovelen als U Hem gegeven hebt. En dit is het eeuwige leven, opdat zij U de enige ware God zouden kennen, en Jezus Christus, die U gezonden heeft. Nadat Hij de discipelen had aangemoedigd om de komende beproevingen dapper onder ogen te zien, wekte Christus hun geest opnieuw op, dit keer door gebed. Door te bidden leert Hij ons dat wanneer verleidingen ons bestormen, we al het andere opzij moeten zetten en naar God moeten vluchten. Men zou echter kunnen zeggen dat Jezus niet echt aan het bidden was, maar eerder met de Vader aan het praten was. Wees niet verbaasd dat elders wordt gezegd dat Jezus wel bad, knielend op de grond (zie Mt. 26,39). Want de Heer kwam, niet alleen om Zichzelf aan ons te openbaren, maar om ons alle deugden te leren door Zijn eigen voorbeeld, als een goede leraar. Hij laat ons zien dat Hij vrijwillig naar Zijn kruisiging gaat en zegt: Vader, het uur is gekomen. Zie hoe Hij verlangt naar de Passie, en omarmt het. Hij noemt het Zijn heerlijkheid, en de heerlijkheid van Zijn Vader, want inderdaad, door de Passie werden beiden verheerlijkt. Voor de kruisiging was Hij praktisch onbekend, zelfs voor de Joden: Israël kent Mij niet (Jes. 1:3), zei Hij. Daarna stroomde de hele wereld naar Hem toe.

Lees verder “”

Over de paradoxale vrijheid van armoede zoals onderwezen door St. John Chrysostom

door Charles Pope

Er is een gezegde dat je niet kunt stelen van een man die niets heeft, en je kunt een man die niets te verliezen heeft niet bedreigen. Van Jezus, de Mensenzoon die geen plaats had om zijn hoofd neer te leggen (Matt. 8:20), was dit zeker waar. De wereld had geen aanspraak op hem, niets om hem te boeien of zijn loyaliteit op te eisen. Zelfs zijn leven kon hem niet worden afgenomen, want hij had het al vrijelijk afgelegd (vgl. Joh 10,18).
St. Johannes Chrysostomus sprak er vrijmoedig over in een preek die de paradoxale vrijheid van armoede en de slavernij van rijkdom en bezit goed schetst. Daarover straks meer…

Maar bedenk eerst dat het hart van de slavernij die de meesten van ons ervaren voortkomt uit onze gehechtheid aan deze wereld. Zo gemakkelijk verkopen we onze ziel aan zijn verlokkingen; zo gemakkelijk verstrikt de wereld ons met zijn loze beloften en snuisterijen die zo snel plichten, afleidingen en vereisten worden. In ons hart weten we hoe de dingen van de wereld op ons drukken. Maar zelfs als we dit weten, trekt onze verslaving aan dingen ons verder in de eindeloze cyclus van steeds dieper wordende verlangens en het toenemende onvermogen om te leven zonder veel lastige dingen.
En het zijn niet alleen dingen. De wereld houdt ons vast met de betoverende belofte van populariteit, promotie en zelfs roem. En in onze wanhopige verslaving om populair te zijn, komen we te gemakkelijk op het punt dat we bijna alles zullen doen en bijna elk compromis sluiten voor populariteit en vooruitgang.Jezus zegt: Niemand kan twee heren dienen. Of hij zal de ene haten en de andere liefhebben , of hij zal zich aan de ene hechten en de andere verachten. Je kunt niet zowel God als geld dienen (Matt 6:24).

Lees verder “Over de paradoxale vrijheid van Armoede zoals onderwezen door St. John Chrysostom”