De Heilige Schrift in de Orthodoxe Kerk

De Bijbel is het boek van de kerk. Daarom lezen we de Heilige Schrift, niet als geïsoleerde individuen, maar als leden van de kerk. Om de Heilige Schrift in de geest van de kerk te houden, observeren we hoe de Schrift wordt gebruikt in de eredienst en hoe deze wordt geïnterpreteerd door de Heilige Vaders. Onze benadering van de Bijbel is dan zowel liturgisch als patristisch.
Het oosters-orthodoxe geloof van de kerk over de Heilige Schrift, dat is de Bijbel van het Oude Testament en het Nieuwe Testament, moeten we ons volledig bewust zijn van de heilige traditie. Traditie, is een leven, een persoonlijke ontmoeting met Christus, onze Heer in de Heilige Geest. Traditie wordt dan niet alleen door de kerk bewaard – ze leeft ook in de kerk, het is het leven van de Heilige Geest in de kerk. De Bijbel is dan de allerhoogste uitdrukking van Gods openbaring aan de mens.laat me u nu nederig een duidelijker begrip geven van de heilige traditie in de oosters-orthodoxe kerk:
De betekenis van traditie in de vroege christelijke vaders verwijst naar de Openbaring die God heeft gedaan en aan Zijn trouwe volk heeft overgeleverd door de monden van Zijn profeten en apostelen. Het betekent dus niet dat er iets is “overgeleverd”. Het Griekse woord voor Traditie, of het bijbehorende werkwoord, wordt op een vergelijkbare manier gebruikt in het Nieuwe Testament en op dezelfde manier toegepast op het verraad van Christus onze Heer door Judas aan de Joden (verlost), en op de levering (pardosis) van christelijke leer door St. Paulus aan zijn bekeerlingen.
De traditie werd “Apostolisch” genoemd omdat het door de apostelen werd overgeleverd aan de kerken die zij stichtten. Het werd later ook “kerkelijk” genoemd omdat het in elke generatie opnieuw werd geleverd door de leraren van de kerk aan hun volk. De inhoud ervan werd beschouwd als een van de centrale feiten en overtuigingen die in de geloofsbelijdenis van de grote orthodoxe bisdommen werden uitgekristalliseerd. In de vroegchristelijke literatuur zijn er verwijzingen naar een “ongeschreven traditie” die door de apostelen is achtergelaten. Dit lijkt echter niet te verwijzen naar enige hoeveelheid informatie die onafhankelijk is van de Schrift, maar eerder naar het bewijs van primitieve christelijke instellingen en gebruiken die bijbelse leringen bevestigen.

Dan, door Heilige Traditie (met hoofdletter T) wordt het totaal van waarheden van het geloof betekenen; deze werden oorspronkelijk mondeling door Christus en de apostelen overgedragen aan de leden van de kerk en daarna in hun geheel onderwezen door de kerk. Deze waarheden zijn gedeeltelijk geformuleerd en verklaard door de Oecumenische Concilies en door kleine synodes die door de eerste zijn gevalideerd; ze circuleren ook in het gemeenschappelijke geloof en geweten van de kerk en zijn opgenomen in latere dogmatische en symbolische teksten, in de geschriften van de vaders en in de liturgische boeken van de kerk. De Heilige Traditie bevat ook alle kerkelijke tradities (met kleine t) die verwijzen naar aanbidding, gebruiken en, in het algemeen, de gebruiken die verband houden met het leven van de kerk. Deze tradities verdienen respect van de kant van de gemeenschap, maar moeten worden onderscheiden van de dogmatische traditie die verwijst naar de waarheden van het orthodoxe geloof. De Heilige Traditie wordt beschouwd als een bron van christelijk geloof met hetzelfde gezag en dezelfde status als die van de Bijbel.
Dit verwijst naar het feit dat Christus in heerlijkheid verschijnt terwijl hij nog op aarde is. Het is gerelateerd in de eerste drie evangeliën (Matteüs 17:1-13, Marcus 9:2-13, Lucas 9:28-36), en wordt ook vermeld in de II-brief van Petrus 1:16-18. Het visioen van Christus werd door Ss. Petrus, Jakobus en Johannes getransfigureerd en wordt door de evangelisten beschreven met opvallende overeenkomsten over de hoofdlijnen ervan. Volgens de overlevering vond de transfiguratie plaats op de berg Tabor, maar veel geleerden geven de voorkeur aan de berg Hermon en sommige zelfs de Olijfberg. De gebeurtenis werd geïnterpreteerd als de verklaring van de Joodse Wet en Profeten aan het Messiasschap van Christus, aangezien zowel Mozes als Elia verschenen ten tijde van de Transfiguratie rechts en links van Christus.
De gebeurtenis was ook Goddelijke verkondiging van Christus’ Zoonschap en een voorafschaduwing van zijn toekomstige glorie. Het feest van de Transfiguratie vond zijn oorsprong in de Oosterse Kerk. Het was eerst een lokaal en onofficieel feest, maar het werd wijd goedgekeurd vóór het jaar 1000. Van daaruit werd het geïntroduceerd in het Westen, maar het werd pas in het midden van de 15e eeuw een algemene viering. Feestdag, 6 augustus. – Bron: A Dictionary of Greek Orthodoxy, door Rev. Nicon D. Patriancos, Hellenic Heritage Publications., Pleanstville, N.Y., 1984., pp. 356-357
De ziel van de Heilige Orthodoxie is gebed, en het is ook de Heilige Schrift, omdat de Christelijke Kerk een Schriftuurlijke Kerk is. De Oosters-Orthodoxe Kerk volgt de geloofsovertuigingen van het Oude Testament, het Nieuwe Testament en verschillende boeken van de Apocriefen. Aangezien de Oosters-Orthodoxe Kerk daarom naar de Heilige Schrift kijkt, is de Bijbel de allerhoogste uitdrukking van Gods openbaring aan de mens, en het moet niet worden beschouwd als iets dat boven de kerk is opgezet, maar als iets dat leeft en wordt begrepen binnen de kerk (daarom moet men de Heilige Schrift en de Heilige Traditie niet scheiden). Het is aan de Kerk dat de Heilige Schrift uiteindelijk haar gezag ontleent, want het was de Kerk, die oorspronkelijk besliste welke boeken deel uitmaken van de Heilige Schrift; en het is alleen de Kerk die de Heilige Schrift met gezag kan interpreteren. Dit is het geval uit de vele uitspraken in de Bijbel die op zichzelf verre van duidelijk zijn, en de individuele lezer, hoe oprecht ook, dreigt te dwalen als hij zijn eigen persoonlijke interpretaties vertrouwt. Nu kunnen we zeggen dat de orthodoxe christen bij het lezen van de Heilige Schrift de leiding van de kerk accepteert. Wie helpt ons daarom bij het begrijpen van de Heilige Schrift en wie leidt ons? Ten eerste de Heilige Geest en ten tweede wenden wij ons in de orthodoxe kerk tot de Heilige Vaders door de vele eeuwen heen die hebben geholpen bij de interpretaties van de Bijbel of zoals de Oosters-Orthodoxe Kerk graag uitdrukt: Heilige Schriften.
Glorie zij u, o God, glorie zij u!
Nederig in Christus, onze ware God,

Vader Demetrios Horigen

Bron: http://www.serfes.org/

Vertaling : Kris Biesbroeck