Categorie: Bezinnende teksten van Kerkvaders e.a

In het zwarte, gapende graf vliegen alle hoop, plannen, gewoonten, berekeningen en – vooral – zingeving: de zin van het leven. Betekenis heeft zijn betekenis verloren, en een andere onbegrijpelijke Betekenis heeft vleugels op je rug doen groeien … En ik denk dat iedereen die deze ervaring van eeuwigheid heeft gehad, al was het maar één keer; die de weg heeft begrepen die hij gaat, al is het maar één keer; die Hem heeft gezien die voor hem uitgaat, al is het maar één keer – zo iemand zal het moeilijk vinden om van deze weg af te wijken: voor hem zal alle troost vergankelijk lijken, alle schatten waardeloos, alle metgezellen, als hij onder hen de Ene Metgezel niet ziet, die zijn kruis draagt.

– Moeder Maria van Parijs (regels geschreven na de dood van haar kind)

Wanneer we al zijn uitwegen hebben geblokkeerd door middel van de gedachtenis aan God, eist het intellect van ons dwingend een taak die zijn behoefte aan activiteit zal bevredigen. Voor de volledige vervulling van zijn doel moeten we het niets anders geven dan het gebed ‘Heer Jezus’. Laat het intellect zich voortdurend concentreren op deze woorden in zijn innerlijke heiligdom met zo’n intensiteit dat het niet wordt afgewend, voor mentale beelden.

jZoals een moeder haar baby de naam ‘vader’ leert en het kind het woord steeds weer met haar laat herhalen, totdat het deze naam gebruikt in plaats van een ander kinderlijk gehuil, zodat het zelfs in de slaap luid tot zijn vader roept: zo moet de ziel leren herhalen en ‘Heer Jezus’ roepen.

– Sint Diadochus van Photike

We moeten niet vergeten dat alles wat we bezitten een geschenk is. De eerste zaligspreking is er een van armoede, en alleen als we volgens deze zaligspreking leven, kunnen we het koninkrijk van God binnengaan. Deze zaligspreking heeft twee aspecten. Ten eerste is er het zeer duidelijke feit dat we niets bezitten dat we kunnen houden, of we dat nu willen of niet; het is de ontdekking dat ik niets ben en dat ik niets heb – totale, onherstelbare, hopeloze armoede. We bestaan omdat we gewild zijn en tot bestaan zijn gebracht. We hebben er niets voor gedaan, het was geen daad uit vrije wil. We bezitten het leven niet op zo’n manier dat het voor niemand mogelijk is om het van ons af te nemen, en alles wat we zijn en alles wat we bezitten is op deze manier kortstondig. We hebben een lichaam – het zal sterven. We hebben een geest – maar het is genoeg voor een klein vat om in een brein te barsten om de grootste geest plotseling te laten doven. We hebben een hart, gevoelig en levendig – en toch komt er een moment dat we al ons medeleven, al ons begrip voor iemand die in nood is, zouden willen uitstorten, en op dat moment is er slechts een steen in onze borst.

jIn zekere zin kunnen we dus zeggen dat we niets bezitten omdat we meester zijn van niets dat in ons bezit is. En dit zou ons niet kunnen leiden tot het gevoel tot het koninkrijk van God te behoren en ons daarin te verheugen, maar tot wanhoop – als we ons niet zouden herinneren dat, hoewel geen van deze dingen van ons is op zo’n manier dat ze niet van ons kunnen worden weggenomen, we ze toch bezitten. Dit is het tweede aspect van de zaligspreking. Wij zijn rijk, en alles wat wij bezitten is een gave en een teken van de liefde van God en de liefde van de mensen, het is een voortdurende gave van goddelijke liefde; En zolang we niets bezitten, wordt de goddelijke liefde voortdurend en volledig gemanifesteerd. Maar alles wat we in eigen handen nemen om te bezitten, wordt uit het rijk van de liefde gehaald. Het wordt zeker van ons, maar de liefde is verloren. En het zijn alleen zij die alles weggeven, die zich bewust worden van ware, totale, definitieve, onherstelbare, geestelijke armoede, en die de liefde van God bezitten die in al Zijn gaven tot uitdrukking komt. Een van onze theologen heeft gezegd: ‘Al het voedsel van deze wereld is goddelijke liefde die eetbaar is gemaakt’. Ik denk dat dit waar is en op het moment dat we proberen rijk te worden door iets veilig in onze handen te houden, zijn we de verliezers, want zolang we niets in handen hebben, kunnen we nemen, vertrekken, doen wat we willen.

jjjDit is het Koninkrijk, het gevoel dat we vrij zijn van bezit, en deze vrijheid vestigt ons in een relatie waarin alles liefde is – menselijke liefde en goddelijke liefde.

– Anthony Bloom, Beginnen te bidden

De bijbel en de kerk

De christelijke kerk is een schriftuurlijke kerk: de orthodoxie gelooft hier net zo vast, zo niet vaster in dan het protestantisme. De Bijbel is de hoogste uitdrukking van Gods openbaring aan de mens, en christenen moeten altijd ‘mensen van het Boek’ zijn. Maar als christenen mensen van het boek zijn, is de bijbel het boek van het volk; het moet niet worden beschouwd als iets dat boven de Kerk is ingesteld, maar als iets dat leeft en wordt begrepen binnen de Kerk (daarom moet men Schrift en Traditie niet scheiden). Het is aan de Kerk dat de Bijbel uiteindelijk zijn gezag ontleent, want het was de Kerk die oorspronkelijk besliste welke boeken deel uitmaken van de Heilige Schrift; en het is alleen de Kerk die de Heilige Schrift met gezag kan interpreteren. Er zijn veel uitspraken in de Bijbel die zelf verre van duidelijk zijn, en de individuele lezer, hoe oprecht ook, loopt het gevaar zich te vergissen als hij op zijn eigen persoonlijke interpretatie vertrouwt. ‘Begrijp je wat je leest?’ Filippus vroeg de Ethiopische eunuch; en de kamerling antwoordde: ‘Hoe kan ik, tenzij iemand mij leidt?’ (Handelingen viii, 30-1). Orthodoxen, wanneer ze de Schrift lezen, aanvaarden de leiding van de Kerk. Wanneer een bekeerling in de Orthodoxe Kerk wordt opgenomen, belooft hij: Ik zal de Heilige Schrift aanvaarden en begrijpen in overeenstemming met de interpretatie die werd en wordt aangehangen door de Heilige Orthodoxe Katholieke Kerk van het Oosten, onze Moeder*’.

– Kallistos Ware, De Orthodoxe Kerk

‘Over Bijbel en Kerk, zie vooral Dositheus, Belijdenis, Decreet ii’

Denk eraan, o God, degenen die worden beproefd, in de mijnen, ballingschap, bittere slavernij en in elke verdrukking, beperking en moeite, en allen die om uw grote mededogen smeken; en degenen die van ons houden, degenen die ons haten en degenen die ons hebben gevraagd, hoe onwaardig we ook zijn, om voor hen te bidden.

En gedenk al uw volk, o Heer, onze God. Stort uw rijke barmhartigheid over hen uit en verleen hen al hun verzoeken tot verlossing. En degenen aan wie we ons niet hebben herinnerd, hetzij door onwetendheid, hetzij door vergeetachtigheid, of door het aantal van hun namen, onthoud hen zelf, o God, die de leeftijd en naam

van ieder kent, die ieder kent vanaf de moederschoot. Want U, o Heer, bent de hulp van de hulpelozen, de hoop van degenen zonder hoop, de Redder van de storm, de toevlucht van degenen op zee, de arts van de zieken. Wees alles voor alle mensen, O jij die iedereen en zijn verzoek kent, elk huishouden en zijn behoeften.

Bevrijd, O Heer, deze stad/dorp/stad, en elke stad, stad en dorp, van hongersnood, pest, aardbeving, overstroming, vuur, zwaard, buitenlandse invasie en burgeroorlog

– Anafora van Sint Basilius de Grote

De Kerk van Christus is geen instituut. Het is een nieuw leven met Christus en in Christus, geleid door de Heilige Geest. De Kerk, als het Lichaam van Christus, is juist daardoor het domein waar de Heilige Geest werkt. Meer nog: de Kerk is leven in de Geest omdat zij het Lichaam van Christus is. Degenen die in Christus leven, dragen de Heilige Geest in zichzelf en omgekeerd leren degenen die de Geest hebben de betekenis van de woorden van Sint-Paulus: “Het is niet langer ik die leef, maar Christus die in mij leeft.” Het is juist dit zegel van de Geest, dit dragen van de Geest, dat de orthodoxe ziel boven alles zoekt en verlangt.

– Vader  Serge Boelgakov (1871-1944) –

Want niets doet het oog van de ziel zo pijn en vertroebelt het als de menigte wereldse zorgen en de zwerm verlangens. Want dit is het hout dat deze rook voedt. En zoals vuur, wanneer het vochtige en verzadigde brandstof vasthoudt, veel rook doet ontbranden; zo ook produceert dit verlangen, zo heftig en brandend, wanneer het een ziel vastpakt die (om zo te zeggen) vochtig en losbandig is, op zijn manier ook een overvloed aan rook. Om deze reden is er behoefte aan de dauw van de Geest en aan die lucht, zodat deze het vuur kan doven, de rook kan verstrooien en onze gedachten vleugels kan geven. Want het kan niet, het kan niet zo zijn dat iemand die gebukt gaat onder zulke grote kwaden naar de hemel zou vliegen; het is goed als we, omdat we geen belemmeringen hebben, onze weg daarheen kunnen klieven; of beter gezegd, het is zelfs niet mogelijk, tenzij we de vleugel van de Geest verkrijgen.

Uit de preken van Johannes Chrysostomos

 

Nadat degene die onze eredienst voorzit dank heeft uitgesproken en alle mensen hun instemming hebben gegeven, geven degenen die diakenen worden genoemd aan iedere aanwezige het brood en de wijn vermengd met water, waarover de dankzegging werd geofferd, zodat allen kunnen deelnemen. Dit voedsel wordt door ons de Eucharistie genoemd. Het is niemand anders geoorloofd hieraan deel te nemen, behalve degenen die geloven dat de dingen die wij onderwijzen waar zijn en gewassen zijn in de wateren van de doop voor de vergeving van zonden en wedergeboorte, en die volgens de leringen van Christus leven. Wij ontvangen dit voedsel niet als gewoon brood en drank. Net zoals Jezus Christus, onze Verlosser, vlees en bloed werd voor onze verlossing, zo hebben we geleerd dat het voedsel dat gezegend is door het gebed van Zijn Woord het vlees en bloed is van die Jezus die vlees is geworden en ons vlees en bloed voedt. . Want de apostelen hebben in hun memoires, die Evangeliën worden genoemd, aan ons doorgegeven wat Jezus hen heeft opgedragen. Ze vertellen dat Jezus brood nam en na dankzegging zei: “Dit is mijn lichaam. Doe dit ter nagedachtenis aan mij.” En op dezelfde manier, nadat hij de beker had aangenomen en dank had gezegt, zei hij: “Dit is mijn bloed” en gaf het alleen aan hen.

– St. Justinus de filosoof en martelaar, die rond 155 n.Chr. in Rome werd geëxecuteerd omdat hij een christen was, in zijn The First Apology, geschreven aan de keizers Antoninus Pius en Marcus Aurelius, en aan het volk van Rome .

Gebed voor alle behoeften door Sint Cyprianus van Carthago

Laten we zonder dubbelhartigheid tot de Heer bidden, in harmonie met elkaar, Hem met zuchten en tranen smeken, zoals het past bij onze positie – geplaatst als we zijn tussen de velen, weeklagend dat zij zijn afgevallen, en het getrouwe overblijfsel dat vreest dat dit zal gebeuren. doe zelf hetzelfde; tussen de zwakken, die zich in groten getale hebben teruggetrokken, en de weinigen die nog standvastig zijn.

Laten we bidden dat de vrede zeer spoedig in ons mag worden hersteld, dat hij ons zal helpen in onze gevaren te komen, dat hij ons uit onze duistere schuilplaatsen zal trekken, en dat Gods genadige beloften aan Zijn dienstknechten vervulling zullen vinden. Mogen wij zien dat de Kerk hersteld wordt en dat onze verlossing veiliggesteld wordt; na de regen, mooi weer; na de duisternis, licht; na deze stormen en stormen, een zachte kalmte.

Laten we Hem vragen ons te helpen, omdat Hij ons liefheeft zoals een Vader Zijn kinderen liefheeft, en ons de tekenen van Zijn goddelijke macht te geven die bij Hem gebruikelijk zijn. Zo zullen onze vervolgers ervan worden weerhouden te lasteren, zullen degenen die zijn afgevallen zich voor een bepaald doel bekeren, en zal het vaste, onwrikbare geloof van de standvastigen met heerlijkheid worden gekroond.

Cyprianus van Carthago

“Door de Heilige Geest komt ons herstel naar het paradijs, onze hemelvaart naar het koninkrijk der hemelen, onze terugkeer naar de adoptie van zonen, onze vrijheid om God onze Vader te noemen, ons deelgenoot worden van de genade van Christus, ons feit dat we kinderen van God worden genoemd. licht, ons delen in de eeuwige heerlijkheid, en, in één woord, ons gebracht worden in een staat van alle ‘volheid van zegeningen’, zowel in deze wereld als in de komende wereld, van alle goede gaven die voor ons in petto zijn Door dit te beloven, door geloof en door de weerspiegeling van hun genade te aanschouwen alsof ze al aanwezig waren, wachten we op het volledige genot.’

Basilius de Grote

 

“Geliefden, nu zijn wij kinderen van God; en het is nog  niet geopenbaard wat wij zullen zijn, maar wij weten dat wanneer Hij geopenbaard wordt, wij aan Hem gelijk zullen zijn, want wij zullen Hem zien zoals Hij is”

(Eerste brief van Johannes 3:2)

“Wie christen wil worden, moet eerst dichter worden. Dat is wat het is! Je moet lijden. Je moet liefhebben en lijden; lijden voor degene van wie je houdt. Liefde doet moeite voor de geliefde. Ze rent de hele nacht door; ze blijft wakker; ze bevlekt haar voeten met bloed om haar geliefde te ontmoeten. Ze brengt offers en negeert alle belemmeringen, bedreigingen en moeilijkheden in het belang van de geliefde. Liefde jegens Christus is iets dat nog hoger is, oneindig hoger.

vervolg citaat :

En als we ‘liefde’ zeggen, bedoelen we niet de deugden die we zullen verwerven, maar het hart dat doordrongen is van liefde jegens Christus en anderen. We moeten alles in deze richting draaien. Zien we een moeder met haar kind in haar armen en bukkend om het kind een kus te geven, terwijl haar hart overloopt van emotie? Merken we hoe haar gezicht oplicht als ze haar engeltje vasthoudt? Deze dingen ontgaan een persoon met liefde voor God niet. Hij ziet ze, is er van onder de indruk en zegt: ‘Had ik maar die emoties tegenover mijn God, tegenover mijn Heilige Dame en onze heiligen!’ Kijk, zo moeten wij Christus, onze God, liefhebben. Je verlangt ernaar, je wilt het, en met de genade van God verkrijg je het.”

– Ouderling Porphyrios, gewond door liefde

Als we bezoek krijgen van onze broeders, moeten we dit niet als een hinderlijke onderbreking van onze stilte beschouwen, uit angst dat we ons afsnijden van de wet van liefde. We moeten ze ook niet ontvangen alsof we ze een plezier doen, maar alsof wij het zelf zijn die een gunst ontvangen: en omdat we hen veel verschuldigd zijn, moeten we ze vrolijk smeken om van onze gastvrijheid te genieten, zoals de patriarch Abraham ons heeft laten zien.

Theodorus de asceet

“God is er in deze momenten van rust en kan ons in één ogenblik precies geven wat we nodig hebben. Dan kan de rest van de dag zijn gang gaan, misschien onder dezelfde inspanning en spanning, maar in vrede. En als de nacht valt en je kijkt terug op de dag en ziet hoe fragmentarisch alles is geweest en hoeveel je van plan was dat ongedaan is gemaakt en alle redenen die je hebt, om je te schamen en te schamen: neem gewoon alles, precies zoals het is, leg het in Gods handen en laat het bij Hem. Dan zul je in staat zijn om in Hem te rusten – echt te rusten – en de volgende dag te beginnen, als een nieuw leven.” 

St Teresa Benedicta van het Kruis

Nota :

Teresa Benedicta van het Kruis, beter bekend als Edith Stein . Zij was een jodin, maar agnostisch. Zij was Doctor in de filosofie en medewerkster  van de grote  Duitse filosoof Husserl (de vader van de fenomenologie). Ze bekeerde zich tot het Christendom en trad in het klooster van de Karmelietessen in Nederland. Tijdens de Jodenvervolging in Duitsland werd ze opgepakt omdat ze jodin was. Ze stierf in het concentratiekamp van Auschwitch op het einde van de tweede wereldoorlog. Ze werd later heilig verklaard.

‘Hierbij een korte brief van de heilige :

“Als kind van het Joodse volk, dat bij de genade van God de afgelopen elf jaar ook een kind van de katholieke kerk is geweest, durf ik met de vader van het christendom te spreken over datgene wat miljoenen Duitsers onderdrukt. Wekenlang hebben we in Duitsland daden gezien die de spot drijven met elk gevoel van rechtvaardigheid en menselijkheid, om nog maar te zwijgen van de liefde voor de naaste. Jarenlang hebben de leiders van het nationaal-socialisme haat tegen de joden gepredikt. … Maar de verantwoordelijkheid moet tenslotte liggen bij degenen die hen tot dit punt hebben gebracht, en ook bij degenen die zwijgen tegenover zulke gebeurtenissen. Alles wat er dagelijks gebeurde en nog steeds gebeurt, vindt zijn oorsprong bij een overheid die zichzelf ‘christelijk’ noemt. Wekenlang hebben niet alleen de Joden, maar ook duizenden trouwe katholieken in Duitsland en, naar ik geloof, over de hele wereld, gewacht en gehoopt dat de Kerk van Christus haar stem zou verheffen om een ​​einde te maken aan dit misbruik van de naam van Christus. Is deze verafgoding van ras en regeringsmacht, die door de radio in het publieke bewustzijn wordt gepropt, geen openlijke ketterij? Is de poging om Joods bloed te vernietigen geen misbruik van de heiligste menselijkheid van onze Verlosser, van de meest gezegende Maagd en de apostelen? Staat dit alles niet lijnrecht tegenover het gedrag van onze Heer en Heiland, die zelfs aan het kruis nog steeds voor zijn vervolgers bad? En is dit niet een zwarte vlek op de notulen van dit Heilig Jaar, dat bedoeld was als een jaar van vrede en verzoening? Wij allen, die trouwe kinderen van de Kerk zijn en die de omstandigheden in Duitsland met open ogen zien, vrezen het ergste voor het prestige van de Kerk, als de stilte nog langer voortduurt.”

Icoon van de heilige Edith Stein

Vraag hierbij : heeft de Orthodoxe Kerk ook hierin niet gefaald  in verband met de oorlog in Ukraïne ??  Waar blijft de tijd dat de gezamelijke patriarchen  een gepast oordeel zullen vellen over de ciminele patriarch van Moscou ???? Het is ook hier : zwijgen , zwijgen, zwijgen.

Iedereen kan danken voor goede dingen, of zelfs God danken ondanks de slechte dingen om hem heen. Maar het doelbewust danken voor zelfs de slechte dingen is weerzinwekkend. Het is juist dit zich verdiepen in het hart van het weerzinwekkende dat het merkteken van het kruis draagt. Het kruis “maakt Hem tot zonde, die geen zonde kende.” Waar is de rechtvaardigheid daarin? Er is geen gerechtigheid – alleen liefde….. Datgene waarvoor we geen dank kunnen of willen zeggen, is datgene wat we uitsluiten van het Koninkrijk – van de mogelijkheid van verlossing in Christus.

Vader Stephen Freeman

Heer God ! Ik prijs u voor alle dingen, ik zegen u voor alle dingen, ik zegen u, ik verheerlijk u, samen met de eeuwige en hemelse Jezus Christus, uw geliefde Zoon, met wie voor u en de Heilige Geest nu beide glorie komen en voor alle komende leeftijden. Amen

St. Policarp van Smyrna