Vroege Kerkvader Origines

Origines (ca 185-253)
priester en theoloog
Homilie over Numeri 17

“Volg Mij”

Bileam profeteerde: “Hoe schoon zijn uw woningen, o Jakob, en uw tenten, o Israël” (Num 24:5). Hier is Jakob het symbool van de volmaakte mens in daden en werken, en Israël van de zoekers naar wijsheid en kennis. (…) Van hem die zijn plichten vervuld heeft en de volmaaktheid van werk heeft bereikt, zou men kunnen zeggen dat het volmaakte werk zijn huis is, zijn prachtige huis. In tegenstelling tot hen die werken aan de wijsheid en de kennis, hier komt geen einde aan hun inspanningen – want waar is de grens van de werken van God? Hoe dichter men erbij komt, hoe meer diepte men ontdekt; hoe meer men doorgrondt, hoe beter men het onuitsprekelijke en onbegrijpelijke karakter ervan zal begrijpen; want de wijsheid van God is onbegrijpelijk en onschatbaar. Voor deze mensen die op de weg van de wijsheid van God voortschrijden, prijst Bileam niet hun huizen, want ze zijn niet aan het einde van hun reis gekomen, maar hij bewondert de tenten waarmee ze zich steeds verplaatsen en voortgaan. (…)

Lees verder “Origines : Volg Mij !”

Kijk om je heen; er zijn de hemel en de aarde. Ze roepen hardop dat ze gemaakt zijn, want ze veranderen en variëren. Wat er ook is dat niet is gemaakt, en toch is geweest, heeft niets dat er voorheen niet was. Dit is iets wat nog niet bestaat, wat het betekent om veranderd en gevarieerd te zijn. Hemel en aarde spreken dus duidelijk dat zij zich niet gemaakt hebben: “Wij zijn, omdat wij gemaakt zijn; we bestonden niet voordat we zover kwamen, zodat we onszelf hadden kunnen maken!” En de stem waarmee ze spreken is gewoon hun zichtbare aanwezigheid. U was het, Heer, die deze dingen maakte. Gij zijt mooi; zo zijn ze mooi. Gij zijt goed, zo zijn zij goed. Gij zijt; zo zijn ze. Maar zij zijn niet zo mooi, noch zo goed, noch zo echt als hun Schepper-kunstenaar.

St. Augustinus  : Belijdenissen

Gebed en Theologie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ware theologie is de aanbidding die het intellect biedt. Het intellect verduidelijkt het moment van gebed, maar alleen gebed kan het de vurigheid van de Geest geven. Theologie is licht, gebed is vuur.

Olivier Clement

Het is daarom essentieel om de ‘hartgeest’ als kalm water te laten bezinken. Dan wordt het een rustig meer waarin de hemel wordt weerspiegeld, waarin het gezicht van Christus te zien is.

Olivier Clement

Onze natuur is om te aanbidden, maar tenzij dat element op God is gericht, wordt het “een zinloze onpersoonlijke kracht, die ons wegdraagt in zijn momentum. Het wordt een zoektocht naar extase – ongeacht wat voor soort bereikt door vernietiging … De aanbiddelijke integratie van de natuur in de persoon wordt omgekeerd in een helse gevangenschap van het individu in de natuur.

Olivier Clement

Mensen blijven hun individuele en collectieve obsessies op God projecteren, zodat ze hem kunnen toe-eigenen en gebruiken. Maar zij zouden moeten begrijpen dat God niet kan worden gebruikt, alsof hij een object is, want met hem is er geen buitenkant en kan de Schepper niet zij aan zij met het schepsel worden geplaatst.

Olivier Clement

St. Seraphim sprak, net als Franciscus van Assisi, met dieren. Op een dag zagen twee nonnen hem diep in gesprek met een beer. De beren van de Russische bossen zijn erg woest en de twee vrouwen waren doodsbang. Maar Serafim stelden hen gerust en lieten hen zien dat hij die geheiligd is in vrede leeft met de hele schepping, net zoals Adam deed voor de zondeval.

Olivier Clement

De kenosis van de Zoon onthult het mysterie van God die Liefde is. Deze gave van leven is een verlengstuk van een mysterieuze uitwisseling in het hart van de Mensheid. In God zelf sluit de Ene de Ander niet uit, het omvat het. De Eenheid van God is zo compleet, zo rijk, dat het geen eenzaamheid op zich is, maar eerder de volheid van de gemeenschap. En daarmee de bron van alle gemeenschap.

Olivier Clement

Want ieder mens is een gapende ruimte die wacht om gevuld te worden met God.

Olivier Clement

Bron : Olivier Clément “Over de mens: een spirituele antropologie

‎Wie in het verleden leeft, is als een dode man. Wie in de Toekomst leeft in zijn verbeelding is naïef, omdat de Toekomst aan God toebehoort. De vreugde van Christus is alleen te vinden in het Heden, in het Eeuwige Heden van God. Onze bestemming is om God te aanbidden en onze medemensen lief te hebben.

Moeder Gabriëlla‎

WIE ZICH NIET ONDERWERPT AAN DE KASTIJDING VAN GOD, EN TERUGDEINST VOOR DE STRIJD VAN DE CHRISTELIJKE GEHOORZAAMHEID, IS NIET IN STAAT DE LEVENGEVENDE THEOLOGIE ALS GEESTELIJKE TOESTAND TE KENNEN.

ARCHIMANDRIET ZACHARIAS ZACHAROU

“Ik vraag je om iets te proberen. Als iemand om je treurt, je oneerlijk behandelt of iets van je neemt, bid dan als volgt: “Heer, we zijn allemaal jullie schepselen. Heb medelijden met Uw dienaren en richt ze tot bekering,” en dan zul je merkbaar genade in je ziel dragen. Laat je hart je vijanden liefhebben, en de Heer, die je goede wil ziet, zal je in alle dingen helpen en zal je zelf ervaring laten zien. Maar wie het kwaad van zijn vijanden denkt, heeft geen liefde voor God en kent God niet.”

+ St. Silouan de Athoniet, Geschriften, IX.21

H. Petrus Chrysologus (ca 406-450) bisschop van Ravenna en kerkleraar
Sermon 78 ; PL 52, 420

“Petrus… sleepte het net aan land. Het was vol grote vissen”

“De leerling van wie Jezus hield zei tegen Petrus: ‘Het is de Heer!” Degene die geliefd is, ziet het eerst: de liefde heeft op alle dingen een scherpere blik; degene die liefheeft voelt altijd met een grotere levendigheid. (…) Welke moeilijkheid maakt de geest van Petrus zo traag en verhindert hem om Jezus als eerste te zien, zoals in deze situatie gebeurde? Waar is de bijzondere getuigenis gebleven die hem deed uitroepen: “U bent de Christus, de Zoon van de levende God”? (Mt 16,16) Waar is hij? Petrus was naar Kaïfas gegaan, de hogepriester, waar hij zonder moeite de fluistering van een dienstmeisje had gehoord, maar hij is traag in het herkennen van zijn Heer.

Lees verder “Petrus Chrysologus .”

Dorotheus van Gaza (ca. 500-?) monnik in Palestina
Instructies, nr 8, 90-91 ; SC 92

Het vuur van de woede

Rancune is iets anders dan boosheid, wat iets anders is dan irritatie, wat iets anders is dan onrust. Hier is een voorbeeld dat u het zal doen begrijpen. Om een vuur te maken, heb je alleen een klein brandend kooltje nodig. Dit vertegenwoordigt het woord van de broeder die je beledigt. Het is nog maar een klein kooltje, want wat is een simpel woord van je broer? Als je het verdraagt, doof je het kooltje. Als je daarentegen begint te denken: “Waarom zei hij dat tegen mij? Ik heb hem iets te zeggen!” (…) Zoals iemand die een vuur aansteekt, gooi je er twijgjes op en maakt rook, hetgeen het probleem is. (…)
Door de kleine woorden van je broeder te verdragen, kon je het kooltje blussen voordat de problemen verschenen. Maar zelfs deze onrust kun je nog gemakkelijk bedaren door stilte, door gebed, door een eenvoudige beweging van het hart. Indien je daarentegen rook blijft maken, d.w.z. je hart opzweept en opwindt, en denkt: “Waarom heeft hij mij dat gezegd? Dat kan ik ook tegen hem zeggen! “De toevloed en de verwarring van de gedachten, die het hart beïnvloeden en verhitten, wekken de vlam van irritatie op. (…) Hier begint dus de irritatie (…).

Lees verder “Dorotheos van Gaza : Rancune is iets anders dan boosheid…..”

Omdat we onvoorzichtig worden over
onze eigen fouten en niets doen om
onze eigen dood te betreuren , verliezen we de kracht om onszelf te corrigeren en zijn we altijd
bezig met onze naaste.

Abba Dorotheos van Gaza

Sergei Bulgacov

Christus is opgestaan ​​uit het graf als een bruidegom

Het leven van de huidige tijd is geen afwijzing of vernietiging van deze tijd, maar een veruiterlijking van alle dingen in deze tijd die het waard zijn om geëxternaliseerd te worden; net zoals de eeuwigheid van de toekomst geen vergeten of afschaffing van de tijd is, maar een stopzetting van zijn veranderlijke loop. De verheerlijking van het schepsel in de opstanding wordt bereikt door de prestatie van zelfverloochening. Want de opstanding van Christus vindt plaats krachtens zijn vrijwillig lijden en sterven aan het kruis, door het feit dat hij ‘de dood door de dood heeft overwonnen’.
De overwinning op de dood wordt van binnenuit bereikt, door middel van de dood zelf. Het leven van deze wereld wordt tot het einde geleefd in de dood van Christus, net zoals de dood, gekend en ervaren tot het einde, nu machteloos is om hem vast te houden, want het is uitgeput in hem …. De opstanding is niet de schepping van een nieuw leven, maar de overwinning op de dood in de dood zelf. Het is het eeuwige leven, stralend uit de dood, het eeuwige leven van “Christus die als een bruidegom uit het graf is opgestaan.”

Lees verder “Bulgacov : Christus is opgestaan als een bruidegom…”

ALS JE GERESPECTEERD WILT WORDEN DOOR ANDEREN,
IS HET VAN HET GROOTSTE BELANG JEZELF TE RESPECTEREN.
ALLEEN OP DIE MANIER, ALLEEN DOOR JE ZELF TE RESPECTEREN,
RESPECT TE HEBBEN VOOR JEZELF, DWING JE ANDEREN
JE TE RESPECTEREN.

FEDOR DOSTOEVSKY

CHRISTENEN MOETENOP ALLES GERICHT ZIJN
EN MOGEN GEEN OORDEEL VELLEN
OVER WIE DAN OOK, NOCH OVER DE
PROSTITUEE NOCH OVER ZONDAARS NOCH OVER  WANORDELIJKE
PERSONEN. MAAR ZIJ MOETEN ALLE PERSONEN BEOORDELEN
MET EEN RECHTLIJNIG VERSTAND EN EEN ZUIVERE BLIK,
ZODAT HET VOOR ZO IEMAND BIJNA EEN
NATUURLIJKE EN VASTE HOUDING IS OM NOOIT IEMAND TE VERACHTEN
OF TE VOORDELEN OF IEMAND TE VERAFSCHUWEN OF MENSEN TE VERDELEN, OF
MENSEN IN CATEGORIEËN IN TE DELEN.

ST. MACARIUS DE GROTE
ORTHODOXE KERKVADERS

De Heer heeft ons een teken gegeven ‘zo diep als Sheol en zo hoog als de hemel’, zoals we niet hadden moeten durven hopen. Hoe hadden we kunnen verwachten een maagd met kind te zien, en in dit Kind een ‘God met ons’ te zien die in de diepten van de aarde zou neerdalen om het verloren schaap te zoeken, wat het schepsel betekent dat hij had gevormd, en dan weer op te stijgen om zijn Vader deze ‘mens’ [de mensheid] zo opnieuw te presenteren? –

Irenaeus van Lyon

“Zie, ik sta aan de deur en klop. Als iemand Mijn stem hoort en de deur opent, zal Ik naar hem toe komen en met hem dineren, en hij met Mij” (Openb. 3:20). Hoe vaak hebben we staan huilend naar de hemel te kijken waar we denken dat de Heer Jezus woont! Hij is aanwezig en staat voor ons, en alles wat ons ervan weerhoudt Hem tegen te komen is het gebrek aan waarneming van ons hart! Hoe vaak hebben we voor Hem gestaan en Hem gesmeekt om tot ons te spreken, in de hoop dat we Hem zouden horen, maar het was nutteloos! Hij blijft ons bij naam noemen; niets weerhoudt ons ervan Zijn stem te horen, behalve onze bezorgdheid over onze eigen dagelijkse problemen. De fout die we maken is dat we Hem willen zien te midden van de dagelijkse gebeurtenissen die mentale en emotionele leegte invullen. Maar in feite is de Heer nu aanwezig buiten al deze dingen, voorbij tijd en gebeurtenissen, die hij beheerst volgens Zijn eigen wijze plan. De alerte en eenvoudige ziel merkt de aanraking van Zijn hand op die het verhaal van zijn redding door de jaren heen en de opeenvolging van gebeurtenissen schrijft. Onze successen en mislukkingen werken op een positieve manier samen, geleid door de Almachtige voor onze redding. Tijdelijke verliezen zijn geen geestelijke verliezen, en moeilijkheden, verdriet, pijn en ziekte zijn de taal van de goddelijke voorzienigheid, de geheime code ervan, die, wanneer ontcijferd in de Geest, opstanding, vreugde en eeuwige heerlijkheid spelt.

Mattew the Poor, gezegende herinnering

ARCHIMANDRIET ZACHARIAS
meditatie over een gesprek
met Vader Stephen Freeman

Troost elkaar
Mijn vrouw en ik (Het gaat hier over Vader Stephen Freeman) hadden de gelegenheid voor een ochtendgesprek met Archimandriet Zacharias van st. John’s Monastery in Essex tijdens onze recente reis naar Engeland. Het gesprek varieerde van algemeen tot privé. Eén segment is een constante meditatie voor mij sinds die ochtend. Het ging om comfort.
Vader Zacharias merkte op dat God ‘ons wil troosten’.

De Vader: Gezegend zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader van genade en God van alle troost, (2Co 1:3 NKJ)
De Zoon is Zelf de Trooster, de Geest is “een andere Trooster” (Joh. 14:6).
Deze dynamiek gaat naar de kern van bekering, die in veel opzichten de wortel is van ons ware bestaan (zo ver verwijderd van een juridisch en moralistisch begrip). Want het is wanneer ons hart gebroken is en niet wegloopt of verbergt dat we God kunnen oproepen om ons te troosten. En dat doet hij.
Die troost is de gave van Zijn eigen leven in ons, een deel van Zijn eigen vreugde en liefde. De hardheid van ons hart creëert muren en obstakels die weigeren getroost te worden. In ons lijden en onze pijn sluiten we onszelf in en probeert het ego angstig te ontsnappen (wat de bron is van het grootste deel van onze zonde).

Lees verder “Arch.Zacharias / S. Freedman”

Laten we geen bittere rechters van anderen zijn, zodat we ook geen strikt verslag van ons krijgen. Want we hebben zonden die te groot zijn om een excuus te pleiten. En laten we daarom meer barmhartigheid tonen aan hen die onvergeeflijke zonden hebben begaan, zodat we ook van tevoren voor onszelf dezelfde genade kunnen neerleggen. En toch, hoe grootmoedig we ook mogen zijn, we zullen nooit in staat zijn om zo’n liefde voor de mens bij te dragen als we nodig hebben aan de hand van een God die de mens liefhebt.

Johannes Chrysostomos

Hou van dieren : God heeft hen onbezorgd de beginselen van denken en vreugde gegeven. Maak hun vreugde niet lastig, maak ze niet lastig, ontneem ze hun geluk niet, werk niet tegen Gods bedoeling in. Mens, wees niet trots op uw superioriteit ten overstaan van dieren; zij zijn zonder zonde, en u, met uw grootheid, bezoedelt de aarde door uw verschijning erop, en laat de sporen van uw vuilheid  achter- helaas, het is waar voor bijna ieder van ons!

Fyodor Dostojevsky