De Kerk mag nooit spreken vanuit de positie van MACHT. Het zou niet een van de krachten moeten zijn die deze of gene staat beïnvloeden. De Kerk zou, zo u wilt, net zo machteloos moeten zijn als God zelf, die niet dwingt maar de schoonheid en de waarheid van de dingen oproept en onthult zonder ze op te leggen.

– Anthony Bloom

‎“De Heer wil dat we elkaar liefhebben. Hier is vrijheid: in liefde voor God en naaste. In deze vrijheid is er gelijkheid. In aardse orden is er misschien geen gelijkheid, maar dit is niet belangrijk voor de ziel. Niet iedereen kan een koning zijn, niet iedereen een patriarch of een baas. Maar in elke positie is het mogelijk om God lief te hebben en Hem te behagen, en alleen dit is belangrijk. En wie God op aarde meer liefheeft, zal in Grotere heerlijkheid in Zijn Koninkrijk zijn.”‎

‎+ St. Silouan de Athoniet, ‎‎Wijsheid van de berg Athos: De geschriften van Staretz Silouan, 1866-1938‎‎, VI.23‎

‎Het is een noodzaak om elke dag de Bijbel te lezen. Dan wordt onze geest  en gedachten  gevormd volgens het woord van God. Onze geest raakt eraan gewend om te leven volgens het woord van God, en als we enkele jaren op deze manier leven, dan beginnen we langzaam te denken in de Geest van Gods geboden. Het is werkelijk verbazingwekkend dat zelfs zo klein als wij zijn, we op dezelfde manier kunnen denken met de Schepper van deze wereld.‎

Heilige Sophrony van Essex‎

.. Zijn hele leven was een voortdurende zelfvernedering, een oneindige zelfontlediging, vanaf het moment van Zijn conceptie tot Zijn dood en begrafenis en daarna. In de extreme nederigheid van Zijn afdaling liet God het niet bij de wolken. Zijn reis eindigde ook niet op aarde. Hij ging helemaal naar de hel. In Zijn extreme nederigheid daalt Hij af naar het uiterste van de verdoemenis van de mens en strekt Hij Zijn hand uit naar degenen die in de duisternis en de schaduw van de dood zitten. Door Zijn handen uit te strekken, omhelst Hij allen: zij die Hem liefhadden, en zij die Hem haatten; zij die Hem zijn hele leven bijstonden, en zij die Hem verloochenden. Hij strekt Zijn open handen uit naar allen, zodat iedereen die wil Hem kan grijpen, en Hij zal hen uit de hel trekken. Lager dan dit, er is geen plaats voor de mens of God om naartoe te gaan.

-Ouderling Aimilianos

Als ik moet zeggen of God al dan niet bestaat, ben ik dichter bij Zijn waarheid als ik zeg dat Hij niet bestaat, omdat God iets heel anders is dan dat wat ik als bestaan erken.

-Maximus de Belijder

Hoewel Hij de oneindige God is, wordt Hij in Zijn oneindige liefde vrij klein, zodat Hij door Zijn volk bemind kan worden. Hij regeert de wereld van bovenaf, maar dringt niet aan op Zijn koninklijke prerogatieven; Hij rekent goddelijke transcendentie niet tot iets om naar gegrepen te worden, maar daalt eerder af naar beneden, vernedert Zichzelf en wordt één met Zijn volk. –

Ouderling Aimilianos

“Adem in mij, o Heilige Geest, opdat mijn
gedachten heilig mogen zijn.
Werk in mij, o heilige Geest, opdat ook mijn werk heilig moge zijn.
Vervul mijn hart, O Heilige Geest, dat ik alleen liefheb wat heilig is.
Versterk mij, o Heilige Geest, om alles wat heilige is te verdedigen
Bewaak mij dan, o heilige geest, opdat ik altijd heilig moge zijn.
Amen.”

Augustinus

St Silouan de Athoniet lag eens, uitgeput, wanhopig, moe van het huilen, ’s nachts op de grond. De Heer verscheen op een onbegrijpelijke manier aan hem en vroeg: Waarom huilt u?” … Weet je niet dat ik de wereld zal oordelen… Ik zal genade  hebben voor ieder mens die minstens één keer in zijn leven God heeft genoemd.” 

Toen ging de gedachte door zijn hoofd:  “Waarom zijn we dan de hele dag zo gekweld?”. En de Heer reageerde op de beweging van zijn gedachte: “Zij die lijden voor Mijn gebod zullen Mijn vrienden in het Koninkrijk der Hemelen zijn, maar met de rest zal Ik gewoon medelijden hebben”. En de Heer vertrok.

“God heeft zich geheel aan u gegeven en zonder voorbehoud: als Hij u alles gegeven heeft, en er niets meer voor Hem overblijft om u te geven, zoals Hij heeft gedaan in zijn lijden en in de Heilige Eucharistie, dan vereist de rede dat ook jullie je jezelf zonder voorbehoud aan Hem moet geven.”

~ St. Johannes Chrysostomus

Om met Jezus te leven heb je strijd, nederigheid en onophoudelijk gebed nodig. Dit zijn uw hulpmiddelen voor de moeilijke weg die voor u ligt.

 St Mozes de sterke

“Jij ook mijn zoon, hoe lang zul je nog nalatig zijn? Wat is  de grens van je nalatigheid? Zoals het vorig jaar was, zo is het dit jaar; zoals het gisteren was, zo is het vandaag. Zolang je nalatig bent , zal er geen vooruitgang voor u zijn. Wees waakzaam, verhef uw hart, want u zult moeten voor de rechterstoel van God staan en rekenschap afleggen  van wat u gedaan hebt, zowel privé als in
in het openbaar (Rm 14:10).”

St. Pachomius de Grote

Christos Yannaras : Radicale bekering die tot verlossing leidt….

Christos Yannares

​….radicale bekering die tot verlossing leidt , vereist  tegelijkertijd een pijnlijk verlies: Christus bevestigt dat je haar moet verliezen om je ziel te redden (Mt 16:25).

Dit betekent dat je de diepgewortelde identificatie van jezelf met je individuele aard en met de biologische en psychologische verdediging van het ego moet afwijzen .

Het betekent afstand doen van alle afhankelijkheid van menselijke kracht, goedheid, gezag, actie of effectiviteit. Wie ooit wil leven, moet zijn leven verliezen – de illusie van het leven dat individuele overleving en zelfvoorziening is -om zijn leven te redden als persoonlijk onderscheidend vermogen en vrijheid: “laat hem zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen.” Aanvaarding van het kruis en de vrijwillige dood van alle menselijke zelfverzekerdheid schenkt leven in zijn krachtigste en meest effectieve vorm. Maar bovenal betekent uw leven verliezen dat u afstand doet van individuele verworvenheden, objectieve erkenning van deugd en het gevoel van verdienste, die de pijlers zijn van ons verzet tegen de noodzaak van gemeenschap met God en vertrouwen in Hem.

Christos Yannaras

Degenen die de Goddelijke gaven en inzichten zoeken terwijl ze ondergedompeld worden in de passies verkeren in trotse en dwaze waanideeën. Ten eerste moet men werken aan het reinigen van zichzelf. Genade wordt gezonden als een geschenk aan hen die gereinigd zijn van de passies. En ze krijgen het rustig, op het moment dat ze het niet merken. –

Nectarios van Aegina ”

Vader Stephen Freeman

We verlangen niet alleen om steeds meer te hebben, we vinden onszelf vaak machteloos om minder te verlangen. “Wroeging van de koper” is geen fictie – het is de versie van de consument van een kater.  Als het verlangen om meer te hebben beperkt zou zijn tot materiële goederen, zou het misschien maar een vervelende zaak zijn. De ziekte van pleonexia ( (hebzucht en begeerte) is echter spiritueel en infecteert ons hele leven. Pleonexia  is geen ziekte die kan worden geïsoleerd tot een enkel gebied van ons leven. We willen meer van alles: meer dingen, meer seks, meer eten, meer entertainment, ad infinitum. In het Koninkrijk van God is zelfontlediging het principe van het ware bestaan (vgl. Fil 2,5-11). En zo raken we in de ban van een spiritueel principe van de diepste ironie: we hunkeren naar meer dat ons steeds verder van ons wezen afsleept. Hoe meer we winnen, hoe minder we bestaan. .. De orthodoxe manier van leven vraagt ons doelbewust om de geest van de Mammon af te zweren. We vasten, we beoefenen vrijgevigheid – en we doen dat als een manier van leven. We zijn niet gemaakt voor acquisitie (zich van alles aanschaffen). Ons leven is te vinden in het Kruis. Het kruis is zowel de plaats waar Christus onze redding heeft volbracht, als de weg van verlossing zelf. Het is zowel de wijsheid als de kracht van God. De wijsheid van het Kruis is de zelfontlediging van Christus. Deze zelfontlediging is niet anti-leven, maar de feitelijke manier van waarachtig bestaan. “Wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het vinden.” .. Ons verlangen om meer te hebben drijft anderen van ons weg, of plaatst hen in de positie van rivaliserende concurrenten. Ze interfereren met mijn tijd, mijn plannen, mijn interesses, mijn plezier, etc. Om Christus’ wil, verlies je leven. Waarom zou je blijven proberen de wereld te winnen?

 Vader Stephen Freeman   © 2022 juli

‎Het is onmogelijk dat iemand die zich tot de wereld heeft gekeerd en haar angsten voelt, en zijn hart in de wens om de mensen te behagen, dat eerste en grote gebod van de Meester kan vervullen: ‘U zult God liefhebben met heel uw hart en met heel uw kracht’ (Mt. 22,37).‎

Gregorius van Nyssa

H. Augustinus (354-430)
bisschop van Hippo (Noord Afrika) 
Sermon 63 ; PL 38, 424

Augustinus

“Het werd volmaakt stil”

De slaap van Christus is een teken van een mysterie. De mensen die in de boot zitten staan voor de zielen die het leven in deze wereld op het kruishout, doorgaan. Ook is de boot het symbool van de kerk. Ja, werkelijk (…) het hart van elke gelovige is een boot die op zee vaart; ze kan niet droevig worden als haar geest goede gedachten onderhoudt.

Heeft men je beledigd? Dat is de wind die je geselt. Ben je kwaad; dat is de golf die hoger wordt. Komt de verleiding op; dat is de wind die blaast. Is je ziel bezorgd; dat zijn de hoge golven. (…) Maak Christus wakker, laat Hem tot je spreken. “Wie is dat toch dat zelfs de wind en de zee naar Hem luistert?” Wie is Hij? “Hij heeft de zeeën gemaakt”; “door Hem werd alles geschapen” (Ps 95,5; Joh 1,3). Doe dus zoals de winden en de zee: luister naar de Schepper. De zee onderwerpt zich aan de stem van Christus en jij blijft doof? De zee gehoorzaamt, de wind wordt rustig, en jij gaat door met blazen? Wat willen we daarmee zeggen? Spreken, zich druk maken, denken over wraak: is dat niet doorgaan met blazen en niet willen stoppen voor het woord van Christus? Wanneer je hart bezorgd is, laat je dan niet overspoelen door de golven.

Als de wind ons toch omverblaast – want we zijn slechts mensen- en als de wind negatieve gedachten in ons hart aanwakkert, laten we dan niet wanhopen. Laten we Christus wakker maken, opdat we onze reis kunnen vervolgen op een rustige zee.

Bron : Evzo.org

G. Dimitriou vertelt over de gezegende ouderling Sophrony Sacharov

 

Ik ontmoette ouderling Sophrony omdat mijn geestelijke vader, vade Cherubeim (Karambelas; 1920-1979), abt en oprichter van het klooster van de Parakleet in Oropos Attica, een oude vriend van hem was. Ze woonden samen toen vader Sophrony zich terugtrok uit het klooster van Agios Panteleimon en in de woestijn woonde, waar hij diende als een spiritueel leider van de woestijn-asceten.

1. ‘Krijg je de zegen van vader Sofrony niet?’

Omdat ik regelmatig naar Londen reisde, zei de gezegende ouderling Cherubim tegen me: ‘Ga je niet de zegen van vader Sophrony krijgen en hem ontmoeten?’ Toen had ik zijn boek “Old Silouanos” gelezen, dat (ook) in het Grieks was vertaald.

Ik ging naar Essex, nadat ik eerst met hem had gebeld, en hij ontving me in een heel bescheiden en eenvoudig kantoor. De muur van dit kantoor is geschilderd door pater Sophronio, die ook een uitstekend schilder was.
Ik heb een uur naast hem gezeten. En omdat ik langs zijn geestelijke broer ging, opende ik me weer voor hem. Hij sprak heel veel met me en ik was enorm opgebouwd. Een paar jaar geleden had ik het geluk hem weer te zien. Ik ging weer met een vriend van mij, die ook een van de geestelijke kinderen van vader Porphyrios was. We gingen naar Essex.

2. “In de tijd dat de zon opkwam…”

Toen herinnerde ik me een verhaal dat vader Cherubim me vertelde over deze heilige, die verlicht werd door de Heilige Geest. Zijn werken, wie ze ook leest, begrijpt dat ze vol openbaring zijn. Daar herinnerde ik me wat de gezegende vader Cherubim me altijd vertelde. Iets wat hij wist en niet wilde onthullen voordat vader Cherubim stierf.
Dus wat vader Cherubim me had geopenbaard, was dat vader Sophrony voortdurend bad met het “Onze Vader”. Hij stond en keek naar de zonsopgang, beginnend bij de avond en zijn handen naar de hemel opheffend. Hij sprak elk woord zo langzaam dat hij elk existentieel aspect van zijn relatie met de Vader besefte. Hij bleef bidden tot het “Onze Vader” was afgelopen op het moment dat de zon ’s morgens opkwam. Van nacht tot ochtend. Hij bleef tot de ochtend onbeweeglijk in gebedshouding. Het was erg ontroerend.

3. De piercing afgedankte trui‎
‎

Ouderling Cherubim vertelde me ook een verhaal van hem, dat ik vertelde aan ouderling Sophrony, tijdens mijn tweede bezoek aan zijn klooster in Essex, toen ik hem ook de groeten van ouderling Porfier bij me nam.‎
‎ Ik zei hem:‎
‎ Ouderling, man, ik hoorde een verhaal over jou; dat je al je bezittingen weggaf, en dat je alleen nog maar een piercing shirt kon weggeven. Toen je dit shirt weggaf, gaf je het aan een reiziger, aan een bedelaarswandelaar van de berg Athos…‎
‎ De Ouderling antwoordde me:‎
‎ ‘Ja’, zei wijlen ouderling vader Cherubim! Maar hij vertelde je niets.‎
‎ En hij voegde er direct het volgende aan toe:‎
‎ “Dat deze bedelaar haar weggooide, en ik haar weer vond, omdat ze zich schaamde om dit shirt te dragen!…

4. “Zeven mensen!”

De professor van de Theologische School van de Universiteit van Athene, Georgios Galitis, herinnert zich en vertelt over ouderling Sophrony : –
Ik herinner me een keer, wandelend in zijn klooster in Essex – Ouderling Sophrony, ondanks de vele decennia van jaren op zijn rug, kon en liep comfortabel – ik draaide me om en zei tegen hem: –
Ouderling, je bent al zoveel jaren een kluizenaar en al zoveel jaren een spiritueel leider van de asceten van de berg Athos. Je hebt geschreven over het ongeschapen licht, over deze spirituele ervaringen. Heb je mensen ontmoet die dit ongeschapen licht hebben gekend, gezien?
Zijn antwoord was: –
Zeven mensen.
Ik vroeg hem toen of die mensen wisten wat het ongeschapen licht was. Hij antwoordde dat er maar twee het wisten.
En hij legde mij uit: –
Er waren velen die wisten wat het ongeschapen licht is, wat deze ervaringen van vergoddelijking zijn, en ze kwamen en zeiden tegen mij: “Ik had dat en dat gevoel, ik had deze ervaring. Is het het ongeschapen licht? ‘Nee,’ zei ik tegen hen. Maar andere eenvoudige mensen kwamen en zeiden tegen me: ‘Ik had deze schokkende ervaring. Wat was dat voor ding? En toen legde ik ze uit wat het was..

5. ‘Heb je een aureool op de Oudereling gezet?’

Sint Silouan (1866-1938) is altijd zijn voorbeeld en rolmodel en zijn patroonheilige geweest. Alles was tot hem doordrenkt. U begreep dat, net zoals wij ,geen bestaan ​​hebben zonder onze natuurlijke, biologische vader, aan wie wij – evenals aan onze moeder – ons fysieke bestaan ​​te danken hebben, zo vond ouderling Sophrony dat hij zijn ​​bestaan te danken had aan zijn ouderling en meester , de heilige Silouan. Zoals hij schrijft in zijn boek: ‘tijdens de laaste jaren van de Ouderling, van 1931 tot zijn laatste dag, 11/24 september 1938, was het het dat we in die tijd de persoon waren die het dichtst bij hem stond.’
Nog voordat hij in 1989 werd heilig verklaard, noemde ouderling Sophrony hem een ​​”heilige”. In de kerk die hij bouwde en waarin hij St. Silouan schilderde, schilderde hij het met een aureool. Toen ik het zag, zei ik tegen hem: ‘Heb je een aureool op ouderling Silouan gezet?’ Hij glimlachte en zei niets. Hij prevelde also de officiële proclamatie was van de ouderling Silouan als een heilige…

Kleitou Ioannides: “Senator van de 20e eeuw”? Hoofdstuk. 14e, §3-§4, p. 255-256 en 259-261.
Bron : https://paraklisi.blogspot.com/ © juli 2020