“Geef ons deze dag ons dagelijks brood”… Wij vragen dat dit brood ons dagelijks gegeven wordt, zodat wij, die in Christus zijn en dagelijks de Eucharistie ontvangen als het voedsel van de zaligheid, niet, door in nog meer zware zonde te vervallen en ons vervolgens te onthouden van communicatie, en van het hemelse Brood worden onthouden en van het Lichaam van Christus worden gescheiden. Hij zelf waarschuwt ons en zegt: Tenzij u het vlees van de Zoon des Mensen eet, zult u geen leven in u hebben.

-Het Onze Vader 18. (Geschreven 252 na Christus) Sint Cyprianus van Carthago (200-258 na Christus)

Onderwerp je vlees en zijn verlangens, vertrap het. Zet alles vleselijk op hetzelfde niveau als modder of modder en houd je er niet mee bezig. Wanneer we alles wat vleselijk en zondig is als niets beschouwen, dan zal de Heer alles voor ons zijn en zal hij in ons hart regeren, over onze aardse verlangens.”

– St. Johannes  van Kronstadt

Wat moeten we doen om ons niet te vervelen met mensen? We moeten begrijpen dat God Zijn wil met betrekking tot ons volbrengt door de personen die Hij ons zendt. Er zijn geen toevallige ontmoetingen: of God stuurt ons een persoon die we nodig hebben of we worden door God naar iemand gestuurd, zonder dat we ons daarvan bewust zijn.

Vader Alexander Elchaninov

Heilige Sophrony van Essex

“De tragedie van de mens”

De tragiek van onze tijd ligt in onze bijna volledige onwetendheid, of onoplettendheid, dat er twee koninkrijken zijn, de tijdelijke en de eeuwige. We zouden het Koninkrijk der Hemelen op aarde bouwen en elk idee van opstanding of eeuwigheid verwerpen. Opstanding is een mythe. God is dood.

Laten we teruggaan naar de Bijbelse openbaring, naar de schepping van Adam en Eva en het probleem van de erfzonde. ‘God is licht en in hem is helemaal geen duisternis’ (1 Johannes 1.5). Het gebod dat aan de eerstgeroepene in het Paradijs werd gegeven, geeft dit aan en geeft tegelijkertijd aan dat, hoewel Adam absolute keuzevrijheid bezat, het kiezen om te eten van de boom van de kennis van goed en kwaad een breuk met God als de enige bron van leven zou inhouden. Door te kiezen voor kennis van het kwaad, door te genieten van het kwaad, brak Adam onvermijdelijk met God, Die op geen enkele manier met het kwaad verbonden kan worden (vgl. 2 Kor. 6,14-15). In een breuk met God sterft Adam. ‘In de dag dat gij daarvan eet’, aldus afscheid nemend van mij, mijn liefde, mijn woord, mijn wil verwerpend, ‘zult gij zeker sterven’ (Gen. 2,17). Hoe Adam precies de vrucht van de boom van de kennis van goed en kwaad ‘proefde’ is niet van belang. Zijn zonde was om aan God te twijfelen, om te proberen zijn eigen leven onafhankelijk van God te bepalen, zelfs los van Hem, naar het patroon van Lucifer. Hierin ligt de essentie van Adams zonde: het was een beweging naar zelfverheerlijking. Adam kon zich natuurlijk vergoddelijking wensen, hij was geschapen naar de gelijkenis van God, maar hij zondigde in het zoeken naar deze vergoddelijking, niet door eenheid met God, maar door breuk. De slang verleidde Eva, de hulp die God voor Adam had gemaakt, door te suggereren dat God een verbod invoerde dat hun vrijheid zou beperken om goddelijke overvloed aan kennis te zoeken – dat God niet bereid was dat zij ‘als goden waren die goed en kwaad kenden’ (Gen. 3.5).

Ik ontmoette voor het eerst het begrip tragedie, niet in het leven maar in de literatuur. De zaden van tragedie, zo leek het me in mijn jeugd, worden gezaaid wanneer een man zich volledig in de ban voelt van een of ander ideaal. Om dit ideaal te bereiken is hij bereid om elk offer, elk lijden, zelfs het leven zelf te riskeren. Maar als hij toevallig het doel van zijn streven bereikt, blijkt het een onbeschaamde hersenschim te zijn: de werkelijkheid komt niet overeen met wat hij in gedachten had. Deze trieste ontdekking leidt tot diepe wanhoop, een gewonde geest, een monsterlijke dood.

Verschillende mensen hebben verschillende idealen. Er is de ambitie voor macht, zoals bij Boris Goodoennov. Om zijn doel na te streven liet hij het niet bij bloedvergieten. Met succes, hij ontdekte dat hij niet had gekregen wat hij verwachtte. ‘Ik heb het hoogtepunt van de macht bereikt, maar mijn ziel kent geen geluk.’ Hoewel de zorgen van de geest aanleiding geven tot een nobeler zoektocht, realiseert het genie op het gebied van wetenschap of kunst vroeg of laat zijn onvermogen om zijn oorspronkelijke visie te voltooien. Nogmaals, de logische ontknoping is de dood.Het lot van de wereld verontrustte me diep. Het menselijk leven in welk stadium dan ook was onvermijdelijk verbonden met lijden. Zelfs de liefde zat vol tegenstrijdigheden en bittere crises. Het zegel van vernietiging lag overal.

Ik was nog een jonge man toen de tragedie van historische gebeurtenissen alles overtrof wat ik in boeken had gelezen. (Ik verwijs naar het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, gevolgd door de Revolutie in Rusland.) Mijn jeugdige hoop en dromen stortten in. Maar tegelijkertijd opende zich een nieuwe visie op de wereld en haar betekenis voor mij. Zij aan zij met verwoesting overwoog ik de wedergeboorte. Ik zag dat er geen tragedie in God was. Tragedie is uitsluitend te vinden in de lotgevallen van de man wiens blik niet verder is gegaan dan de grenzen van deze aarde. Christus Zelf typeert geenszins de tragedie. Evenmin is Zijn al-kosmisch lijden van tragische aard. En de christen die de gave van de liefde van Christus heeft ontvangen, voor al zijn besef dat die nog niet compleet is, ontsnapt aan de nachtmerrie van de alles verterende dood. De liefde van Christus, gedurende de hele tijd dat Hij hier bij ons verblijft, was acuut lijden. ‘O ongelovige en perverse generatie’, riep Hij. ‘Hoe lang zal ik u nog lijden?’ (Matteüs 17.17). Hij weende om Lazarus en zijn zusters (vgl. Johannes 11,35). Hij treurde over de hardvochtigheid van de Joden die de profeten doodden (vgl. Matt. 23,37). In Gethsémané was zijn ziel ‘buitengewoon bedroefd, zelfs tot in de dood’ en ‘zijn zweet was als het ware druppels bloed die op de grond vielen’ (Matth. 26:38; Lucas 22:44). Hij leefde de tragedie van de hele mensheid; maar in Hemzelf was er geen tragedie. Dit blijkt duidelijk uit de woorden die Hij tot Zijn discipelen sprak, misschien slechts kort voor Zijn verlossende gebed voor de hele mensheid in de Hof: ‘Mijn vrede geef Ik u’ (Johannes 14:27). En even verderop: ‘Ik ben niet alleen, want de Vader is met mij. Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat gij in Mij vrede zou hebben. In de wereld zult gij verdrukking hebben, maar wees van goede moed; Ik heb de wereld overwonnen’ (Johannes 16:32, 33). Zo is het met de christen: ondanks al zijn diepe mededogen, zijn tranen en gebeden voor de wereld, is er niets van de wanhoop die vernietigt. Zich bewust van de adem van de Heilige Geest, is hij verzekerd van de onvermijdelijke overwinning van het Licht. De liefde van Christus, zelfs in de meest acute stress van het lijden (die ik de ‘hel van het liefhebben’ zou willen noemen), omdat het eeuwig is, is vrij van passie. Totdat we de allerhoogste vrijheid van de passies op deze aarde bereiken, kunnen lijden en medelijden, het lichaam verslijten, maar het zal alleen het lichaam zijn dat sterft. ‘Vrees niet hen die het lichaam doden, maar niet in staat zijn de ziel te doden’ (Matth. 10:28).

We kunnen zeggen dat zelfs vandaag de dag de mensheid als geheel niet is opgegroeid met het christendom en nog steeds een bijna bruut bestaan voortsleept. Door te weigeren Christus te aanvaarden als eeuwige mens en, nog belangrijker, als ware God en onze Redder , ongeacht de vorm die de weigering aanneemt en wat het voorwendsel ook is, verliezen we het licht van het eeuwige leven. ‘Vader, ik wil dat ook zij, die Gij mij gegeven hebt, met Mij zijn waar Ik ben; opdat zij mijn heerlijkheid mogen aanschouwen, die gij mij gegeven hebt, want gij hebt mij lief voor de grondlegging der wereld’ (Johannes 17:24). Daar, in het Koninkrijk van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest, moet ons verstand wonen. We moeten hongeren en dorsten om dit wonderbaarlijke Koninkrijk binnen te gaan. Dan zullen we in onszelf de zonde overwinnen van het weigeren van de liefde van de Vader zoals die ons door de Zoon geopenbaard is (vgl. Johannes 8,24). Wanneer we voor Christus kiezen, worden we voorbij tijd en ruimte gedragen, buiten het bereik van wat ‘tragedie’ wordt genoemd.

Op het moment dat de Heilige Geest ons de hypostatische vorm van gebed geeft, kunnen we beginnen met het verbreken van de kettingen die ons ketenen. Als we uit de gevangeniscel van het egoïstische individualisme naar de wijde uitgestrektheid van het leven naar het beeld van Christus komen, nemen we de aard van het personalisme van het Evangelie waar. Laten we even stilstaan bij het verschil tussen deze twee theologische concepten: het individu en de persoon. Het is een erkend feit dat het ego het wapen is in de strijd om het bestaan van het individu dat de oproep van Christus weigert om ons hart te openen voor totale, universele liefde. De persoon daarentegen is ondenkbaar zonder allesomvattende liefde, noch in het Goddelijke Wezen, noch in de mens. Langdurige en verre van gemakkelijke ascetische inspanning kan onze ogen openen voor de liefde die Christus onderwees, en we kunnen de hele wereld veranderen door onszelf, door ons eigen lijden en zoeken te begrijpen. We worden als een wereldwijde radio-ontvanger en kunnen onszelf identificeren met het tragische element, niet alleen in het leven van individuele mensen, maar van de wereld in het algemeen, en we bidden voor de wereld als voor onszelf. In dit soort gebeden aanschouwt de geest de diepten van het kwaad, het sombere resultaat van het eten van de ‘boom van de kennis van goed en kwaad’. Maar het is niet alleen het kwaad dat we zien, we maken ook contact met het Absolute Goed, met God, Die ons gebed vertaalt in een visioen van Ongeschapen Licht. De ziel kan dan de wereld vergeten voor wie ze bad en zich niet meer bewust zijn van het lichaam. Het gebed van goddelijke liefde wordt ons wezen, ons lichaam.

De ziel mag terugkeren naar deze wereld. Maar de geest van de mens, die zijn opstanding heeft ervaren en existentieel tot in de eeuwigheid is gekomen, is er nog verder van overtuigd dat tragedie en dood het gevolg zijn van zonde en dat er geen andere weg naar verlossing is dan door Christus.

Heilige Sophrony Sacharov (2001) (2e ed.) Zijn leven is van mij. Hoofdstuk 4: De tragedie van de mens. New York: St Vladimir’s Seminary Press.

Vertaling : Kris Biesbroeck (© )

Soms
voel je tijdens het gebed een soort
vervreemding van God
en wanhoop.

Laat je niet meeslepen
door zo’n gevoel;
het komt van de duivel.

Zeg in uw hart:
“Ik wanhoop niet aan redding,
verwerpelijk als ik ben;
en aangemoedigd door Uw
onmetelijke mededogen,
kom ik tot U.

Als er enige hoop op
redding voor mij is, als Uw liefdevolle
barmhartigheid de
veelheid van mijn overtredingen kan overwinnen,
wees Gij mijn Redder.”

Sint-Jan van Kronstadt
Mijn leven in Christus

“Een ware christen gedraagt zich in dit leven alsof het een voorbereiding kan zijn op het toekomstige leven en niet alleen een leven hier beneden. In zijn daden denkt hij niet aan wat hier van hem gezegd zal worden, maar aan wat daar in de hemel gezegd zal worden; hij vertegenwoordigt voor zichzelf dat hij altijd in de tegenwoordigheid van God is, van de engelen en alle heiligen, en herinnert zich dat zij op een dag zullen getuigen van zijn gedachten, woorden en daden. 

Sint-Jan van Kronstadt

Wanneer een boze geest ziet dat iemand God probeert te behagen en vooruitgang boekt in het goede, vindt hij zijn weg naar de harten van andere mensen en van daaruit benijdt hij de godvruchtige persoon. Op deze manier creëert de gevallen geest een slechte gezindheid in andere mensen ten opzichte van hun broeder, en zij voelen afgunst jegens hem. Onder invloed van de demon plegen ze veel slechte en kwaadaardige daden tegen hun broer, verspreiden ze leugens en geruchten over hem en storen ze hem terwijl hij zijn zaken doet.

Ouderling Thaddeus van Vitovnica

Wordt gemakkelijk, comfortabel en vij. Hij heeft vrede, of hij nu in eenzaamheid is of omringd door anderen. Hij is blij dat hij rust heeft, maar hij raakt niet geïrriteerd als er commotie om hem heen is. Hij spreekt met vreugde tot iedereen, maar hij is niet verloren als de omgeving stil is. Hij geniet van het leven, maar hij is nog meer tevreden met het idee van de dood, die tot leven leidt.”

– Aartsbisschop Makarios van Australië in zijn boek ‘Lord and Master of My Life’

H. Gregorius van Nazianze (330-390)
bisschop en kerkleraar
Homilie 14, over de liefde voor de armen, § 23-25 ; PG 35,887

“Wie betrouwbaar is in het kleine, is ook betrouwbaar in het grote”

Leer inzien waaraan u het bestaan te danken hebt, het ademen, het denken en wat het hoogste goed is, het leren kennen van God, de hoop op het rijk der hemelen, het aanschouwen van de heerlijkheid, nu nog wel als het ware in spiegels en raadsels, maar dan volmaakter en zuiverder (1Kor 12,12).. Zie toch in dat u kind van God bent, mede-erfgenamen van Christus (Rm 8,16-17) en ja, ik durf zelfs te zeggen, God zelf. Vanwaar krijgt u dit alles, en van wie?

jOf, om maar eens het kleine en zichtbare te noemen, wie heeft het u gegeven de schoonheid van de hemel te zien, de loop van de zon, de gestalte van de maan en de menigte sterren? Wie toonde u bij deze hemellichamen de harmonie en de orde…? Wie heeft de regen gegeven, de akkerbouw, het voedsel, de kunsten, de woningen, de wetten, de staatsvormen, het rustige leven en het gevoel van saamhorigheid met uw verwanten? …

Is God het niet die vanwege dit alles en in ruil hiervoor van u naastenliefde vraagt?… Hij schaamt er zich niet voor onze Vader genoemd te worden, ook al is Hij God en Heer. Zullen wij dan zelfs onze broeders afwijzen? Laten wij ons, vrienden, in geen enkel opzicht slechte beheerders betonen van al wat ons gegeven is.

Bron : Evzo.org

H. Johannes Chrysostomus (ca 345-407)
priester te Antiochië, daarna bisschop te Constantinopel,
Homilie over de Handelingen van de apostelen, nr.20, 3-4 ; PG 60, 162 

“Hij plaatst ze op een standaard”

Niets is killer dan een christen die zich niet toelegt op het redden van anderen. In dat opzicht kun je geen armoede voorwenden: de weduwe die de twee muntjes gaf, zou opstaan om u aan te klagen (Lc 21,2). En ook Petrus die zei: “Ik heb goud noch zilver” (Hand 3,6). En Paulus die zo arm was dat hij vaak honger had en tekort had de noodzakelijkste levensbenodigdheden (1Kor 4,11). U kunt dus niet meer tegenwerpen met uw nederige geboorte: zij hadden ook een bescheiden bestaan. De onwetendheid zal voor u ook geen beter excuus zijn: zij waren ook ongeletterd… Roep ook niet uw ziekte op: Timoteus had vaak verschillende ongemakken (1Tm 5,23)… Iedereen kan nuttig zijn voor zijn naaste als hij zijn mogelijkheid wil uitvoeren.

Zeg ook niet dat het voor u onmogelijk is om anderen mee te nemen, want als u christen bent, is het onmogelijk dat dat niet gebeurt. Iedere boom draagt vruchten (Mt 17,7v) en zoals er geen tegenspraak is in de natuur, is wat we zeggen waar, want dat vloeit voort uit dezelfde christelijke natuur… Het is gemakkelijker voor het licht om duisternis te zijn, dan voor een christen om niet te stralen.

Bron : Evzo.org

H. Ireneus van Lyon (ca130-ca 208)
bisschop, theoloog en martelaar
Tegen de ketterijen, III, 11,8; 9,1

Een van de eerste historische getuigenissen van de evangelisten

De apostelen gingen tot de uiterste uiteinden van de aarde om de Goede Boodschap te verkondigen van de weldaden, die God ons stuurt en verkondigden de hemelse vrede aan de mensen (Lc 2,14). Zij bezaten alles in gelijke mate, en ieder in het bijzonder het Goede Nieuws van God. Matteüs liet bij de Hebreeërs in hun eigen taal een vorm van geschreven Evangelie verschijnen, terwijl Petrus en Paulus Rome evangeliseerden en er de Kerk stichtten. Na hun dood, heeft Marcus, de leerling en vertolker van Petrus (1P5,13) ons ook schriftelijk de prediking van Petrus overgedragen. Zo heeft ook Lucas, de gezel van Paulus, een door Paulus gepredikt evangelie, op schrift gesteld. Vervolgens heeft Johannes, de leerling van de Heer, dezelfde die tegen zijn borst rustte (Joh 13,25), ook het Evangelie gepubliceerd gedurende zijn verblijf in Efeze.

Matteüs vertelt in zijn evangelie over de stamboom van Christus als mens: “Register van voorouders van Jezus Christus, nakomeling van David, nakomeling van Abraham. Dit is de afkomst van Jezus Christus” (Mt 1,1.18). Dat Evangelie laat Christus dus zien in de menselijke vorm; daarom wordt Christus altijd bewogen door nederige gevoelens en blijft Hij een zachtaardig mens… De apostel Matteüs kent slechts een en dezelfde God, die aan Abraham heeft beloofd om zijn nakomelingen te vermeerderen als sterren aan de hemel (Gn 15,5) en die ons door zijn Zoon Jezus Christus geroepen heeft, van het vereren van stenen (Mt 3,9), naar kennis van Hem, zodat “wat mijn volk niet was, zal Ik mijn volk noemen; wie mijn geliefde niet was, zal Ik mijn geliefde noemen” (Hos 2,25; Rm 9,25).

Bron : evzo.org

H. Johannes Cassianus (rond 360-435)
stichter van een monasterium te Marseille
Conferenties, nr 15, 6-7 

“Kom en leer van Mij” (Mt 11,29)

De groten in het geloof oefenden op geen enkele wijze de macht uit, die ze hadden om wonderen te doen. Ze beleden dat het geen persoonlijke verdienste was, maar dat de barmhartigheid van de Heer alles had gedaan. Als men hun wonderen bewonderde, dan wimpelden ze de menselijke eer weg met de woorden die ze aan de apostelen ontleenden: “Waarom bent u zo verbaasd en waarom staart u ons aan alsof het aan onze eigen kracht of vroomheid te danken is dat deze man weer kan lopen?” (Hand 3,12). In hun ogen mocht niemand geprezen worden voor de gaven en wonderen van God…

Maar het gebeurt soms dat mensen die naar het kwaad neigen en laakbaar zijn op het gebied van het geloof, demonen uitdrijven en wonderen in de naam van de Heer doen. Daarover klaagden de apostelen een keer: “Meester, we hebben iemand gezien die in uw naam demonen uitdreef en we hebben geprobeerd hem dat te beletten, omdat hij U niet samen met ons volgt.” Jezus zei toen tegen hen: “Verhinder het niet! Want wie niet tegen jullie is, is voor jullie.” Maar aan het einde der tijden zullen die mensen zeggen: “Heer, Heer, hebben wij niet in uw naam geprofeteerd, hebben wij niet in uw naam demonen uitgedreven, en hebben wij niet vele wonderen verricht in uw naam?” En dan zal Ik hun rechtuit zeggen: “Ik heb jullie nooit gekend. Weg met jullie, jullie hebben het kwaad gedaan!” (Mt 7,22v).

Zij die Hij Zelf beloond heeft met de glorie van tekenen en de wonderen, geeft de Heer de waarschuwing om zichzelf daardoor niet te verheffen: “Verheug je er echter niet over dat de geesten zich aan jullie onderwerpen, maar verheug je omdat jullie naam in de hemel opgetekend is” (Lc 10,20). De auteur van deze tekenen en wonderen roept zijn leerlingen op om zijn leer te ontvangen: “Kom en leer van Mij” – niet om de demonen door de hemelse krachten te verdrijven, noch om melaatsen te genezen, noch om licht te geven aan de blinden, noch om doden op te wekken, maar zegt Hij: “Leer dit van Mij: dat Ik zachtaardig en nederig van hart ben” (Mt 11, 28-29).

Word niet moedeloos in je verdriet en geef niet op. Lees het Evangelie vaker en uitgebreider. Jezus Christus vergaf allen die zich bekeerden, maar Hij waarschuwde hen ook: ‘Ga heen en zondig niet meer.’ Wend je vaker tot Hem, erken je tekortkomingen, vraag om hulp, dwing jezelf voortdurend om het Jezusgebed te zeggen, of het nu uitgeladen is of tegen jezelf.

+Abt Nikon Vorobiev

..omwille van mij werd Hij een vloek genoemd,
die mijn vloek en zonde vernietigde;
die de zonde van de wereld wegneemt;
en werd een nieuwe Adam om de
plaats van de oude in te nemen, net zo maakt Hij
mijn ongehoorzaamheid de Zijne als Hoofd
van het hele lichaam. Zolang ik dan
ongehoorzaam en opstandig ben, zowel
door verloochening van God als door mijn
hartstochten, zo lang wordt Christus ook
vanwege mij ongehoorzaam genoemd
Hij was in Zijn eigen Persoon
die ons vertegenwoordigde. Want we waren
voorheen de verlatenen en verachten, maar
nu door het Lijden van Hem Die
niet kon lijden, werden we opgenomen
en gered. Evenzo maakt Hij de Zijne
onze dwaasheid en onze overtredingen…
tot de Zijne..

Gregorius van  Nazianze

“De weg naar God loopt via de liefde voor mensen. Bij het Laatste Oordeel zal mij niet gevraagd worden of ik succesvol was in… mijn ascetische oefeningen, noch hoeveel buigingen en kneuzingen…ik heb gemaakt. In plaats daarvan zal mij gevraagd worden, heb ik de hongerigen gevoed, de naakten gekleed, de zieken en gevangenen bezocht. Dat is alles wat mij gevraagd zal worden. Over elke arme, hongerige, en gevangene zegt de Verlosser “Ik “; Ik had honger, en dorstig, ik was ziek en in de gevangenis…”

– St. Maria van Parijs

Veel mensen denken dat Gods zwijgen betekent dat Hij
niet bestaat. Maar als we nadenken over de positie
waarin we God plaatsen met onze passies, zouden we ons realiseren…
dat Hij geen andere keuze heeft dan te zwijgen. We vragen
of Hij ons steunt in ons wangedrag.

Hij laat ons schuldig  voelen. Hij staat toe
 om door te gaan in onze slechte manieren en de vruchten te plukken…
vruchten van onze persoonlijke zonden. Maar als we ons tot Hem wenden in
berouw komt Hij snel, sneller dan we
verwachten. Hij kent onze behoeften en komt er vaak voor ons.

Zodra we onze verzoeken uiten in
gebed, die gerechtvaardigd zijn door de realiteit van ons leven…
op deze aarde, heeft Hij ze al vervuld. Dus Gods
stilte is het meest welsprekende, het vriendelijkste antwoord op…
ons wangedrag.

De heilige Sophrony van Essex

Heilige Efraïm de Syriër: Als Hij geen vlees was…

Vertrouw volledig op
God, laat alles in
Zijn handen en geloof
dat Zijn liefde in
uw eigen voordeel zal werken.

Dan zal God voor
alles zorgen, want
er is niets dat Hij
niet kan doen;

alles is gemakkelijk voor Hem. Het
moeilijke is voor de mens
om te besluiten
zichzelf te vernederen en

alles over te laten aan Gods
voorzienigheid en liefde

St Paisios van Mt Athos