“Een goede boom draagt ​​geen rotte vruchten, en een rotte boom draagt ​​geen goede vruchten”
Lucas : 6,43″

“Elke boom die geen vrucht draagt, zal worden gekapt en in het vuur worden geworpen.” Hij verwijst naar de mens als bomen en naar hun werken als de vrucht. Wil je weten wat de slechte bomen zijn en wat de slechte vruchten zijn? De apostel leert ons dit. Hij zegt: “De werken van het vlees zijn manifest – ze zijn hoererij, onreinheid, zelfgenoegzaamheid, afgoderij, tovenarij, kwaadaardigheid, strijd, jaloezie, woede, ruzies, conflicten, facties, afgunst, moord, dronkenschap, carrousel en dit soort dingen.” Wilt u horen of bomen, die vruchten als deze voortbrengen, thuishoren in de hemelse tempel van de eeuwige Koning? De apostel vervolgt: “Ik waarschuw u, zoals ik u eerder heb gewaarschuwd, dat degenen die zulke dingen doen, het koninkrijk van God niet zullen bereiken.” Vervolgens somt hij de vruchten van een goede boom op. Hij zegt: “De vrucht van de Geest is echter naastenliefde, vreugde, vrede, geduld, goedheid, vriendelijkheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. De goede mens produceert het goede uit de goede schat in zijn hart en de slechte mens produceert het kwade uit de kwade schat.” De schat in iemands hart is de intentie van de gedachte, van waaruit de Zoeker van harten de uitkomst beoordeelt.

Christus voegt vervolgens kracht toe aan Zijn uitspraak door duidelijk te laten zien dat goed spreken, zonder de aanvullende bevestiging van daden, helemaal geen voordeel heeft. Hij vraagt: “En waarom noemt U mij: ‘Heer, Heer’ en doet u niet wat ik zeg?”. Het aanroepen van de Heer lijkt de gave van een goede schat, de vrucht van een goede boom. “Want iedereen die de naam van de Heer aanroept, zal gered worden.” Als iemand die de naam van de Heer aanroept, de geboden van de Heer weerstaat door pervers te leven, is het duidelijk dat het goede dat de tong heeft gesproken, niet uit de goede schat in zijn hart is gebracht. Het was niet de wortel van een vijgenboom, maar die van een doornstruik die de vrucht van zo’n belijdenis voortbracht – een geweten, dat wil zeggen, vol ondeugden en niet een geweten gevuld met de zoetheid van de liefde van de Heer!”

– Heilige Beda de Eerbiedwaardige (673-735) Vader en Kerkleraar (Homilieën over de evangeliën)

“In de mate dat u met heel uw ziel, bidt voor de persoon die u lastert, zal God de waarheid bekendmaken aan degenen die door de laster zijn getroffen ”

St.Maximus de Belijder

“Hoe donkerder de nacht, hoe helderder de sterren,
hoe dieper het verdriet, hoe dichter God is”

“Drie-eenheid! Hoger dan elk wezen,

elke goddelijkheid, elke goedheid!

Gids van christenen

in de wijsheid van de hemel!

Leid ons voorbij onwetendheid en licht,

naar de verste, hoogste top

van mystieke geschriften,

waar de mysteries van Gods Woord

eenvoudig, absoluut en onveranderlijk liggen

in de briljante duisternis van een verborgen stilte.

Temidden van de diepste schaduw

werpen ze overweldigend licht

op wat het meest manifest is.

Temidden van het geheel onwaarneembare en ongeziene

vullen ze onze blinde geest volledig

met schatten die alle schoonheid te boven gaan.

Wij die prediken en schrijven, doen dat op een andere manier dan de Schrift is geschreven. We schrijven terwijl we vooruitgang boeken. We leren elke dag iets nieuws. We spreken terwijl we nog steeds kloppen voor begrip… Als iemand mij bekritiseert als ik heb gezegd wat juist is, doet hij mij onrecht. Maar ik zou bozer zijn op degene die mij prijst en wat ik heb geschreven voor de waarheid van het Evangelie, dan op degene die mij oneerlijk bekritiseert.

Sint-Augustinus

Over verlossing
“De bestemming van onze God en Verlosser is dat respect voor de mensheid een terugroeping is van de zondeval en een terugkeer naar een vertrouwde vriendschap met God uit de verloochening veroorzaakt door ongehoorzaamheid. Dit is de reden voor het verblijf van Christus in het vlees. Zijn evangelise daden, het lijden, het kruis, het graf, de opstanding; opdat de mens, gered door zijn navolging van Christus, geadopteerd zou kunnen worden als zoon”

Basilius de Grote

 

 

Johannes Karpathios (VIIe eeuw) monnik en bisschop
Brieven aan de monniken in India (Filokalia van de neptische Vaderen)

De grote geneesheer is nabij

De grote geneesheer van hen die lijden, is nabij. Hij heeft onze ziektes op zich genomen. Hij heeft ons genezen door zijn verwondingen (cf.Jes 53,5; Mt 8,17). Hij is er, Hij past nu de heilzame middelen toe. Er staat immers geschreven: “Ik ben het die dood maakt en levend. Ik sla wonden en heel ze ook weer” (cf. Dt 32,39). Dus vrees niet. Wanneer mijn vurige toorn eindigt, zal Ik opnieuw genezen.

Evenals een vrouw nooit zal vergeten om erbarmen te hebben met het kind dat ze in haar schoot droeg, zo zal Ik u ook niet vergeten, zegt de Heer (cf. Is 49,15). Als de vogel haar kleintjes tederheid geeft, als hij ze elk moment bezoekt, ze roept en voedsel brengt in hun snaveltjes, hoeveel te meer zal mijn barmhartigheid zich niet over mijn schepselen verspreiden. Nog meer is mijn tederheid over u uitgestort. Ik bezoek u in het geheim. Ik spreek tot uw intelligentie. Ik breng u voedsel bij uw bezinning die zich opent als de snavel van de kleine zwaluw. Ik geef u het voedsel van de vrees voor de Almachtige, het voedsel van het verlangen naar de hemel, het voedsel van de troost in de verzuchtingen, het voedsel van het berouw, het voedsel van de zang, het voedsel van de diepste kennis en het voedsel van de goddelijke mysteriën.

Maar als Ik lieg als Ik zo tegen u spreek, Ik die uw meester en Vader ben, bewijs het Me dan en Ik zal zwijgen. Dat zegt de Heer voortdurend tegen onze gedachten. Dat de Vader van de barmhartigheden en de God van alle troost (2Kor 1,3) u eeuwige troost moge geven en goede hoop, in Christus Jezus onze Heer. Aan Hem zij de glorie en de macht in alle eeuwen. Amen.

Bron : Evzo.org

H. Maximilianus de Belijdenaar (ca 580-662)
monnik en theoloog

Overweging over de theologie II, n° 45-47 (Filokalia van de neptische vaderen)
Laten we daarboven met Hem zijn, opstijgend naar de Vader

Wie de Heer alleen maar als Schepper van de schepselen, die zich ontwikkelen en vergaan, beschouwt, erkent Hem niet. Hij ziet in Hem de tuinman, zoals Maria Magdalena. Daarom vermijdt de Meester het contact met een dergelijk mens. Hij zegt tegen haar: “Raak me niet aan”, want Hij kan naast haar nog niet opstijgen naar de Vader (cf. Joh 20,15-17). Hij weet dat wie naar Hem toekomt door Hem lager te veronderstellen dan Hij is, zichzelf pijn doet.

Zij die uit Galilea kwamen, hebben, uit vrees voor de Joden, de deuren gesloten en zijn in de bovenkamer gaan zitten (cf. Joh 20,19-20). Dat wil zeggen: zij die uit het land van de openbaringen kwamen, brachten zichzelf in de hoge schuilplaats van de goddelijke contemplatie, uit vrees voor de boze geesten. Ze hebben hun zintuigen afgesloten zoals men de deuren sluit. Ze ontvangen God, het Woord van God. Hij is tot hen gekomen zonder dat ze wisten hoe. Hij is aan hun verschenen buiten de waarneming van de zintuigen om. Hij geeft hun sereniteit door de vrede. Hij deelt de heilige Geest door de adem. Hij kent hun de macht toe om boze geesten uit te drijven en Hij toont hun de symbolen van het mysterie. Voor hen die het Woord van God in het vlees proberen te kennen, stijgt de Heer niet op naar de Vader. Maar voor hen die Hem zoeken in de Geest door hoge contemplatie, stijgt Hij op naar de Vader.

Dus laten we Hem, die voor ons naar beneden is gekomen, niet voortdurend beneden ophouden in zijn liefde voor de mens. Maar laten we daarboven met Hem zijn, opstijgen naar de Vader, en de aarde en de dingen van de aarde achterlaten, opdat Hij niet tegen ons zegt -ook tegen ons- wat Hij ook tegen de Joden zei die zich niet lieten leiden: “Waar Ik heen ga, daar kunt u niet komen” (Joh 8,21). Want zonder het Woord, is het onmogelijk om naar de Vader van het Woord te gaan.

Bron : Evzo.org

H. Gregorius van Nyssa (ca. 335-395)
monnik en bisschop

Homilie voor het heilige en heilbrengende Pasen 
De eerste dag van het nieuwe leven

Een grote wijze zei: “Op de dag van geluk, vergeten wij al onze pijnen” (Sir 11,25). Deze dag vergat de eerste veroordeling tegen ons mensen – beter gezegd, het is geannuleerd! Deze dag heeft de herinnering aan onze veroordeling helemaal uitgewist. Vroeger was de bevalling pijnlijk; nu is onze geboorte zonder lijden. Vroeger waren we slechts vlees, wij werden uit vlees geboren; vandaag wordt geest uit de Heilige Geest geboren. Gisteren werden we als gewone mensenkinderen geboren; vandaag worden we als kinderen van God geboren. Gisteren waren we uit de hemel op aarde geworpen; vandaag heeft Hij die regeert in de hemelen ons tot hemelbewoners gemaakt. Gisteren regeerde de dood vanwege de zonde; vandaag herneemt de gerechtigheid de macht, dankzij het Leven.

Slechts één mens heeft voor ons vroeger de deuren naar de dood geopend; nu is het slechts één mens die ons het leven terugbrengt. Gisteren hebben we het leven verloren vanwege de dood; maar vandaag heeft het Leven de dood vernietigd. Gisteren liet de schaamte ons onder de vijgenboom verbergen; vandaag trekt de heerlijkheid ons naar de levensboom. Gisteren had de ongehoorzaamheid ons uit het Paradijs gejaagd; vandaag laat ons geloof er ons weer binnen gaan. Opnieuw is de vrucht van het leven aan ons gegeven opdat we er zoveel als wij willen, van genieten. De bron in het Paradijs, waaruit het water ons door de vier stromen van het Evangelie bevloeit (cf Gn 2,10), komt opnieuw de gehele Kerk verfrissen…

Wat zouden we nu moeten doen, behalve de bergen en heuvels uit de profetieën in hun vreugdevolle springen, navolgen: “De bergen sprongen als rammen; als lammeren, de heuvelenrij!” (Ps 114,4). Kom, laten we jubelen van vreugde voor de Heer! (Ps 95.1) Hij heeft de vijandelijke macht gebroken en de grote trofee van het kruis opgericht… Laten we dus zeggen: “Groot is de Heer onze God, een grote koning over de gehele aarde” (Ps 95,3;47,3). Hij heeft het jaar gezegend door het met zijn weldaden te bekronen (Ps 65,12), en Hij heeft ons verzameld in een geestelijk hart, in Jezus Christus

Bron : Evzo.org

H. Efraïm (ca. 306-373)
diaken in Syrië, kerkleraar
Hymne 1 over de Verrijzenis 

“Nooit is er iemand naar de hemel geklommen, tenzij Hij die uit de hemel is neerge­daald”

Ons aller Herder is nedergedaald
Hij zocht Adam, het verloren schaap.
Hij nam het op zijn schouder
en is ten hemel opgestegen.
Hij heeft zichzelf ten offer gesteld,
aangeboden aan de Heer van de Kudde. (Luc 15,4; Joh 10,11).
Gezegend zij zijn afdaling naar ons!
Als levengevende dauw en regen,
heeft Hij zich neergelaten op Maria, die dorstende grond.
Als een graankorrel is Hij in de aarde begraven;
Als nieuw graan en brood is Hij er uit herrezen. (Joh 12,24)
Gezegend zij zijn offergave! (…)
Uit de hoogte is voor ons de Almacht afgedaald.
Uit de schoot van de Maagd straalde voor ons de hoop.
Uit het graf verscheen voor ons het leven.
Aan zijn Vaders rechterzijde troont Hij voor ons als koning.
Gezegend zij zijn eer!
Vanuit de hoogte is Hij uitgestroomd als een rivier.
Uit Maria is Hij ontsproten als een twijg.
Aan het hout heeft Hij gehangen als een vrucht.
En ten hemel is Hij opgestegen als een eerstelingenoffer.
Gezegend zij zijn wil!

Bron : Evzo.org

Dit is de manier waarop we zeggen dat we Christus moeten zien – Hij is onze vriend, onze broeder. Hij is alles wat goed en mooi is. Hij is alles. Toch is Hij nog steeds een vriend en Hij schreeuwt het uit: “Jullie zijn mijn vrienden, begrijpen jullie dat niet? We zijn broers. Ik dreig niet. Ik heb de hel niet in mijn handen. Ik hou van je. Ik wil dat je samen met mij van het leven geniet. Christus is alles. Hij is vreugde. Hij is leven, Hij is licht. doet hem voelen voor iedereen, om iedereen bij zich te willen hebben, iedereen bij Christus

St. Porphyrios de Kapsokalyviet

Christus werd gekruisigd omdat hij
niets met de menigte te maken wilde hebben
(ook al richtte hij
zich tot iedereen). Hij wilde geen partij vormen,
geen belangengroep, geen massabeweging,
maar hij wilde zijn wat hij
was, de waarheid, die betrekking heeft op het
enkele individu. Daarom is iedereen
die oprecht de waarheid wil dienen
een martelaar. Een
menigte winnen is geen kunst; daarvoor is alleen onwaarheid
nodig, onzin en een beetje
kennis van menselijke bedoelingen. Maar geen enkele
getuige van de waarheid durft zich
met de menigte te bemoeien’,

Soren Kierkegaard

Deens filosoof

lazarus

LAZARUS

“Lazarus, kom tevoorschijn! En onmiddellijk kwam hij, die dood was geweest, tevoorschijn, knoopte voeten en handen vast met verband en zijn gezicht werd

vastgebonden met een doek. “- Johannes 11:43-44

“Hier hebben we een man voorbij de bloei van het leven, een lijk, vervallen, gezwollen, in feite al in een staat van ontbinding, zodat zelfs zijn eigen familieleden niet wilden dat de Heer in de buurt van het graf kwam omdat het vervallen lichaam dat daar ingesloten zat, zo beledigend was . En toch wordt hij tot leven gebracht door een enkele oproep, die de verkondiging van de opstanding bevestigt, dat wil zeggen, die verwachting ervan, als universeel, die we door een bepaalde ervaring leren te vermaken. Want zoals in de wedergeboorte van het universum, vertelt de apostel ons dat “de Heer zelf zal neerdalen met een schreeuw, met de stem van de aartsengel” en door een trompetgeluid de doden zal verheffen tot onvergankelijkheid – zo schudt ook nu hij die in het graf is, op bevelsstem, de dood af alsof het alleen maar slaap is. Hij ontdoet zich van de verdorvenheid die op zijn toestand van een lijk was gekomen, springt heel en gezond uit het graf, niet eens gehinderd als hij vertrekt door de banden van het grafdoekrond zijn voeten en handen.
Heilige Gregorius van Nyssa (c 335-c 395) Kerkvader (Over het maken van de mens, 25).

Palmzondag
Ik had de wereld lief

Ik had de wereld lief,
de zachte heuvels,
het helend water van het meer,
het eenzaam zand van de woestijn.
Ik volgde vogels in hun vlucht,
de schicht van schuwe dieren.
Het ruisen van de granen,
de weelde van de wingerd.
Vader, jouw schepping had ik lief.

Zelfs van de mensen ben ik blijven houden.
zij volgden en vervolgden me,
zij juichten, huichelden,
gedreven door het Woord
verdreven zij de drager.
Toch bleef ik van hen houden
in hun onwetendheid, verblinding
en doffe doofheid,
in hun ellende, kwalen, onmacht, onrecht.

De levende
is voor verdwaasden dwaasheid,
Maar kracht van God voor wie gered is.
Gods dwaasheid
is wijzer dan de mensen,
zijn zwakheid
is sterker dan de mensen.

Patrick Lateur

 

Passies en afleidingen overwinnen door gebed

Door Ouderling Aimilianos van Simonopetra

God kennen is afhankelijk van een zuiver hart. Maar we merken dat we vervuld zijn van negatieve wereldse gedachten die ons hart vertroebelen en het ons onmogelijk maken om Hem in onze gebeden te ervaren. Aan de basis van ons probleem liggen passies.

Ouderling Aimilianos van Simonopetra geeft ons een ophitsing over hoe we dit probleem overwinnen waar we allemaal mee worstelen. Het is vastgelegd in een nieuw boek, The Mystical Marriage.

Om te beginnen maakt hij ons wakker door ons te vertellen dat als we afgeleid zijn tijdens het bidden, we God niet liefhebben. Hij zegt:
Als iemand zegt: “Ik word afgeleid door gedachten tijdens het gebed”… je kunt er zeker van zijn dat zo iemand God niet oprecht liefheeft en Hem nooit heeft liefgehad.

Onze afleiding betekent dat het belangrijker is om onze aandacht te geven aan een wereldse gedachte dan God. Wanneer we merken dat onze geest afgeleid is, moeten we zoeken om de oorzaak uit te roeien die een passie is. Deze zaak wordt ons idool.

De ouderling zegt:
Wanneer er voortdurend een bepaald verlangen in ons opkomt, waarmee ik een bepaalde keten van redeneringen of denkrichting bedoel; wanneer dezelfde dingen ons blijven ophitsen, of wanneer we tegen hetzelfde probleem aanlopen met mensen, of wanneer er iets gebeurt dat we niet leuk vinden of goedkeuren, wat gebeurt er dan? We keren weer terug naar hetzelfde waar we al vijftien of twintig keer over hebben gesproken, of meer dan vijftien of twintig jaar, dit betekent dat we in de greep zijn van een soort passie.

Onze passies komen voort uit onze verlangens. Dit kan een mening zijn over onze werkplek, bazen of collega’s, onze regering, of de kerk en haar geestelijkheid, of vrienden of familieleden. Als we ons realiseren dat dit object van onze gedachte een macht over ons heeft door onze aandacht in gebed op te eisen als een superieure god, kunnen we dan beginnen te zoeken naar het identificeren en vernietigen van de passie die deze macht over ons heeft.

Elk verlangen is een passie. Verlangen houdt in dat we onze Geest, onze gevoelens, richten op iets dat onze gedachten beheerst. Door te verlangen binden we ons aan iets goeds of kwaads. Maar wanneer dit verlangen niet wordt vervuld, ervaren we verdriet. Waarom? Omdat ons ego is ingeperkt. Ons verlangen is gebaseerd op ‘ik wil’. Wanneer geblokkeerd, wordt onze wil niet bevredigd. Met de resulterende frustratie of verdriet worden we zelfgericht en komen we voortdurend terug op wat wordt ontkend. We worden dan van God gescheiden. Onze geest zit vast en is gericht op iets dat onze eigen wil beperkt, wat ‘ik’ voel, geloof of wil.

Deze aandoening kan omslaan in woede. Alles wat de bevrediging van ons verlangen ontkent, wordt een vijand en we worden er vijandig tegenover. Het kan het onvermogen zijn om iets tastbaars te krijgen, om gerespecteerd te worden, om onze mening geaccepteerd te krijgen, of iets anders veroorzaakt door een andere persoon of instelling. De passie of het verlangen wordt op een negatieve manier sterker. We willen alles doen wat we kunnen om te vernietigen wat ons oorspronkelijke verlangen beperkt.

Hierna kan wrok komen. Wanneer dit zich ontwikkelt, hebben we in onze geest permanent oppositie tegen iemand anders gevestigd. Wanneer we ze zien, aan ze denken of in gebed zitten, hebben we gevoelens van vijandigheid jegens hen. Deze negatieve gedachten blijven terugkomen. Als gevolg hiervan zijn we niet langer in staat om liefde of geluk te ervaren en niet in staat om mededogen te tonen. Dit blokkeert ook ons vermogen om God lief te hebben. Daarom zegt Christus ons dat we onze vijand moeten liefhebben, anders vinden we onszelf van Hem gescheiden.

Hoe herstel je van deze aandoening nu zelfs de cellen in onze hersenen zijn verbonden, een manier waardoor deze aandoening permanent lijkt, wat leidt tot repetitieve negatieve gedachten? De oudste vertelt ons dat de uitweg is om te verachten wat we verlangen, wat we niet kunnen hebben of doen. Hij zegt:
Als iemand niet veracht tot datgene waartoe hij geneigd is, waarnaar hij verlangt, zal hij de eeuwige slaaf van zijn lijden blijven, gebonden door duizend ketenen.

Het verachten van wat we verlangen, betekent dat we een verandering nodig hebben in wat onze normale manier van denken is geworden. Dit is het idee van bekering, metanoia. We moeten onze hersenen herprogrammeren, ons denkpatroon veranderen.

De ouderling zegt:
“Wat het ook is dat je denkt of gelooft, wat het ook is waar je van denkt te houden, waarvan je geest gehecht is geraakt, je moet het slaan met een goddelijke passie, met haat, en dan zal je passie opzij worden gezet door goddelijke kracht, door goddelijke genade, en je zult het fundament leggen dat je uiteindelijk in staat zal stellen Om God lief te hebben.”

Hij geeft ons een voorbeeld. Stel dat iemand iets tegen je zegt waardoor je denkt dat hij egoïstisch is, een hypocriet of iemand die slechte gedachten heeft. Wat houdt dit in? Het betekent gewoon dat je het niet eens bent met hem of wat hij doet. Het is het ‘ik’ op het werk. Het is jouw ego-gebaseerde visie die tegenover de zijne staat. Dit is geworteld in een passie en je moet deze manier van denken totaal kunnen verachten.

Wanneer deze negatieve gedachten zich over een andere persoon ontwikkelen, zal het weinig goeds doen om er met hem over te praten. Het zal niet eens helpen om zijn visie als juist te zien. Dit zal niets oplossen, omdat de negatieve houding pas later weer zal verschijnen. Ouderling Aimilianos zegt:
Duizend excuses en verklaringen; duizend belijdenissen aan de persoon in kwestie, of aan mijn geestelijke vader, of aan de icoon van Christus; duizend tranen; een eindeloos aantal kniebuigingen, zal niets bereiken. Als ik, dat wil zeggen, de manier waarop ik over anderen denk niet verander en met hen leer leven.

Dus wat moeten we doen?
We moeten leren voelen en denken zoals zij, vertelt hij ons. We moeten in staat zijn om onze eigen gedachten te identificeren met die van de ander. Dit betekent dat we “een volheid van relatie met anderen moeten aangaan. Mijn gezindheid jegens hen moet er een van liefde zijn. ” Weet je nog hoe Christus zei dat je je vijanden moest liefhebben? Tenzij je dit doet, blijf je gevangen door je passie, je eigen egocentrische manier van denken.

Vervolgens stelt hij de voor de hand liggende vraag: “wat als de ander niet goed denkt? ” Laat maar, zegt hij, zolang er geen zonde aan te pas komt. Wanneer je bij hem bent, gedraag je dan op een manier die consistent is met hoe hij denkt, zelfs als het spanning in je veroorzaakt. Als je alleen bent, doe dan wat je denkt dat goed is.

Een voorbeeld dat ik bij mezelf vond, gaat over het volgen van de juiste rubrieken of typicon voor onze diensten. Ik dien bij veel verschillende priesters. Elke priester heeft een iets andere interpretatie van wat juist is die afwijkt van mijn begrip. Het is gemakkelijk om ze te beoordelen met negatieve gevoelens. Misschien zijn ze slecht opgeleid, egocentrisch of respecteren ze de rol van een diaken niet. Ik moest leren om dergelijke oordelen niet te vellen, maar gewoon de manier te volgen die zij denken dat juist is wanneer ze bij een bepaalde priester dienen, in plaats van een slecht gevoel te hebben over waarom ze het niet “op mijn” manier doen. Een andere veel voorkomende situatie is het bezoeken van een niet-orthodoxe die niets weet van vasten en een speciale maaltijd bereidt op een vastendag. In plaats van te oordelen of je spiritueler te voelen, moet je een manier vinden om het offer waarop ze zich hebben voorbereid te waarderen in plaats van hen een les te geven over vasten en je discipline aan hen op te leggen. Er zijn zoveel veelvoorkomende voorbeelden waarbij we enige verwachting hebben over het gedrag van een andere persoon en negatieve interpretaties maken over hun motivaties. Wanneer deze gevoelens permanent worden, worden we tot slaaf gemaakt door onze eigen verlangens of passies.

We moeten niet vergeten dat er geen middenweg is tussen wat ik wil en wat de ander wil. Er is geen reden voor compromissen, hoe je dat ook probeert te doen. Beide opvattingen zijn geworteld in het ego. Het echte probleem is de realiteit van je scheiding van de ander en God als je enige vorm van wrok koestert. Hij adviseert,

“de manier waarop ik mijn persoonlijke, innerlijke reis orde en regel is één ding, en de manier waarop ik mijn relatie met mijn medemensen orde, is een andere. “

We moeten leren om dit onderscheid te maken met liefde en respect voor de ander als het beeld van God. Hij zegt dat we de ander als heilige moeten kunnen vereren en onszelf als de zondaar.

Het proces is er een van onszelf verloochenen. Als we dat doen, gedragen we ons als God. Stel je alle verschillende omstandigheden voor die God in Zijn kinderen moet zien zonder Zijn liefde in te trekken. Om dit te kunnen doen, moeten we voortdurend werken aan het blootleggen van onze passies die voor ons verborgen zijn. Dit betekent dat we diep in onszelf moeten kijken, om ons bewust te worden van waar onze geest steeds naar terugkeert en dan te erkennen dat dit niet de waarheid is.

De les hier is dat als je eenmaal begrijpt dat er een oorzaak is voor je terugkerende gedachten, je afleiding in gebed, je er zeker van kunt zijn dat deze oorzaak een passie is. Als je deze oorzaak eenmaal kent, ken je in heel praktische termen de passie.

Het is niet moeilijk om passies te vinden. Wat is het moeilijk om er iets aan te willen doen. Dit komt omdat, zegt hij,
“we zijn afhankelijk geworden van een vals beeld van onszelf dat we hebben, en we houden het stevig vast om het niet te verliezen. “
God zoeken, wetende dat onze gedachten ons van Hem scheiden, moeten we ons ware bekering tonen en onze innerlijke motivatie opwekken om de passie te haten, te verachten. Dit houdt de moeilijke taak in om van gedachten te veranderen. Wanneer we dat doen, zullen we ons bevrijd voelen, wedergeboren. God zal ons de genade geven om ons van deze passie te bevrijden.

“Als we willen, kunnen we onszelf corrigeren, kunnen we van gedachten veranderen. Als we dit aan de andere kant niet willen doen, als we de dingen die ons tegenhouden en tegenhouden niet willen minachten en verachten, zullen we voor eeuwig in de greep van de passies blijven… We zullen eeuwig van God gescheiden zijn, nadat we de plaats van de Heer hebben omhelsd en afgoden.”

Referentie: Het mystieke huwelijk: geestelijk leven volgens de heilige Maximos de belijder, door ouderling Aimilianos van Simonopetra, Newrome Press, 2018,

Ik raad je aan, heb geduld en laat het onophoudelijke noëtische gebed niet
varen, sta niet toe dat God van dichtbij je verlaat. Jozef was in Egypte, op de plaats van de zonde, en hij zondigde niet omdat hij zich God herinnerde, hij had Hem dicht bij zich. Adam was in het paradijs, waar zonde niet bestond, maar omdat hij God vergat, was hij ongehoorzaam aan Hem en luisterde naar de duivel, en hij verloor het paradijs. Het is dus niet de plaats, maar de manier die de mens redt.

Elder Philotheos Zervakos

 

Jaloerse
mensen worden oud,
haten.
ze worden ziek.
Koesteren wrok.
verliezen de levensvreugde
MAAR
alleen door lief te hebben
kan ik jong en
vol leven blijven!

St. Sophronie