Kahlil Gibran: Heb elkander lief….

**********

Gezonde verbondenheid:

Heb elkander lief, maar maak van de liefde geen keten: 

Laat haar veeleer een bewegende zee zijn tussen de kusten van jullie zielen.

Vul elkaars beker, maar drink niet uit dezelfde beker. 

Geef elkaar van jullie brood, maar eet niet van hetzelfde brood.

Zing en dans samen en wees blij, maar laat ieder van jullie toch alleen zijn, 

Zoals de snaren van een luit elk afzonderlijk zijn, al trillen zij door dezelfde muziek.

Geef jullie harten, maar niet in elkaars bewaring. 

Want alleen de hand van het Leven kan jullie harten omvatten.

En sta samen, maar niet te dicht bijeen:

Want de zuilen van de tempel staan apart,

En de eik en de cypres groeien niet in elkaars schaduw.

— Kahlil Gibran, De Profeet

++++

Commentaar (Contemplatief en duidend):

Deze passage is een van Gibrans meest verfijnde beschouwingen over liefde. Hij verzet zich tegen het idee dat liefde bezit is, of dat nabijheid moet ontaarden in versmelting.

De kern is vrijheid binnen verbondenheid:

Liefde is geen kooi maar een zee — altijd in beweging, altijd ademend.

De geliefden delen overvloed, maar niet hun identiteit.

Ze vieren samen, maar bewaren hun innerlijke stilte.

Ze geven hun hart, maar niet hun autonomie.

Gibran gebruikt drie krachtige beelden:

De zee tussen twee kusten — liefde als ruimte, niet als opsluiting.

De snaren van de luit — afzonderlijk, maar resonant in één melodie.

De zuilen van de tempel — afstand die stevigheid geeft.

En tenslotte:

“De eik en de cypres groeien niet in elkaars schaduw.” 

Een beeld dat zegt: echte liefde laat de ander groeien in zijn eigen licht.

Dit is een spiritualiteit van volwassen liefde:

niet verslindend,

niet afhankelijk,

niet verstikkend,

maar ruimte scheppend,

licht gevend,

vrijheid eerend.

Het is een tekst die uitnodigt tot innerlijke rijpheid:

liefde als een oefening in loslaten, vertrouwen en eerbied voor het mysterie van de ander.

++++

Gebed:

Eeuwige Liefde,

Leer ons beminnen zonder te bezitten,

nabij te zijn zonder te verstikken,

te geven zonder onszelf te verliezen.

Laat onze liefde een zee zijn

waarin vrijheid en trouw elkaar ontmoeten.

Laat ons delen zonder te versmelten,

zingen zonder elkaar te overstemmen,

groeien zonder elkaars licht te verduisteren.

Bewaar onze harten in Uw hand,

waar elke ziel haar eigen ruimte vindt

en toch gedragen wordt door dezelfde adem.

Maak ons tot zuilen die elkaar dragen

door de ruimte die wij laten,

en tot bomen die groeien

in het licht dat Gij schenkt.

Amen.

**************************

Auteur: Krisbiesbroeck

Christiaan Biesbroeck Licentiaat Theologie/filosofie