“Onze Heer Jezus, wiens voetstappen wij behoren te volgen, noemde zijn verrader ‘vriend’ en bood zichzelf gewillig aan zijn beulen aan. Daarom zijn allen die ons onrechtvaardig verdrukkingen, benauwdheid, schande en kwetsuren, verdriet en kwellingen, martelingen en dood aandoen, onze vrienden, die wij zeer moeten liefhebben, omdat wij door de dingen die zij ons laten lijden het eeuwige leven zullen verkrijgen.
En laten wij ons lichaam haten met zijn ondeugden en zonden, omdat het, door in genoegens te leven, ons wil beroven van de liefde van onze Heer Jezus Christus en van het eeuwige leven, en zichzelf met alles samen in de hel wil verliezen.”
— Sint Franciscus van Assis.
++++
Commentaar:
Deze tekst behoort tot de meest radicale lijnen uit de franciscaanse spiritualiteit. Franciscus spreekt hier niet over een romantisch ideaal van zachtmoedigheid, maar over een evangelische omkering: de vijand wordt vriend, het lijden wordt doorgang, het lichaam wordt niet veracht als schepping, maar als drager van begeerten die ons kunnen afleiden van Christus.
Enkele kernpunten:
-
Jezus noemt Judas “vriend”: Franciscus leest dit niet als ironie, maar als een openbaring van Jezus’ hart. Liefde blijft liefde, zelfs wanneer zij wordt verraden.
-
De vervolger wordt een weg naar heiliging: niet omdat geweld goed is, maar omdat de gelovige in het lijden verenigd wordt met Christus, en zo innerlijk wordt omgevormd.
-
“Het lichaam haten”: dit is typisch middeleeuwse taal. Het betekent niet dat het lichaam slecht is, maar dat de ongeordende begeerten die ons van God wegtrekken, moeten worden bestreden. Franciscus zelf had een diepe eerbied voor het lichaam als schepping van God, maar hij wist ook hoe sterk de mens kan worden meegesleept door gemak, comfort en zelfzucht.
-
De toon is ascetisch, maar niet wreed: het is een oproep tot innerlijke vrijheid, niet tot zelfhaat. Franciscus wil dat niets — geen pijn, geen eerzucht, geen genot — ons losmaakt van de liefde van Christus.
Dit kan een uitnodiging zijn om na te denken over de vraag: Wat in mijn leven maakt mij minder vrij om Christus te volgen? En wie zijn de “vrienden” die mij, soms tegen mijn zin, heiligen door weerstand, kritiek of lijden?
++++
Gebed:
Heer Jezus Christus, Gij die uw verrader “vriend” hebt genoemd en uw leven hebt gegeven zonder wrok, leer mij de weg van uw zachtmoedige kracht.
Geef dat ik in elke beproeving niet de hand van de vijand zie, maar de gelegenheid om U dieper te volgen. Zuiver mijn hart van angst, trots en zelfzucht, en bevrijd mij van alles wat mij van uw liefde wil losmaken.
Heilige Franciscus, leer mij de vreugde van een eenvoudig hart, de vrijheid van iemand die niets bezit dan de liefde van Christus alleen.
Moge mijn leven, in licht en in duisternis, een lofzang worden op Hem die mij voorgaat in liefde tot het einde.
Amen.
************
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.