Pasen11

Metropoliet Anthony van Sourozh

PASEN Homilie

Christus is verrezen!

Toen Christus voor het eerst uit het graf opstond en aan Zijn discipelen verscheen en de miron dragende vrouwen, begroette Hij hen met het woord “Verheug je!”. En later toen Hij aan de apostelen verscheen, verscheen Zijn de eerste woorden waren :”Vrede zij gij!”; vrede, omdat hun de verwarring was zeer groot – de Heer was gestorven. Het leek alsof alle hoop was vergaan voor de overwinning van God op de menselijke goddeloosheid, voor de overwinning van het goede op het kwade. Het lijkt erop dat het leven zelf was gedood en het licht was vervaagd. Alles wat overbleef voor de discipelen die in Christus hadden geloofd, in het leven, in de liefde, moesten doorgaan bestaan, want ze konden niet meer leven. Het eeuwige leven geproefd hebben ze werden nu veroordeeld om wrede vervolging en de dood te verwachten bij de handen van Christus’ vijanden. “Vrede zij u”, verkondigde Christus. “Ik ben opgestaan, ik leef, ik ben met u, en voortaan niets – noch dood noch vervolging – zal ons ooit scheiden of u beroven van het eeuwige leven, de overwinning van God”. En dan, overtuigd te hebben zij van Zijn lichamelijke opstanding, nadat zij hun vrede hebben hersteld en een onwankelbare zekerheid van geloof, sprak Christus woorden die in het huidige tijdperk klinkt dreigend en beangstigend voor velen: “Zoals de Vader heeft Mij gezonden, dus Ik zend u”. Slechts een paar uur na christus’ s dood aan het kruis, niet lang na de angstige nacht in Gethsemane, het verraad door Judas toen Christus door Zijn vijanden was meegenomen, ter dood veroordeeld, buiten de stadsmuren geleid en gestorven op de kruis, deze woorden klonken dreigend. En het was alleen maar geloof, de zekerheid overwinnend dat Christus was opgestaan, dat God had overwonnen, dat de Kerk een onoverwinnelijke kracht was geworden die transformeerde deze woorden in woorden van hoop en triomfantelijke Godssnelheid.

En de discipelen gingen naar buiten om te prediken; niets kon hen tegenhouden. Twaalf mannen stonden tegenover het Romeinse rijk. Twaalf weerloze mannen, twaalf mannen zonder wettelijke rechten waren erop uit om de eenvoudigste te prediken boodschap, dat goddelijke liefde de wereld was binnengekomen en dat ze bereid om hun leven te geven omwille van deze liefde, zodat anderen zouden kunnen geloven en tot leven komen, en dat een nieuw leven zou kunnen begin voor anderen door hun dood. [I Kor. IV :9-13]
De dood werd hen inderdaad gegund; er is geen enkele apostel behalve Johannes de Goddelijke die geen martelaarsdood stierf. De dood was verleend, en vervolging en lijden en een kruis (II Kor. VI: 3-14).

Maar geloof, geloof in Christus, in de vleesgeworden God, geloof in Christus gekruisigd en verrezen, geloof in Christus die onblusbare liefde bracht in de wereld, heeft gezegevierd. “Ons geloof dat de de wereld is de overwinning.”
Deze prediking veranderde de houding van de mens ten opzichte van de mens; ieder mens werd kostbaar in de ogen van een ander. Het lot van de wereld was verbreed en verdiept; het doorbrak de grenzen van de aarde en de verenigde aarde naar de hemel. En nu wij christenen, in de woorden van een westerling prediker, in de persoon van Jezus Christus, zijn de mensen geworden om die God de zorg voor andere mensen heeft toevertrouwd; dat ze in zichzelf geloven omdat God in ons gelooft; dat ze hoop voor alle dingen omdat God Zijn hoop op ons vestigt; dat ze moet in staat zijn om ons zegevierende geloof door de oven van verschrikking, beproevingen, haat en vervolging – dat geloof dat reeds overwonnen de wereld, in het geloof in Christus, God gekruisigd en opgestaan.
Laten we dus ook opkomen voor dit geloof. Laten we het verkondigen onbevreesd, laten we het onze kinderen leren, laten we ze naar de sacramenten van de Kerk die, nog voordat ze het kunnen begrijpen het, verenig hen met God en plant het eeuwige leven in henIeder van ons zal vroeg of laat voor het oordeel van God staan. en zal moeten antwoorden of we in staat waren om van de hele wereld te houden – gelovigen en ongelovigen, de goeden en de slechten – met de offerende, gekruisigde, allesoverheersende liefde waarmee God ons liefheeft. Moge de Heer ons onoverwinnelijke moed geven, triomfantelijk geloof, vreugdevol liefde opdat het koninkrijk waarvoor God mens werd, gevestigd, dat we werkelijk godvruchtig zouden worden, dat onze aarde moet inderdaad de hemel worden waar liefde, triomfantelijke liefde leeft en Heerst. Christus is verrezen !

ANTHONY