Lazarus zaterdag : Lazarus : Hier hebben wij een man voorbij de bloei van het leven

“Hier hebben we een man voorbij de bloei van het leven, een lijk, rottend, gezwollen, in feite al in een staat van ontbinding, zodat zelfs zijn eigen familieleden niet wilden dat de Heer naar het graf zou komen omdat het vervallen lichaam dat daar was ingesloten, zo aanstootgevend was . En toch wordt hij tot leven gebracht door een enkele oproep, die de verkondiging van de opstanding bevestigt, dat wil zeggen, die verwachting ervan, als universeel, die we door een bepaalde ervaring leren te vermaken. Want net als bij de wedergeboorte van het universum vertelt de apostel ons dat “de Heer zelf zal neerdalen met een schreeuw, met de stem van de aartsengel” en door een trompetgeluid de doden tot onvergankelijkheid zal opwekken – zo ook nu schudt hij die in het graf is, bij de Stem van bevel, de dood van zich af alsof het alleen maar slaap is. Hij ontdoet zich van de verdorvenheid die op zijn toestand van een lijk was gekomen, springt uit het hele graf en geluid, niet eens gehinderd als hij vertrekt door de banden van de grafdoeken rond zijn voeten en handen.

Lazarus, kom naar buiten!” De gestorvene kwam naar buiten, voeten en handen met zwachtels omwonden en met een zweetdoek om zijn gezicht. Jezus beval hun: “Maakt hem los en laat hem gaan.”

De heilige Gregorius van Nyssa (ca. 335-c 395) kerkvader (Over het maken van de mens, 25).