WIE WAREN DE WOESTIJNVADERS ?
De woestijnvaders zijn ontstaan in Egypte. Misschien al in de late jaren 200 na Christus, verlieten deze Egyptische christelijke mannen de heidense steden, de vervolgingen en de afleidingen van het leven om als kluizenaars in de Sahara te leven. Hun doel was om een eenzaam leven te leiden dat uitsluitend aan God was opgedragen.
Een rijke, jonge christelijke man, Antonius van Egypte (ca. 251-356), gaf al zijn geërfde rijkdom weg en trok zich terug in een hut in de woestijn. Zijn zeer lange en invloedrijke leven als kluizenaar leidde tot wat wordt genoemd “het bevolken van de woestijn”. Nadat zijn biograaf bisschop Athanasius (293-373) zijn Vitae Antonii had gepubliceerd waarin hij het leven van Antonius verheerlijkte, kwamen kuddes christelijke mannen en vrouwen naar Egypte om het ankeritische leven te leiden dat wordt geïllustreerd door St. Antonius.
Een gezegde van St. Antonius: “Voor degenen die een actief geloof hebben, zijn beredeneerde bewijzen onnodig en waarschijnlijk nutteloos.”
Abba Antonius
Al snel was de woestijn rond de grote steden van Egypte gevuld met mensen die in individuele cellen woonden die ze met hun eigen handen hadden gebouwd. Ze weefden manden om te verkopen, vormden losse gemeenschappen en wijdden zich aan arbeid, eenzaamheid en gebed. Toen de bloedvervolgingen in 313 voorbij waren en het Edict van Milaan christenen het recht op aanbidding gaf, begonnen sommige christenen een “blank martelaarschap” te omarmen waarin het vlees werd gestorven zodat de geest zou kunnen leven.
Een andere Egyptenaar uit Thebe genaamd Pachomius (292-348) was een van de grondleggers van het moderne gemeenschappelijke kloosterleven.
Abba Pachomius
Toen hij 20 was, werd hij gevangengenomen door de Romeinen. Plaatselijke christenen brachten hem en andere gevangenen elke dag voedsel en andere benodigdheden. Volgens Aristides, de apologeet uit de 2e eeuw, dienden christenen doorgaans niet alleen hun broeders en zusters die vanwege het geloof in de gevangenis zaten, maar ook alle gevangenen als getuige van christelijke naastenliefde en zorg:
“(Christenen) helpen degenen die hen beledigen door vrienden van hen te maken; goed doen aan hun vijanden… .Als ze vreemden ontmoeten, nodigen ze hen met vreugde uit bij hun huis…. Als een arme sterft, dragen ze bij naargelang hun middelen voor zijn begrafenis; als ze te weten komen dat sommige mensen worden vervolgd of naar de gevangenis gestuurd of veroordeeld ter wille van de naam van Christus, leggen ze hun aalmoezen bij elkaar en sturen ze naar mensen in nood. Als ze het kunnen, proberen ze hun vrijlating te krijgen. ” Apologie 15
Vanwege de vriendelijkheid van christenen voor mensen die ze niet eens kenden, werd Pachomius een christen toen hij in c. 314. Jezus had tegen zijn volgelingen gezegd:”‘Want ik had honger en je gaf me eten, ik had dorst en je gaf me te drinken, ik was een vreemdeling en je verwelkomde me, ik was naakt en je kleedde me, ik was ziek en je bezocht me, ik zat in de gevangenis en je kwam naar mij. ‘ Dan zal de rechtvaardige hem antwoorden, zeggende: ‘Heer, wanneer hebben we u hongerig en gevoed gezien?
Pachomius voelde zich aangetrokken tot de woestijnvaders en bouwde zijn cel in de woestijn bij St. Antonius. Maar Pachomius zag dat de meeste mannen die naar Anthony’s eremitische leven verlangden, niet in zo’n eenzaam isolement konden leven. Hij besloot 10 tot 12 kamerwoningen te bouwen waar mannen samen konden leven in individuele kamers en, als ze dat wilden, bepaalde verstervingen van het vlees, zoals celibaat, gehoorzaamheid, armoede en / of zelfvoorziening, beoefenen. Deze vroege kloosters, en binnenkort ook nonnenkloosters, hadden geen Bijbelse mandaten of fundamenten, maar waren een uitvloeisel van het menselijke verlangen om God te volgen zonder de normale dagelijkse afleidingen. Hoewel er vóór Pachomius kloostergroepen waren, wordt hij de “vader van het cenobitische kloosterleven” genoemd. “Cenobitic” komt van de twee Griekse woorden koinos die “gemeenschappelijk, door velen gedeeld” betekenen en bios wat “leven” betekent. “Pachomius ‘” gemeenschappelijk leven “was het tegenovergestelde van Anthonnius’s eenzame, hermitische leven. Het genie was dat hij het teruggetrokken leven van de individuele cellen had gecombineerd met het gemeenschappelijke leven van gemeenschappelijke maaltijden, werk en aanbidding. Pachomius bleef zijn hele leven monastiek en weigerde tot priester gewijd te worden. Bij zijn dood op 9 mei waren er in 348 meer dan 3.000 van zijn kleine “kloosters” verspreid over de Egyptische woestijn.
1700 jaar later zijn er nog steeds 11 christelijke kloosters (van het Griekse monazein dat ‘alleen leven’ betekent) verspreid over de Sahara in Egypte.
Het Catherinaklooster in Egypte
Buiten Caïro in Wadi Natroun (Koptische natroun betekent “zout” zoals in “vallei van zout”) zijn er vandaag vier Koptisch-orthodoxe kloosters die bezoekers verwelkomen, christenen en moslims. Het kloosterleven heeft altijd een aantrekkingskracht gehad op zowel religieuze als filosofische mensen. Zelfs in de tijd van Jezus waren de Joodse Essenen en een andere groep genaamd de Therapeutische mensen die volgens strikte ascetische regels leefden buiten de samenleving in de woestijn van Judea.
Veel van de woestijnvaders in die vroege eeuwen hebben gouden klompjes van wijsheid achtergelaten:
“Dit is de waarheid. Als een man minachting beschouwt als lof, armoede als rijkdom en honger als feestmaal, zal hij nooit sterven. ” Macarius (overleden 395)
“Dit is het grote werk van de mens: altijd de schuld voor zijn eigen zonden voor God op zich nemen en verleiding tot zijn laatste ademtocht verwachten.” St. Antonius (251-356)
“Ik beschouw geen andere arbeid zo moeilijk als gebed. Als we klaar zijn om te bidden, komen onze geestelijke vijanden tussenbeide. Ze begrijpen dat ze ons alleen kunnen schaden door het ons moeilijk te maken om te bidden. Andere dingen zullen succes hebben als we eraan vasthouden, maar werken aan gebed is een oorlog die zal voortduren tot we sterven. ” Abba Agathon (3e eeuw)
“Liefde is een melaatse te vinden, zijn lichaam af te nemen en hem graag het jouwe te geven.” Abba Agathon
Abba Agathon
In de tijd van de woestijnvaders had de vroege kerk nog geen ambten van nonnen en monniken opgericht. De enorme aantrekkingskracht die de woestijnvaders hadden op geestelijken en leken nadat de Romeinse vervolgingen voorbij waren, legde echter de basis voor de kloosters en de nonnenkloosters van de Romeinse kerk in het Westen van de 5e tot en met de 10e eeuw. Sommige vroege christenen, zoals de woestijnvaders, kozen voor het “witte martelaarschap” van het ankeritische leven. –
Artikel door Sandra Sweeny Silver
De heilige Antonius Abt was
een Egyptische kluizenaar. Hij was een
erg spiritueel persoon die
geloofde om het
leven zoals Jezus. te LEVEN
Toen mensen
hem uiteindelijk vonden,
ging hij nog verder weg,
at alleen maar brood
en water, bad,
vastte en droeg
huiden als kleding.
Wijze mannen van zo ver als
Griekenland zochten hem op,
velen werden door zijn
woorden getroost en anderen bleven om
van hem te leren . Hij stierf
op honderdvijfjarige
leeftijd.
christelijkeinformatiebron 