Dit is een privé blog van Kris Biesbroeck Licentiaat Filosofie/Theologie. De site behandelt zoveel mogelijke informatie over de Katholieke Kerk, Bijbel, Kerkvaders, Augustinus , St.Jan van het Kruis enz.. CONTACT : KRISBIESBROECK@GMAIL.COM
St.Ephraim de Syriër Een spiritueel psalter
Gezegend is hij die de ogen van zijn hart heeft verlicht en altijd de Heer in zichzelf ziet als in een spiegel. Zo iemand zal verlost worden van hartstochten en kwade gedachten.
St.Ephraim de Syriër – Een spiritueel psalter
Een nederig mens is nooit overhaast, overhaast of verontrust, heeft nooit hete en vluchtige gedachten, maar blijft te allen tijde kalm. Zelfs als de hemel zou vallen en zich aan de aarde zou hechten, zou de nederige mens niet ontzet zijn. Niet elke stille man is nederig, maar elke nederige man is stil. Er is geen nederige man die niet zelfbeperkt is; maar je zult velen tegenkomen die zichzelf beperken, zonder nederig te zijn. Dit is ook wat de zachtmoedige, nederige Heer bedoelde toen Hij zei: ‘Leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust voor uw ziel vinden.’ [Mattheüs 11:29]
Verder :
Want de nederige mens is altijd in rust, omdat er niets is dat zijn geest kan beroeren of doen wankelen. Net zoals niemand een berg bang kan maken, zo kan de geest van een nederig mens ook niet bang worden gemaakt. Als het toelaatbaar en niet ongerijmd is, zou ik zeggen dat de nederige mens niet van deze wereld is. Want hij wordt niet verontrust en veranderd door verdriet, noch verbaasd en enthousiast door vreugde, maar al zijn blijdschap en zijn echte vreugde liggen in de dingen van zijn Meester. Nederigheid gaat gepaard met bescheidenheid en zelfbeheersing: dat wil zeggen kuisheid van de zintuigen; een gematigde stem; gemene spraak; zelf kleinering; slechte kleding; een gang die niet pompeus is; een blik gericht op de aarde; overvloedige genade; gemakkelijk stromende tranen; een eenzame ziel; een berouwvol hart; onverstoorbaarheid voor woede; onverdeelde zintuigen; weinig bezittingen; gematigdheid in elke behoefte; uithoudingsvermogen; geduld; onbevreesdheid; mannelijkheid van hart, geboren uit haat tegen dit tijdelijke leven; geduldig uithoudingsvermogen van beproevingen; beraadslagingen die zwaar en niet licht zijn, het uitdoven van gedachten; het bewaken van de mysteries van kuisheid; bescheidenheid, eerbied; en vooral: voortdurend stil zijn en altijd onwetendheid claimen.
+ St. Isaac de Syriër, “Homilie 72: Over de visie van de aard van onlichamelijke wezens, in vragen en antwoorden”, Ascetische preken van St. Isaac de Syriër
‘Want de zichtbare vorm van de tak kan zelfs bestaan als hij gescheiden is van de wijnstok; maar het onzichtbare leven van de wortel kan alleen in de wijnstok gevonden worden. Daarom kunnen de lichamelijke sacramenten, die zelfs zij die gescheiden zijn van het Lichaam van de Eenheid van Christus dragen en vieren, ‘de vorm van godsvrucht’ geven; maar de onzichtbare en geestelijke kracht van godsvrucht kan op geen enkele wijze in hen aanwezig zijn, net zoals gevoel niet gepaard gaat met het ledemaat van een mens, wanneer het uit het lichaam wordt geamputeerd.’
Augustinus van Hippo
Bekering is de moeder van het leven. Gezegend is degene die daaruit geboren wordt. Want hij zal nooit sterven. Christus roept iedereen op om zich te bekeren, maar de duivel verhindert dat mensen die roeping horen, en hij bedekt hun hart met zijn bedrog en slimheid… het redt en bevrijdt de slaven die tot slaaf waren gemaakt door de goddeloosheid van satan, waardoor al zijn inspanningen die hij gedurende vele jaren heeft geleverd, worden verspild in één uur.
Sint-Johannes Saba
“Zorg er daarom voor dat jullie allemaal één gemeenschappelijke Eucharistie vieren; want er is maar één Lichaam van onze Heer Jezus Christus, en maar één beker van vereniging met Zijn Bloed, en één enkel offeraltaar – net zoals er ook maar één bisschop is, met zijn geestelijken en mijn eigen mededienaars, de diakenen. Dit zal ervoor zorgen dat al uw handelingen volledig in overeenstemming zijn met de wil van God” (Brief aan de Filadelfiërs 4 [AD 110]).
Sint Ignatius van Antiochië
“De Meester neemt de striemen op Zich die aan de dienaar toebehoren, de dienaar wordt verheerlijkt door de glorie van de Meester. Daarom kan het kruis het kruis van de Heer der Glorie genoemd worden . En waarom elke tong kan belijden, tot glorie van God de Vader,
Gregory of Nyssa
Vanaf vandaag zal ik op regelmatige (misschien dagelijkse) basis een paragraaf posten van HOMILIE OVER PSALM 1, door de Kerkvader Hilary van Poitiers
De Boven elke paragraaf staat het nummer van de paragraaf – er zijn in totaal 24 Paragrafen. IK zal elke keer dat ik iets post, 1 of twee fragmenten daarvan posten. de nummers van de paragrafen staat telkens bovenaan het fragment .
NR 1 – Achtergrondinformatie :
St. Hilarius, heilige en kerkleraar, schrijft een van de vroegste commentaren op de Psalmen. In deze selectie, zijn homilie over de eerste Psalm, geeft hij een overzicht van de algemene exegese van het Oude Testament in typen en figuren en vervolgens bijzonderheden van Psalm 1
Geschreven na zijn terugkeer uit ballingschap naar zijn bisdom Poitiers in 365 na Christus, geeft de heilige Hilarius een van de eerste commentaren op de psalmen.
In navolging van de apostolische traditie dat het Oud-Testament geïnterpreteerd moet worden in het licht van de leer van de Evangeliën, zegt de heilige Hilarius dat de psalmen profetische woorden spreken over de komst van de Heer, Zijn doeleinden, incarnatie, lijden en vestiging van zijn Koninkrijk. .
Zoals we zien bij Christus’ uitleg van het Oude Testament aan de discipelen op de weg naar Emmaüs, worden de profetieën voor de heidense wereld verborgen door allegorieën, typen en schaduwen.
St.Hilary zorgt ervoor dat deze mysteries aan de christenen worden onthuld.
Wanneer u dan gezegd wordt dat de Zoon van God de zoon van David en van Abraham is, twijfel dan niet meer, dat ook gij, de zoon van Adam, de zoon van God zult zijn. Want niet in het wilde weg, noch tevergeefs vernederde Hij Zichzelf zo zeer, alleen was Hij van plan ons te verhogen. Zo is Hij naar het vlees geboren, opdat gij naar de Geest geboren zoudt worden; Hij is geboren uit een vrouw, opdat gij zoudt ophouden de zoon van een vrouw te zijn.
Daarom was de geboorte tweevoudig, beide aan ons gelijk gemaakt, en ook de onze overtreffend. Want geboren te worden uit een vrouw was inderdaad ons lot, maar niet geboren te worden uit bloed, noch uit de wil van het vlees, noch uit de mens, maar uit de Heilige Geest, was van tevoren de geboorte te verkondigen die ons te boven gaat, de geboorte die komt, die Hij op het punt stond ons vrijelijk te geven uit de Geest. En al het andere was ook zo. Zo was ook Zijn doopsel van dezelfde aard, want het had deel aan het oude, en het had ook deel aan het nieuwe. De doop door de profeet (vrede zij met hem) markeerde het oude, maar het neerdalen van de Geest overschaduwde het nieuwe. En alsof iemand zich in de ruimte tussen twee personen zou plaatsen die apart stonden, en zijn beide handen zou uitstrekken, zou hij aan weerszijden vastgrijpen en ze samen timen; alzo heeft Hij gedaan, door het Oude Verbond met het Nieuwe te verbinden, Gods natuur met die van de mens, de dingen die van Hem zijn met de onze.
Homilieën van Johannes Chrysostomos
Het diepste fundament van de hoop en de vreugde die de Orthodoxie kenmerken en die al haar eredienst doordringen, is de Verrijzenis. Pasen, het centrum van de orthodoxe eredienst, is een explosie van vreugde, dezelfde vreugde die de leerlingen voelden toen ze de verrezen Verlosser zagen. Het is de explosie van kosmische vreugde over de triomf van het leven, na het overweldigende verdriet over de dood – de dood die zelfs de Heer van het leven moest ondergaan toen Hij mens werd. “Laat de hemel zich verheugen en de aarde zich verheffen, en laat de hele wereld onzichtbaar en zichtbaar vakantie vieren, want Christus, onze eeuwige vreugde is verrezen.” Alle dingen zijn nu vervuld van de zekerheid van het leven, terwijl voorheen alles gestaag naar de dood was gegaan.
De orthodoxie legt bijzondere nadruk de op het geloof van het christendom in de triomf van het leven.
Vader Dumitru Staniloae
De oude mannen zeiden altijd dat ieder van ons naar de ervaringen van onze naaste moest kijken alsof het onze eigen ervaringen waren. We moeten in alles met onze naaste lijden en met hem wenen, en ons gedragen alsof we in zijn lichaam zijn; En als hem enige moeilijkheid overkomt, moeten we evenveel verdriet voelen als voor onszelf.
De uitspraken van de woestijnvaders
De broeders vroegen abt Agathon: “Van al onze verschillende activiteiten, vader, welke is de deugd die de grootste inspanning vereist?”
Hij antwoordde: ‘Vergeef me, maar ik denk dat er geen grotere arbeid is dan bidden tot God. Want elke keer dat een mens wil bidden, proberen zijn vijanden, de demonen, hem te beletten; want zij weten dat niets hen zozeer hindert als het gebed tot God. In al het andere dat een mens onderneemt, zal hij, als hij volhardt, rust bereiken. Maar om te kunnen bidden moet een mens zich tot zijn laatste ademtocht uitstrekken.’
Uitspraken van de woestijnvaders
De tekst van de Schrift leert ons hier dat, naarmate het intellect vooruitgang boekt en door een grotere en volmaaktere aandacht gaat begrijpen wat de kennis van de werkelijkheid is, hoe meer het tot contemplatie komt, hoe meer het inziet dat de goddelijke natuur niet kan worden beschouwd. Want door elke uiterlijke verschijning achter zich te laten, niet alleen die welke door de zintuigen kunnen worden begrepen, maar ook die welke het verstand meent te zien, gaat het voortdurend vooruit naar dat wat verder van binnen ligt, totdat het door de activiteit van de geest doordringt in dat wat niet kan worden overwogen of begrepen; en het is daar dat het God ziet. De ware kennis en de ware visie van wat we zoeken bestaan juist hierin: in het niet zien: want wat we zoeken gaat alle kennis te boven en is overal van ons afgesneden door de duisternis van de onbegrijpelijkheid.
Sint Gregorius van Nyssa
Maak mij waardig, o Heer, om U te kennen en lief te hebben, niet met kennis uit de oefening van een verstrooide nous; maar maak mij die kennis waardig waardoor de nous, U aanschouwend, Uw natuur verheerlijkt, in een goddelijk visioen dat de geest berooft van het bewustzijn van de wereld. Acht mij waardig om verheven te worden boven het dwalende oog van mijn wil, dat verbeeldingen voortbrengt, en om U te aanschouwen in de dwang van de band van het kruis, in het tweede deel van de kruisiging van de nous, die gewillig ophoudt met zijn conceptuele voorstellingen om te verblijven in Uw voortdurende visie die de natuur overstijgt. Plant in mijn hart een toename van Uw liefde, opdat het uit deze wereld mag worden teruggetrokken door vurige liefde voor U. Ontwaak in mij het begrip van Uw nederigheid, waarmee Gij in de wereld verbleef in de bedekking van het vlees, die Gij door bemiddeling van de Heilige Maagd van onze leden hebt gedragen, opdat ik met deze voortdurende en onfeilbare herinnering de nederigheid van mijn natuur met vreugde moge aanvaarden.
“Dus, mijn zoon, wat je ook vraagt aan de Heer God, je zult ontvangen, al was het maar voor de glorie van God of voor het welzijn van je naaste, want wat wij doen voor het welzijn van onze naaste verwijst Hij naar Zijn eigen glorie En daarom zegt Hij: ‘Alles wat u aan één van de minste van deze hebt gedaan, hebt u Mij aangedaan’ (vgl. Matt. 25:40). En twijfel er dus niet aan dat de Heer God uw smeekbeden zal vervullen. “Als het maar om de glorie van God gaat of om het welzijn en de opbouw van uw medemensen.”
St.Serafim van Sarov – gesprek met Motovilov
Nog een lied van Huub Oosterhuis – geïnspireerd opeen tekst van de Heilige Augustinus …..
Ik geef hier de tekst van Augustinus :
Laat heb ik U lief gekregen,
O Schoonheid zo oud en zo nieuw,
laat heb ik U lief gekregen.
Zie, U was binnen en ik was in de wereld buiten,
en daar zocht ik U.
En zelf ongeordend
stortte ik mij op die welgeordende dingen,
die U hebt gemaakt.
U was met mij, maar ik niet met U:
Die dingen hielden mij ver van U
die geen bestaan zouden hebben,
als ze niet in U bestonden.
U hebt geroepen en geschreeuwd,
en mijn doofheid doorbroken.
U hebt mij met uw licht overstraald,
en mijn blindheid verdreven.
U hebt mij met uw geur verleid;
ik heb haar ingeademd en zucht naar U.
Ik heb U geproefd,
en ik honger en dorst naar U.
U hebt mij aangeraakt,
en ik ben ontbrand in verlangen naar uw vrede.
Uit: Belijdenissen Boek X, 38
Tekst Augustinus : Veel te laat heb ik je lief gekregen
Iedereen die op een orthodoxe manier gedoopt is, heeft in het geheim de volheid van de genade ontvangen; En als hij dan doorgaat met het uitvoeren van de geboden, zal hij zich bewust worden van deze genade in hem.
Hoe ver een mens ook mag voortgaan in het geloof, hoe groot de zegeningen ook zijn die hij verwerft, hij ontdekt en kan nooit meer ontdekken dan wat hij al in het geheim door de doop heeft ontvangen. Christus, die volmaakt God is, schenkt aan de gedoopten de volmaakte genade van de Geest. Wij van onze kant kunnen onmogelijk iets aan die genade toevoegen, maar zij wordt geopenbaard en openbaart zich steeds meer aan ons, in verhouding tot onze vervulling van de geboden. Wat wij Hem dan na onze wedergeboorte aanbieden, was reeds in ons en kwam oorspronkelijk van Hem.
Sint Marcus de Monnik
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.