Dit is een privé blog van Kris Biesbroeck Licentiaat Filosofie/Theologie. De site behandelt zoveel mogelijke informatie over de Katholieke Kerk, Bijbel, Kerkvaders, Augustinus , St.Jan van het Kruis enz.. CONTACT : KRISBIESBROECK@GMAIL.COM
Als God u een overvloedige oogst van beproevingen geeft, is dat een teken van grote heiligheid die Hij wil dat u bereikt. Wilt u een grote heilige worden? Vraag God om u veel lijden te sturen. De vlam van Goddelijke Liefde stijgt nooit hoger dan wanneer gevoed met het hout van het Kruis, dat de oneindige liefdadigheid van de Redder gebruikte om Zijn offer te voltooien. Alle genoegens van de wereld zijn niets vergeleken met de zoetheid die gevonden wordt in de gal en azijn die aan Jezus Christus worden aangeboden. Dat wil zeggen, harde en pijnlijke dingen die voor Jezus Christus en met Jezus Christus werden doorstaan.
“Laat uw deur openstaan om Hem te ontvangen, ontsluit uw ziel voor Hem, verwelkom Hem in uw geest, en dan zult u de rijkdom van eenvoud zien, de schatten van vrede, de vreugde van genade. Gooi de poort van uw hart wijd open, sta voor de zon van het eeuwige licht dat op ieder mens schijnt … Het is de ziel die haar deur heeft, haar poorten. Christus komt naar deze deur en klopt; hij klopt op deze poorten. Doe Hem open; hij wil binnenkomen, om zijn bruid te vinden die wacht en toekijkt.”
(St. Ambrosius van Milaan, bisschop en kerkleraar, uit : (An Exposition of Psalm 118 )
We kunnen niet lijden met de armen als we niet bereid zijn om de personen en systemen te confronteren die armoede veroorzaken. We kunnen de gevangenen niet bevrijden als we niet bereid zijn om degenen te confronteren die de sleutels dragen. We kunnen onze solidariteit niet belijden met degenen die onderdrukt worden als we niet bereid zijn om de onderdrukker te confronteren. Mededogen zonder confrontatie verandert snel in vruchteloze sentimentele medelijden.”
Hoe meer je jezelf openstelt om genezen te worden, hoe meer je zult ontdekken hoe diep je wonden zijn. . . . De grote uitdaging is om je wonden te doorleven in plaats van erover na te denken. Het is beter om te huilen dan je zorgen te maken, beter om je wonden diep te voelen dan ze te begrijpen, beter om ze in je stilte te laten komen dan erover te praten. De keuze waar je constant voor staat is of je je pijn naar je hoofd of naar je hart brengt. In je hoofd kun je ze analyseren, hun oorzaken en gevolgen vinden en woorden bedenken om erover te spreken en te schrijven. Maar er zal waarschijnlijk geen uiteindelijke genezing uit die bron komen. Je moet je wonden naar je hart laten afdalen. Dan kun je ze doorleven en ontdekken dat ze je niet zullen vernietigen. Je hart is groter dan je wonden.
Sint Willibrord (ca. 658 – 739) “Apostel der Friezen” – Bisschop, Missionaris – geboren ca. 658 te Northumbria, Engeland en overleden op 7 november 739 aan natuurlijke oorzaken, op 81-jarige leeftijd. Beschermheren – Convulsie, epilepsie, epileptici, Luxemburg, Nederland, Aartsbisdom Utrecht, Nederland, Heusden, België, Waalre, Nederland.
Willibrord werd geboren in Northumberland rond 658 en ging toen hij twintig jaar oud was naar Ierland om te studeren bij St. Egbert. Twaalf jaar later voelde hij zich aangetrokken om de grote heidense stammen te bekeren die als een wolk boven het noorden van Europa hingen, op verzoek van Pepijn van Herstal, de Austrasische burgemeester van het paleis, die nominale soevereiniteit over die regio had.
Willibrord reisde twee keer naar Rome. Beide reizen naar Rome hebben een historische betekenis. Zoals de Eerwaarde Bede ons vertelt, was Willibrord niet de enige Angelsaks die naar Rome reisde. De manier waarop hij het bezoek en het doel ervan beschreef, is belangrijk; in tegenstelling tot alle anderen was Willibrord niet op de gebruikelijke pelgrimstocht naar de graven van de apostelen Petrus en Paulus en de martelaren. In plaats daarvan “haastte hij zich naar Rome, waar paus Sergius toen de apostolische stoel voorzat, om het gewenste werk van het prediken van het Evangelie aan de heidenen te ondernemen, met zijn vergunning en zegen”. Als zodanig kwam hij niet als pelgrim naar de paus, maar specifiek als missionaris.
De tweede keer dat hij naar Rome ging, op 21 november 695, in de kerk van Santa Cecilia in Trastevere, gaf paus Sergius I hem een pallium en wijdde hem tot bisschop van de Friezen. Hij keerde terug naar Frisia om te preken en kerken te stichten, waaronder een klooster in Utrecht, waar hij zijn kathedraal bouwde. Willibrord wordt beschouwd als de eerste bisschop van Utrecht.
In 698 stichtte hij de abdij van Echternach op de plaats van een Romeinse villa in Echternach, die hem was geschonken door Pepijns schoonmoeder, Irmina van Oeren, de vrouw van seneschal en paltsgraaf Hugobert. Nadat Hugobert stierf, stichtte Irmina een benedictijnenklooster in Horren in Trier. Toen een plaag haar gemeenschap bedreigde, kreeg ze de hulp van Willibrord en toen de pest voorbij het klooster trok, gaf ze Willibrord de gronden voor zijn abdij in Echternach.
Pepijn van Herstal stierf in 714. In 716 heroverde de heidense Radbod, koning van de Friezen, Frisia, stak kerken in brand en doodde vele missionarissen. Willibrord en zijn monniken werden gedwongen te vluchten. Na de dood van Radbod in 719 keerde Willibrord terug om zijn werk te hervatten, onder de bescherming van Karel Martel. Winfrid, beter bekend als Sint Bonifatius, sloot zich aan bij Willibrord en bleef drie jaar, voordat hij verder reisde om te prediken in Frankisch gebied.
Hij werkte onophoudelijk als bisschop gedurende meer dan vijftig jaar, geliefd door God en de mens, en stierf vol dagen en goede werken. Volgens zijn wens werd hij begraven in Echternach. Hij werd al snel als een heilige beschouwd. De bronnen van Willibrord, die langs zijn missieroutes liepen, werden door het volk bezocht om genezing te vragen voor verschillende zenuwziekten, vooral van kinderen.
Talrijke wonderen en relikwieën worden aan hem toegeschreven. Bij één gelegenheid werd het transport van zijn relikwieën zo gevierd: “de vijf bisschoppen in volledige pontificalen hielpen; aan de dans namen deel 2 Zwitserse gardes, 16 vaandeldragers, 3.045 zangers, 136 priesters, 426 muzikanten, 15.085 dansers en 2.032 spelers”. Elk jaar op Pinksterdinsdag wordt er in Echternach een Dansprocessie gehouden die duizenden deelnemers en een gelijk aantal toeschouwers trekt, om de nagedachtenis van een heilige te eren die vaak de apostel van de Benelux-landen (België, Nederland en Luxemburg) wordt genoemd. Zijn relikwieën worden bewaard in Echternach, Luxemburg en in de Kathedraal van Sint-Catharina in Utrecht, Nederland
Standbeeld van Willibrordus in Echternach (Luxemburg).
En zou deze vrouw, de dochter van Abraham, die Satan achttien jaar lang gebonden heeft, op de sabbatdag van deze tempel worden losgemaakt ?
“Het hele menselijke ras, net als deze vrouw, was gebogen en naar de grond gebogen. Iemand begrijpt deze vijanden al. Hij roept tegen hen en zegt tegen God: “Ze hebben mijn ziel gebogen.” De duivel en zijn engelen hebben de zielen van mannen en vrouwen naar de grond gebogen. Hij heeft ze naar voren gebogen om zich te richten op tijdelijke en aardse dingen en heeft hen ervan weerhouden de dingen te zoeken die boven zijn.
Omdat dat is wat de Heer zegt over de vrouw die Satan achttien jaar lang had gebonden, was het nu tijd voor haar om op de sabbatdag uit haar slavernij te worden bevrijd.
Geheel onterecht bekritiseerden ze Hem omdat Hij haar rechtzette. Wie waren dit, behalve mensen die over zichzelf gebogen waren? Omdat ze de dingen die God had geboden helemaal niet begrepen, beschouwden ze ze met aardse harten.
jZe vierden het sacrament van de sabbat op een letterlijke, materiële manier en merkten de spirituele betekenis ervan niet op.”
… Sint Augustinus (354-430) Vader en Dokter (Preek 162)
De man die aan zijn eigen welzijn denkt, kan zich niet overgeven aan Gods wil, zodat zijn ziel vrede in God kan hebben. Maar de nederige ziel is toegewijd aan Gods wil en leeft voor Hem in ontzag en liefde; in ontzag, opdat zij God op geen enkele manier bedroefd; in liefde, omdat de ziel heeft leren kennen hoe de Heer ons liefheeft.
Het beste van alles is om je over te geven aan Gods wil en lijden te dragen met vertrouwen in God. De Heer, die onze ellende ziet, zal ons nooit teveel geven om te dragen. Als we onszelf erg gekweld voelen, betekent dit dat we ons niet hebben overgegeven aan de wil van God.
De ziel die in alle dingen toegewijd is aan de wil van God, rust rustig in Hem, want zij weet uit ervaring en uit de Heilige Schrift dat de Heer ons veel liefheeft en over onze zielen waakt, alle dingen door Zijn genade in vrede en liefde levend maakt.
Niets verontrust de mens die zich aan de wil van God overgeeft, of het nu ziekte, armoede of vervolging is. Hij weet dat de Heer in Zijn genade om ons geeft…
De Heer heeft ons de Heilige Geest gegeven, en de mens in wie de Heilige Geest woont, voelt dat hij het paradijs in zich heeft.
Maar de hoogmoedigen en eigenzinnigen willen zich niet overgeven aan Gods wil omdat ze hun eigen weg willen gaan, en dat is slecht voor de ziel.
Abba Pimen zei: “Onze eigen wil is als een muur van koper tussen ons en God, die ons verhindert dicht bij Hem te komen of Zijn Barmhartigheid te overwegen.”
O mijn broeders over de hele wereld, bekeer u zolang er nog tijd is. God wacht genadig op ons berouw. En de hele hemel en alle heiligen kijken uit naar ons berouw. Zoals God liefde is, zo is de Heilige Geest in de heiligen liefde. Vraag, en de Heer zal vergeven.
Bron : Een fragment uit het boek, De Wijsheid van de Berg Athos, Monnik van de Berg Athos door Archimandriet Sophrony.
Polycarpus, discipel van de apostel Johannes, herinnert gelovigen eraan zich te verheugen in de genade die hen redt. Dit in een tijd van ongelooflijke vervolging die later Polycarpus de marteldood zou zien sterven. Hij noemt de ketenen die de martelaren binden, hun juwelen.
Ik heb mij zeer met u verheugd in onze Heer Jezus Christus , omdat u het voorbeeld van de ware liefde [zoals getoond door God ] hebt gevolgd, en hen hebt vergezeld, zoals het u betaamde, die gebonden waren in ketenen, de passende versieringen van heiligen , en die inderdaad de diademen zijn van de ware uitverkorenen van God en onze Heer; en omdat de sterke wortel van uw geloof , waarvan gesproken werd in de dagen van lang vervlogen tijden Filippenzen 1:5 , zelfs tot nu toe blijft bestaan en vrucht voortbrengt voor onze Heer Jezus Christus , die voor onze zonden tot de dood toe geleden heeft, [maar] die God uit de doden heeft opgewekt, nadat Hij de banden van het graf had losgemaakt. In Hem gelooft u, hoewel u Hem nu niet ziet, en als u gelooft, verheugt u zich met een onuitsprekelijke en heerlijke vreugde ; 1 Petrus 1:8 in welke vreugde velen verlangen in te gaan, wetende dat u door genade behouden bent, niet uit werken, Efeziërs 2:8-9 maar uit de wil van God, door Jezus Christus .
“In liefde heeft Hij de wereld tot bestaan gebracht”
Wat een diepte van rijkdom, wat een geest en verheven wijsheid is van God. Wat een meelevende vriendelijkheid en overvloedige goedheid behoort de Schepper toe! Met welk doel en met welke liefde schiep Hij deze wereld en bracht Hij haar tot bestaan! Wat een mysterie ziet het ontstaan van deze schepping eruit! Tot wat voor een staat wordt onze gemeenschappelijke natuur uitgenodigd! Wat een liefde diende om de schepping van de wereld te initiëren! Dezezelfde liefde die de scheppingsdaad initieerde, bereidde van tevoren door een andere bedeling de dingen voor die geschikt waren om de majesteit van de wereld te versieren, die voortkwamen als resultaat van de macht van Zijn liefde.
In liefde bracht Hij de wereld tot bestaan; in liefde leidt Hij haar gedurende haar tijdelijke bestaan; in liefde zal Hij haar tot die wonderbaarlijke getransformeerde staat brengen, en in liefde zal de wereld worden opgeslokt in het grote mysterie van Hem die alle dingen heeft volbracht; in liefde zal het hele verloop van het bestuur van de schepping uiteindelijk worden samengevat.
En aangezien in de Nieuwe Wereld de liefde van de Schepper heerst over alle rationele natuur, zal de verwondering over Zijn mysteries die dan zullen worden onthuld, het intellect van alle rationele wezens die Hij heeft geschapen, gevangen houden, zodat zij vreugde in Hem kunnen hebben, of ze nu slecht zijn of rechtvaardig. Met dit ontwerp bracht Hij hen tot bestaan, ook al hebben zij onderling, na hun ontstaan, dit onderscheid gemaakt tussen rechtvaardigen en goddelozen. Ook al is dit zo, toch is er in het ontwerp van de Schepper niemand, onder allen die geschapen zijn en die tot bestaan zijn gekomen – dat wil zeggen, elke rationele natuur – die voor of achter Gods liefde staat. Integendeel, Hij heeft één enkele, gelijke liefde die de gehele omvang van de rationele schepping omvat, alle dingen, of ze nu zichtbaar of onzichtbaar zijn. Er is voor Hem in deze liefde voor geen enkel ding een eerste of laatste plaats, zoals ik al zei.
jEn net zoals er geen enkele natuur is die op de eerste of laatste plaats staat in de schepping in de kennis van de Schepper – ik verwijs hier naar deze kennis die eeuwig in Zijn doel was vastgelegd, dat Hij hen tot bestaan zou brengen: het was niet zo dat Hij de een voor of na de ander kende, maar ze allemaal evenveel zonder voor of na, in een oogwenk – zo is er ook geen voor of na in Zijn liefde voor hen: er is helemaal geen grotere of kleinere hoeveelheid liefde bij Hem te vinden. Integendeel, net zoals de voortdurende gelijkheid van Zijn kennis, zo is ook de voortdurende gelijkheid van Zijn liefde; want Hij kende hen allemaal voordat ze ooit rechtvaardig of zondaar werden. De Schepper en Zijn liefde veranderden niet omdat ze verandering ondergingen nadat Hij hen tot bestaan had gebracht, noch verandert Zijn doel dat eeuwig bestaat. En als het anders was, zou Hij onderhevig zijn aan verandering, net zoals geschapen wezens dat zijn – een schokkend idee.
Broeders en zusters, als er iemand is voor wie deze dingen moeilijk te geloven zijn, dan moet hij oppassen dat hij niet door weg te lopen van het ene element in het betoog, vervalt in godslastering bij een ander. Door te denken dat hij de woorden van een medemens veracht, kan hij zichzelf betrappen op het zich wapenen tegen datgene wat de goddelijke natuur betreft, en door de logica van zijn zaak gedwongen worden de glorieuze natuur van zijn Schepper te reduceren tot zwakte en verandering.
Maar we weten dat iedereen het hierover eens is, dat er geen verandering is, of eerdere of latere bedoelingen, met de Schepper: er is geen haat of wrok in Zijn aard, geen grotere of kleinere plaats in Zijn liefde, geen voor of na in Zijn kennis. Want als iedereen gelooft dat de schepping tot stand is gekomen als gevolg van de goedheid en liefde van de Schepper, dan weten we dat deze oorspronkelijke oorzaak nooit afneemt of verandert in de aard van de Schepper als gevolg van de ongeordende loop van de schepping.
Thomas a Kempis: over nederigheid en vrede – De navolging van Christus
Maak je niet druk om wie voor je is en wie tegen je is; maar maak er je grootste zorg van dat God bij je is in alles wat je doet. Heb een goed geweten en God zal je veilig verdedigen; niemand kan je kwaad doen als God je wil helpen.
Als je weet hoe je in stilte moet lijden, zul je zeker Gods hulp ontvangen. Omdat Hij het beste weet wanneer en hoe Hij jou kan bevrijden, geef je dan over aan Hem, want God helpt jou en bevrijdt jou van alle verwarring.
jHet is vaak goed voor ons en helpt ons nederig te blijven, als anderen onze zwakheden kennen en ons ermee confronteren.
Als een man zich vernedert voor zijn fouten, doet hij anderen gemakkelijker een plezier en verzacht hij degenen die hij boos heeft gemaakt.
God beschermt en bevrijdt een nederig mens; Hij bemint en troost een nederig mens; Hij begunstigt een nederig mens; Hij overlaadt hem met genaden; dan, na zijn lijden, wekt God hem op tot heerlijkheid.
Hij onthult zijn geheimen aan een nederig mens en in zijn goedheid trekt Hij die mens uitnodigend naar zich toe. Wanneer een nederig mens tot verwarring wordt gebracht, ervaart hij vrede, omdat hij standvastig is in God en niet in deze wereld. Denk niet dat je vooruitgang hebt geboekt, tenzij je voelt dat je de laagste van alle mensen bent.
Bewaar bovenal vrede in jezelf, dan zul je in staat zijn vrede onder anderen te scheppen. Het is beter vrede in jezelf te bewaren, dan zul je in staat zijn vrede onder anderen te scheppen. Het is beter om vreedzaam te zijn dan geleerd. Een hartstochtelijk mens denkt vaak kwaad van een goed mens en gelooft gemakkelijk het woord; een goed en vreedzaam mens keert alle dingen ten goede.
Een man die in vrede leeft verdenkt niemand. Maar een man die gespannen en onrustig is door het kwaad, heeft last van allerlei onzekerheden; hij heeft nooit vrede met zichzelf, noch staat hij anderen toe om vrede te hebben. Hij spreekt vaak wanneer hij zou moeten zwijgen, en hij verzuimt wat echt nuttig zou zijn. Hij is zich goed bewust van de verplichtingen van anderen, maar verwaarloost zijn eigen verplichtingen.
Wees dus ijverig voor jezelf, en dan zul je meer gerechtvaardigd zijn in het uiten van ijver voor je naaste. Je bent goed in het verontschuldigen en rechtvaardigen van je eigen daden, en toch luister je niet naar de verontschuldigingen van anderen. Het zou rechtvaardiger zijn om jezelf te beschuldigen en je broeder te verontschuldigen. Als je wilt dat anderen jou verdragen, verdraag hen dan eerst zelf
“En als iemand je aandwingt om één mijl in dienst te blijven, ga dan twee mijl met hem mee.” – Mattheüs 5:41
“Als iemand met je naar de rechtbank wil gaan over je tuniek, geef hem dan ook je mantel; van degene die neemt wat van jou is, eis het niet terug en doe anderen aan wat je wilt dat ze je aandoen” (Mt 5,40; Lc 6.30-31).
Op die manier zullen we niet ontzet zijn zoals degenen wier bezittingen tegen hun wil zijn weggenomen, maar integendeel, we zullen blij zijn zoals mensen die gewillig hebben gegeven, omdat we liever een vrije gift aan onze naaste doen, dan toe te geven aan dwang. “En,” Hij vervolgt: “Mocht iemand je dwingen om één mijl in dienst te gaan, ga dan twee mijl met hem mee.” Op die manier volgen we hem niet als een slaaf, maar gaan we voor hem uit als een vrij man.
In alles nodigt Christus je uit om je naaste van dienst te zijn, zonder rekening te houden met zijn slechtheid, maar je eigen goedheid tot de rand te vullen. Zo nodigt Hij ons uit om te worden zoals onze Vader “die zijn zon doet opgaan over de slechten en de goeden” (Mt 5,45).
De heilige Mozes de Kluizenaar (gestorven in 389), bisschop en apostel van de Saracenen
St Moses de Kluizenaar (gestorven c389) Bisschop en Apostel van de Saracenen, Kluizenaar in de woestijn en daarna Bisschop, Missionaris, Vredestichter. Mozes had geen vaste zetel na zijn wijding als Bisschop, maar reisde in plaats daarvan met zijn nomadische kudde, bekeerde velen en hield vrede tussen de verschillende stammen en de Romeinse keizerlijke autoriteiten. Geboren in Arabië en stierf daar c389 aan natuurlijke oorzaken. Ook bekend als – Moses van de Saracenen, Eerwaarde Moses de Bisschop. (Niet te verwarren met Moses de Zwarte (330-405), een andere heilige uit de regio die op 28 augustus wordt gevierd.)
Het Romeinse Martyrologium luidt vandaag de dag: “In Egypte bekeerde de eerwaarde Mozes, een eerbiedwaardige bisschop, die eerst een eenzaam leven leidde in de woestijn en later tot bisschop werd benoemd op verzoek van Mauvia, de koningin van de Saracenen, het grootste deel van die barbaarse oeiokes tot het geloof en rijk aan verdiensten, ging hij vredig heen naar zijn beloning.”
Het is niet bekend wanneer of waar Mozes precies werd geboren, maar gedurende enige tijd in de 4e eeuw bracht Mozes, net als zijn oude naamgenoot, vele jaren door met reizen en prediken in de woestijn in de grensgebieden tussen Egypte en Syrië.
Zijn leven van prediking trok een grote aanhang. Deze reputatie werd opgemerkt door Socrates van Constantinopel, de christelijke historicus, die hem beschrijft als “een Saraceen van geboorte, die een kloosterleven in de woestijn leidde” en die “buitengewoon eminent was geworden door zijn vroomheid, geloof en wonderen”.
Socrates’ beschrijving van Mozes komt door zijn hervertelling van de heldendaden van koningin Mauvia, die beloofde een einde te maken aan haar gewapende opstand tegen het Romeinse Rijk, op voorwaarde dat Mozes “tot bisschop over haar natie zou worden aangesteld”.
Valens, de Romeinse keizer, had geen andere keuze dan te accepteren. De troepen van Mauvia, afkomstig uit het zuiden van Syrië, hadden die van Rome meerdere keren verslagen en marcheerden door Palestina en Fenicië om de grens met Egypte te bereiken. Mozes weigerde echter om zich te laten wijden door de Ariaanse patriarchale Stoel in Alexandrië en koos ervoor om in plaats daarvan te worden gewijd door een orthodoxe bisschop die in ballingschap leefde.
Paus Gregorius III (pauselijke regering 731-741) herinnerde aan het voorbeeld van Mozes als kluizenaarmonnik en vervolgens bisschop, in een dialoog met de neef van de heilige Bonifatius, toen hij hem probeerde te overtuigen om zich bij zijn oom te voegen in de Duitse missie. Het wordt geciteerd van de auteur, Irfan Shahid: “Zo werd een Arabische monnik-bisschop gepresenteerd als een model voor de Engelse heilige.”
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.