Categorie: Bezinnende teksten van Kerkvaders e.a

H. Colombanus (563-615), monnik en stichter van kloosters
Geestelijke instructies 1, Het geloof, 3-5

 

“Door de zee heen voerde uw weg, door oneindige wateren uw pad. Uw voetsporen bleven onkenbaar” (Ps 77,20)

God is overal, volledig en onbegrensd. En overal is Hij nabij, Hij die zelf zegt: “Ben Ik alleen een God die in de nabijheid is; ben ik ook niet een God die ver weg is?” (Jer 23,23) De God die wij zoeken bevindt zich niet ver van ons verwijderd. Hij is onder ons. Hij woont binnen in ons, zoals de ziel in het lichaam, zolang wij zijn levende ledematen zijn, niet gestorven aan onze zonden (vgl. 1Kor 6,15)… Onder deze voorwaarden leeft Hij waarachtig in ons, Hij die gezegd heeft: “Ik zal onder hen wonen en met hen omgaan” (Lev 26,11; 2Kor 6,16). Zoals Hij ons de genade schenkt in ons te wonen, zo zijn wij waarachtig bezield door Hem, als zijn levende ledematen. “Want door Hem hebben wij het leven, het bewegen en het zijn” (Hand 17,28).

Maar wie zal Hem kunnen volgen naar de hoogste hoogten van zijn onuitsprekelijke en onvatbare Zijn? Wie zal de diepten van God kunnen peilen? Wie zal het aandurven de eeuwige bron van het heelal te zoeken? Wie zal zich erop beroemen de oneindige God te kennen, die alles vervult en alles omvat, alles doordringt en aan alles voorbij gaat, alles omhelst en aan alles ontsnapt, “Hij, die niemand ooit gezien heeft” (Joh 1,18) zoals Hij is? Dat niemand denke door te kunnen dringen tot de ondoordringbare diepten van God, tot het wat, hoe en waarom van zijn wezen, dat benoemd, onderzocht, noch onthuld kan worden. Geloof in alle eenvoud maar met kracht, dat God is en dat Hij altijd zijn zal zoals Hij altijd al was, want God is immer onveranderlijk.

 

 

BIJBELTEKSTEN

 

 

 

H. Germanus van Constantinopel (?-733), bisschop
Homilie voor het ontslapen van de Moeder Gods ; PG 98, 346

 

Germanus van Constantinopel

“Met ziel en lichaam naar de heerlijkheid van de hemel opgestegen” (Feestgebed)

Levende Tempel van de goddelijke heilige eniggeboren Zoon, Moeder van God, werkelijk, ik zeg het opnieuw, uw hemelopneming heeft u op geen enkele wijze verwijderd van de christenen. U leeft in onvergankelijkheid en toch blijft u niet ver van de vergankelijke wereld; integendeel, u bent hen nabij die u aanroepen en zij die u met geloof zoeken, vinden u. Zo blijft ook uw geest altijd sterk en levend en is uw lichaam onsterfelijk. Hoe zou immers de ontbinding van uw vlees u kunnen verminderen tot as en stof, u hebt de mens van de ondergang door de dood gered door de menswording van uw Zoon?…

Een kind zoekt en verlangt naar zijn moeder, en de moeder houdt ervan om met haar kind te leven: zo had u ook in uw hart een moederlijke liefde voor uw Zoon en voor uw God, u zou normaliter moeten kunnen terugkeren naar Hem, en God – door zijn liefde voor zijn kinderen tot u- moest u wel toestaan om in zijn staat te kunnen delen. Zo bent u, dood voor de eindige dingen, geëmigreerd naar de onvergankelijke verblijven van de eeuwigheid, waar God verblijft met wie u voortaan het leven deelt…

U bent lichamelijk zijn verblijfplaats geweest; en nu is Hij voor u de rustplaats geworden. “Dit is mijn rustplaats voor immer”, zei Hij (Ps 132,14). Deze rustplaats is het vlees waarmee Hij bekleed werd in u, Moeder van God, het vlees aangenomen te hebben, waarin, zo geloven wij, Hij zich aan de huidige wereld heeft getoond en zich in de komende wereld zal tonen, als Hij de levenden en de doden zal komen oordelen. Aangezien u het verblijf bent van zijn eeuwige rust, heeft Hij de vergankelijkheid weggehaald en het met zich meegenomen, omdat Hij u in zijn tegenwoordigheid en in zijn affectie wilde bewaren. Daarom schenkt Hij u alles wat u Hem vraagt, als een moeder die zorgzaam voor haar kinderen is; alles wat u wenst, zal Hij vervullen met zijn goddelijke kracht, Hij is voor eeuwig gezegend.

 

Homilie toegekend aan H. Macarius van Egypte (? – 390), monnik
Geestelijke Homiliën, n° 51

 

“De vijand heeft dit gedaan”

Ik schrijf u, geliefde broeders en zusters, opdat u weet dat sinds de dag dat Adam geschapen is tot aan het einde der wereld, het Kwaad, zonder rust te nemen, oorlog zal voeren tegen de heiligen. (Ap 13,7)… Zij die er rekening mee houden, dat de vernietiger van de zielen samen met hen in hun lichaam woont, heel dicht bij hun ziel, zijn toch niet zo talrijk. Ze worden beproefd, en er is niemand op aarde die hen kan troosten. Daarom kijken ze naar de hemel, en hebben daar hun verwachting om daarvandaan iets in hun innerlijk te ontvangen. Door die kracht zullen ze, dankzij de wapenrusting van de Heilige Geest (Ef 6,13), overwinnen. Ze ontvangen inderdaad uit de hemel een kracht, die verborgen blijft voor hun lichamelijke ogen. Zovele malen als ze God met heel hun hart zoeken, komt ook de kracht van God hun in het geheim te hulp, op elk moment … Juist omdat ze van hun zwakte overtuigd zijn, omdat ze niet in staat zijn te winnen en omdat ze vurig om de wapenrusting van God vragen en zo bekleed worden voor de strijd met de uitrusting van de Heilige Geest (Ef 6,13), worden ze overwinnaars.

Weet dus, geliefde broeders en zusters, dat in allen die hun ziel voorbereid hebben om een goede aarde te worden voor het hemelse zaad, de vijand zich haast om er zijn onkruid in te zaaien… Weet ook dat zij die de Heer niet met geheel hun hart zoeken, niet op zo’n duidelijke wijze beproefd worden door Satan; dan probeert hij meer in het verborgene door listigheden om hen ver van God te brengen.

Maar nu, broeders en zusters, weest moedig en vreest niets. Laat u niet bang maken door verbeeldingen, die door de vijand worden opgeroepen. Lever u in gebed niet uit aan een verwarrende onrust door misplaatste uitroepen te vermeerderen, maar ontvang de genade van God door diep berouw… Weest moedig, troost u, houdt vol, zorgt voor uw zielen, volhardt met ijver in het gebed… Want allen die werkelijk God zoeken, ontvangen een goddelijke kracht in hun ziel, en door die hemelse zalving te ontvangen, zullen zij allen in zichzelf de smaak en de zoetheid van de komende wereld voelen. Dat de vrede van de Heer, die met alle heilige vaders was en hen heeft behoed tegen elke verleiding, ook bij u blijft.

http://www.dagelijksevangelie.org

 

 

 

H. Petrus Chrysologus (ca 406-450) bisschop van Ravenna en kerkleraar
Sermon 31

 

Het vasten van de vrienden van de Bruidegom

 

“Waarom vasten wij en de Farizeeën wel, maar uw leerlingen niet?” … Waarom? Omdat voor u het vasten een zaak van de wet is en niet een spontane gave. Op zichzelf heeft het vasten geen waarde, wat telt is het verlangen van degene die vast. Wat voor voordeel denkt u eruit te trekken, u die verplicht en geforceerd vast? Het vasten is een geweldige ploeg om het veld van de heiligheid te bewerken: het draait de harten om, ontwortelt het kwaad, rukt de zonde uit, begraaft de slechte eigenschappen, zaait naastenliefde; het onderhoudt de vruchtbaarheid en bereidt de oogst van de onschuld. De leerlingen van Christus zijn in het hart van dit rijpe veld van heiligheid geplaatst, ze verzamelen korenschoven met deugden, ze genieten van het brood van de nieuwe oogst: ze kunnen dus niet vasten, die is vanaf dan vervallen…

“Waarom vasten uw leerlingen niet?” De Heer antwoordt hun: “De vrienden van de bruidegom kunnen toch niet vasten, zolang de bruidegom bij hen is?”… Hij die een vrouw trouwt, laat het vasten zitten, verlaat de strengheid; hij geeft zich geheel over aan de vreugde en neemt deel aan het feestmaal; hij toont zich in alles gelijkmoedig, beminnelijk en vrolijk; hij doet alles wat zijn genegenheid voor zijn bruid aanvuurt. Christus viert dan zijn bruiloft met de Kerk. Daarom aanvaardt Hij het om deel te nemen aan de maaltijden; Hij weigert de uitnodiging van hen niet. Vol met welwillendheid en liefde toont Hij zich menselijk, benaderbaar en vriendelijk. Hij wilde de mens met God verenigen, en van zijn gezellen leden van de goddelijke familie maken.

bron : http://www.dagelijksevangelie.org

 

H. Johannes Chrysostomus (ca 345-407), priester te Antiochië, daarna bisschop te Constantinopel, kerkleraar
Overweging over het woord ‘kerkhof’en over het kruis

De bevrijding van de gevangenen

Op die dag is Jezus Christus gekomen en heeft de afgronden van de hel overwonnen. Op die dag “heeft Hij de koperen deuren gebroken en de ijzeren grendels in stukken geslagen”, zoals Jesaja dat zegt (45,2). Let hier op de uitdrukkingen. Hij zegt niet dat Hij de koperen deuren “heeft geopend” en ook niet dat Hij ze heeft weggehaald, maar dat Hij ze heeft “gebroken”, om te laten weten dat er geen gevangenis meer is, om zo te zeggen dat Jezus die dag de gevangenen bevrijd heeft. Een gevangenis waarin geen deuren en geen sloten meer zijn, kan geen gevangenen meer vasthouden. Die deuren heeft Christus gebroken, wie kan ze herstellen? De grendels heeft Hij in stukken geslagen, wie van de mensen kan ze weer terugzetten?

Als de prinsen van de wereld hun gevangenen vrijlaten door genade-brieven te sturen, laten ze de deuren evenals de bewakers van de gevangenis bestaan, door aan hen die er uitkomen te laten zien, dat zij of anderen er weer in kunnen belanden. Christus handelt niet op deze wijze. Door de koperen deuren te breken, toont Hij dat er geen gevangenis meer is en ook geen dood.

Waarom spreekt men van ‘koperen’ deuren? Omdat de dood meedogenloos, inflexibel en hard als een diamant is. Nooit in alle eeuwen voor Christus had een gevangene eruit kunnen ontsnappen, tot aan de dag waarop de Almachtige uit de hemel afdaalde naar de afgronden om de slachtoffers uit de afgronden te trekken.

http://www.dagelijksevangelie.org

 

 

H. Gregorius van Nazianze (330-390), bisschop en kerkleraar
Overweging 31, 5e theologie, 25-27 ; PG 36, 159

 

Gregorius van Nazianze

“Wanneer Hij komt, de Geest van de waarheid, dan zal Hij u tot de volle waarheid geleiden”

Gedurende een lange periode hebben twee grote omwentelingen de aarde aan het wankelen gebracht; men noemt ze de Twee Testamenten. De een brengt de mensen van afgoderij naar de Wet; de ander van de Wet naar het Evangelie. Een derde omwenteling wordt gepredikt: die welke ons van hierbeneden naar boven brengt waar er geen onrust meer is. Welnu, de twee Evangeliën hebben dezelfde aard… ze hebben niet alles in één keer, vanaf de eerste impuls van hun beweging, veranderd … Het was er niet om ons geweld aan te doen, maar om ons te overtuigen.. Want wat met geweld opgedrongen wordt, blijft niet…

Het oude Testament toonde duidelijk de Vader, en toonde ook verborgen de Zoon. Het nieuwe Testament heeft de Zoon geopenbaard en heeft de goddelijkheid van de heilige Geest bedekt te kennen gegeven. Vandaag komt de heilige Geest onder ons, en Hij laat zich steeds duidelijker kennen. Het zou gevaarlijk geweest zijn om de Zoon te verkondigen, als de goddelijkheid van de Vader niet erkend werd, en voor zover de goddelijkheid van de Zoon niet aanvaard is, om de heilige Geest te verkondigen. Men zou kunnen vrezen dat, net zoals mensen die teveel boodschappen dragen of zij die kijken naar de zon met zwakke ogen, gelovigen zo het risico lopen om te verdwalen als ze al de kracht hadden het te dragen. De schittering van de Drie-eenheid moest dus stralen door de opeenvolgende ontwikkelingen of, zoals David zei, “op pelgrimstocht” (Ps 84,8) en door een toename van heerlijkheid tot heerlijkheid…

Ik voeg deze overweging er nog aan toe: de Verlosser wist bepaalde dingen waarvan Hij inschatte dat de leerlingen ze nog niet konden dragen ondanks alle onderricht dat ze al hadden ontvangen. Om redenen die ik hierboven heb genoemd, hield Hij deze dingen verborgen. En Hij herhaalde dat de heilige Geest bij zijn komst, hun alles zou onderrichten.

bron : dagelijksevangelie.org

H. Hilarius (ca. 315-367), bisschop van Poitiers en kerkleraar
Commentaar op het evangelie van Matteus, 9, 5-8

 

Hilarius van Poitiers

 

“Het meisje is niet dood, maar het slaapt“

De leider [van de synagoge] kon gezien worden als vertegenwoordiger van de Wet van Mozes, die biddend voor de menigte die gevoed was voor de Christus, door te prediken om te wachten op zijn komst: vraag aan de Heer om het leven te geven aan een dode… De Heer heeft hem zijn hulp beloofd en om hem daarvan te verzekeren, is Hij hem gevolgd.

Maar eerst werd de menigte van zondige heidenen gered door de apostelen. De gave van het leven kwam het eerst terug bij de verkiezing die door de Wet was voorbestemd, maar daaraan voorafgaand, door het beeld van de vrouw, werd het heil gegeven aan de tollenaars en zondaars. Daarom heeft deze vrouw vertrouwen als ze de Heer ontmoet, ze zal genezen worden van haar bloedvloeiingen door het contact met het kleed van de Heer… Ze heeft haast om in geloof de zoom van het kleed aan te raken, dat wil zeggen om in het gezelschap van de apostelen de gave van de Heilige Geest te bereiken, die voortkomt uit het lichaam van Christus via een zoom. In één ogenblik is ze genezen. Zo is de gezondheid van de een doorgegeven aan een ander, van wie de Heer het geloof en de volharding loofde, omdat hetgeen voor Israel was bereid, ontvangen werd door de volkeren uit de naties… De genezende kracht van de Heer stroomt in zijn lichaam, en stroomde door tot in de zoom van zijn kleding. God was immers niet deelbaar of grijpbaar om in een lichaam opgesloten te worden; Hij verdeelt zelf zijn gaven van de heilige Geest, maar Hij is niet verdeeld in zijn gaven. Zijn kracht wordt overal door het geloof bereikt, omdat ze nergens afwezig is. Het lichaam dat Hij aangenomen heeft, heeft deze kracht niet opgesloten, maar zijn kracht heeft de kwetsbaarheid van een lichaam aangenomen om het vrij te kopen…

De Heer is vervolgens in het huis van de leider binnengegaan, anders gezegd in de synagoge…, en velen spotten met Hem. Ze geloofden immers niet dat God in een mens was; ze hebben gelachen toen ze hoorden over de opstanding uit de doden. Door de hand van het meisje vast te pakken heeft de Heer haar teruggebracht bij wie de dood slechts slaap was.

 

H. Johannes Climacus (rond 575-rond 650), monnik op de berg Sinaï
De geestelijke ladder, nr 31 (vert. drs P. Gilis, monastieke cahiers)

 

Herder die de enige Herder volgt

 

Waarlijk herder is hij die bekwaam is de verloren geestelijke schapen, door zijn argeloosheid, door zijn persoonlijke ijver en zijn gebed op te zoeken en weer op te richten. Stuurman is hij, die van God en door zijn inspanningen de geestelijke kracht ontvangen heeft en bekwaam is om zijn schip niet alleen uit de springvloed te trekken, maar ook uit de afgrond zelve. Geneesheer is hij, die een lichaam en een ziel bezit vrij van ziekte, en geen enkel geneesmiddel voor hen nodig heeft.

Een goed stuurman zal zijn schip redden en een goede herder zijn ziekelijke schapen ten leve wekken en genezen. Dat de herder niet ophoudt om de fluit van zijn woord te gebruiken maken, terwijl de schapen aan het grazen zijn, vooral als de schapen aanstalten maken om te gaan slapen, want niets anders vreest de wolf zozeer, als de klank van de herderlijke fluit. In de mate dat de schapen voortdurend de herder volgen en vorderingen maken, in die mate zal hij hun verdediging op zich nemen bij de Heer des huizes.

Liefde zal de ware herder tonen, want uit liefde werd de Grote Herder gekruisigd.

dagelijksevangelie.org

 

H. Efraïm (ca. 306-373), diaken in Syrië, kerkleraar
Commentaar op het overeenkomstig Evangelie, 1, 18-19 ; SC 121

“U doorzoekt de Schriften… welnu, juist die getuigen over Mij”

Het woord van God is een levensboom die je overal gezegende vruchten aanbiedt; ze is als een geopende rots in de woestijn, die voor elke mens overal, een geestelijke drank wordt: “Zij aten allemaal hetzelfde geestelijk voedsel, en dronken allemaal dezelfde geestelijke drank” (1Kor 10,3; Ex 17,1v)

Dat degene die een deel van deze rijkdommen krijgt, niet gaat geloven dat er in het woord van God slechts dat is, wat hij erin vindt; dat hij er eerder rekening mee houdt dat hij slechts in staat was om er slechts één ding in te ontdekken tussen vele andere. Dat hij verrijkt door het woord niet gelooft dat deze verarmd is; dat ook al is hij niet in staat om haar rijkdom te putten, dat hij dankt voor haar grootheid. Verheug je, want je bent verzadigd, maar wordt niet bedroefd omdat de rijkdom van het woord je te boven gaat.

Degene die dorst heeft verheugt zich om te drinken, maar hij wordt niet bedroefd om zijn onmacht om de bron volledig te kunnen uitputten. Het is meer waard dat de bron je dorst lest, dan dat je dorst de bron uitput. Als je dorst gelest is zonder dat de bron uitgedroogd is, dan kun je, iedere keer dat je dorst zult hebben, opnieuw drinken. Als je daarentegen, door je te verzadigen, de bron uitput, dan zal je overwinning je ongeluk worden. Dank voor wat je hebt ontvangen en mopper niet over wat ongebruikt blijft. Wat je hebt genomen en meegenomen is van jou; maar wat blijft is ook je erfenis.

bron : http://www.dagelijksevangelie.org

 

 

H. Johannes Chrysostomus (ca 345-407), priester te Antiochië, daarna bisschop te Constantinopel, kerkleraar
Homilie over de Tweede brief aan de Korintiërs, 12,4 ; PG 61, 486

 

“Verheugt u en juicht, want groot is uw loon in de hemel”

Alleen de christenen schatten de dingen op hun juiste waarde in, en ze hebben niet dezelfde redenen om zich te verheugen en bedroefd te zijn als de rest van de mensen. Bij het zien van een gewonde atleet, die op zijn hoofd de overwinningskroon draagt, kan iemand, die nooit ook maar een enkele sport heeft beoefend, alleen de blessures zien die deze mens laten lijden; hij kan zich het geluk van de gewonde atleet, dat zijn beloning hem verschaft, niet inbeelden. Zo doen de mensen waarover wij spreken. Ze weten dat wij beproevingen ondergaan, maar niet waarom wij ze verdragen. Ze zien slechts het lijden. Ze zien de strijd die we aanvaarden en de gevaren die ons bedreigen. Maar de beloningen en de bekroningen blijven voor hen verborgen, evenals de reden van onze strijd. Zoals Paulus bevestigt: “Wij lijken berooid van alles, maar we bezitten alles” (2Kor 6,10)…

Wat ons betreft, wanneer we onderworpen zijn aan een beproeving om Christus, verdragen we het dan onverschrokken, meer nog, met vreugde. Als we vasten, laten we dan huppelen van vreugde alsof we gelukzalig zijn. Als men ons beledigt, laten we dan blij dansen alsof we vervuld waren met lofzang. Als we pech hebben, beschouwen we het dan als winst. Als we aan de arme geven, overtuigen we ons er dan van dat wij ontvangen… Herinner je voor alles dat je strijd voor Jezus Christus. Dan zul je met plezier de strijd aangaan en je zult altijd in vreugde leven, want niets maakt ons zo gelukkig als een goed geweten.

 

H. Efraïm (ca. 306-373), diaken in Syrië, kerkleraar
Hymne over de Drie-eenheid

 

Efraïm de Syriër

 

“Een enige God, een enige Heer, in de drieëenheid van de Personen en de eenheid van hun natuur”

Refrein:
Gezegend Hij die u zond.

Laten we, als symbool voor de Vader, de zon nemen,

voor de Zoon, het licht,

en voor de Heilige Geest, de warmte.

Hoewel Hij één wezen is, neemt men in Hem

een drieëenheid waar.

Het onverklaarbare begrijpen, wie is dat gegeven?

Deze eenheid is meervoudig: één is gevormd uit drie,

en drie vormen slechts één,

groot mysterie en manifest wonder.

De zon is te onderscheiden van zijn straling

hoewel zij verenigd zijn;

zijn straal is immers ook de zon.

Toch spreekt niemand van twee zonnen,

zelfs als de straal

hier beneden ook de zon is.

We zeggen net zo min dat er twee Goden zijn

God, dat is Onze Heer;
maar ook Hij, die boven al het geschapene is.

Wie kan aanwijzen hoe en waar

de straal met de zon verbonden is,

en zijn warmte, ook al is die vrij?

Zij zijn niet gescheiden noch verward,

verenigd en toch te onderscheiden

vrij maar verbonden, o wonder.

Wie kan, ook al kijkt hij nog zo goed, greep op hen krijgen?

Terwijl ze op het oog

toch zo simpel, zo eenvoudig lijken.

Terwijl de zon hoog in de lucht verblijft,

zijn zijn helderheid en zijn gloed,

voor hen hier beneden, een duidelijk symbool.

Ja, zijn straling is neergedaald op aarde

en bewoont onze ogen

zoals hij ons lichaam bekleedde.

Wanneer de ogen, zoals van de doden, zich sluiten bij de slaap,

verlaat hij hen,

zij die vervolgens weer zullen ontwaken.

En hoe het licht bij het oog naar binnen komt,

niemand kan dat begrijpen,

zo ook komt de Heer bij ons in het hart.

Zo heeft onze Redder een lichaam bekleed,

om, in al zijn kwetsbaarheid,

het heelal te komen heiligen.

Maar, wanneer de straal weer terugkeert tot zijn bron,

is hij nooit gescheiden geweest,

van diegene die hem verwekte.

Hij laat zijn warmte achter voor hen hier beneden

zoals onze Heer,

de Heilige Geest aan zijn leerlingen heeft nagelaten.

Kijk naar deze beelden in de geschapen wereld

en twijfel niet aan de Drie,

want anders zul je je verliezen.

Dat wat duister was heb ik voor je verhelderd:

Hoe de drie één zijn,

drieëenheid die slechts één wezen vormt!

Refrein:
Gezegend Hij die u zond.

 

H. Ireneus van Lyon (ca130-ca 208), bisschop, theoloog en martelaar
Tegen de ketterij, IV, 14

“Om het eeuwige leven te schenken aan allen, die U Hem gegeven hebt”

In den beginne heeft God Adam niet gevormd omdat Hij behoefte had aan de mens, maar om iemand te hebben in wie Hij zijn weldaden kon leggen. Want niet alleen om Adam, maar zelfs om de schepping, verheerlijkte het Woord de Vader, door in Hem te blijven, en Hij werd verheerlijkt door de Vader, zoals Hij zelf zegt: “Vader, verheerlijk Mij met de glorie die Ik bij U had voor het begin van de wereld”. Het was niet omdat Hij onze dienst nodig had dat Hij ons heeft gevraagd om Hem te volgen, maar om ons redding te verschaffen. Want de Redder volgen is aandeel hebben aan de redding, zoals het licht volgen, aandeel aan het licht hebben is.

Wanneer mensen in het licht zijn, zijn zij het niet die het licht aansteken en het laten stralen, maar worden zij verlicht en daardoor stralend gemaakt; zonder er zelf iets aan toe te voegen, genieten zij van het licht en worden zij erdoor verlicht. Zo gaat het ook met de dienst aan God; onze dienst brengt God niets, want God heeft geen behoefte aan de dienst van de mensen; maar aan hen die Hem dienen en die Hem volgen, geeft God het leven, de onvergankelijkheid en de eeuwige glorie…

Als God die goed en barmhartig is, de dienst van de mensen vraagt, is het om zijn weldaden te kunnen toekennen aan degenen die in de dienst aan Hem blijven volharden. Want aangezien God niets nodig heeft, heeft de mens behoefte aan eenheid met God. De glorie van de mens is het volharden in de dienst aan God. Daarom zei de Heer tegen zijn leerlingen: “Niet u hebt Mij gekozen, maar Ik heb u gekozen” (Joh 15,16). Hij deelde daarbij mee dat zij het niet waren die Hem verheerlijkten door Hem te volgen, maar dat zij door Hem werden verheerlijkt, doordat ze de Zoon van God volgden. “Vader, Ik wil dat daar waar Ik ben ook zij met Mij zijn, opdat zij mijn glorie aanschouwen” (Joh 17,24).

http://www.dagelijksevangelie.org

 

H. Ignatius van Antiochië (?- ca. 110) bisschop en martelaar

Brief aan de Efeziërs

 

Ignatius van Alexandrië

 

“Opdat allen één mogen zijn zoals U, Vader, in Mij

en Ik in U”

U zou Jezus Christus op alle mogelijke manieren moeten verheerlijken. Hij heeft u verheerlijkt opdat u verenigd in dezelfde gehoorzaamheid, onder het gezag van de bisschop en zijn priesters, volledig zou worden geheiligd. Ik geef u geen bevelen. Ik ben wel, en dat is waar, belast met ketenen om de christelijke naam, maar ik heb de volmaaktheid nog niet bereikt in Jezus Christus. Ik begin pas met zijn scholing, en als ik me richt tot u, dan is dat aan medeleerlingen. Het is eerder zo dat ik een voorbereiding op de strijd nodig zou hebben gehad door uw geloof, uw aansporingen, uw geduld en uw mildheid. Maar aangezien de naastenliefde me niet toestaat om te zwijgen, neem ik het voortouw, en ik roep u op om in overeenstemming met de Geest van God voort te gaan. Want Jezus Christus, de onafscheidbare Grond van ons leven, is zelf de gedachte van de Vader, zoals de bisschoppen, die gevestigd tot aan de uiteinden van de wereld, slechts één zijn met de geest van Jezus Christus.

U moet dus samen met uw bisschop slecht één en dezelfde gedachte hebben; dat is overigens wat u reeds doet. U, priesters, die God werkelijk waardig zijn, zijn verenigd met de bisschop als de snaren op een lier; zo, vanuit een volmaakt akkoord van uw gevoelens en uw naastenliefde, verheft zich een concert van lofgezangen naar Jezus Christus. Dat ieder van u dat koor binnengaat; en dan in de harmonie van de samenklank, zult u door de eenheid zelf, de toon van God pakken en u zult allen de lofzangen aan de Vader met één stem zingen, door de mond van Jezus Christus… Het is dus in uw voordeel om u in een onberispelijke eenheid te houden; daardoor zult u genieten van een voortdurende vereniging met God zelf.

bron : http://www.dagelijksevangelie.org

 

H. Caesarius van Arles (470-543), monnik en bisschop
Sermon 166

 

“Het koninkrijk van God … is gerechtigheid, vrede en vreugde door de heilige Geest” (Rm 14,17)

Wat is de ware vreugde, zusters en broeders, als het niet het Koninkrijk der hemelen is? En wat is het Koninkrijk der hemelen, als Christus niet onze Heer is? Ik weet dat alle mensen de ware vreugde willen hebben. Maar wie gelukkig wil zijn met de oogst zonder de akker te bewerken, misleidt zichzelf. Wie vruchten wil plukken zonder bomen te planten, vergist zich. Men bezit de ware vreugde niet zonder gerechtigheid en vrede… Door nu de gerechtigheid te respecteren en om de vrede te bezitten, werken we hard gedurende een korte tijd als gebogen over een goed werk. Maar vervolgens zullen we ons zonder einde verheugen over de vruchten van dit werk.

Luister naar wat de apostel Paulus over Christus zegt: “Hij is onze vrede” (Ef 2,14)… En de Heer zegt tegen zijn leerlingen: “Ik u zal weerzien, uw hart zal zich verheugen en uw vreugde zal niemand u kunnen ontnemen”. Wat is deze vreugde die niemand u zal kunnen afnemen, behalve Hijzelf, uw Heer, die niemand ons kan ontnemen?

Onderzoek uw geweten, zusters en broeders; als de gerechtigheid er heerst, als u voor uzelf hetzelfde wilt, verlangt en wenst als voor allen, als de vrede in u is, niet alleen met uw vrienden, maar ook met uw vijanden, weet dan dat het Koninkrijk der hemelen, dat wil zeggen Christus de Heer, in u woont.

 Bron : http://www.dagelijksevangelie.org

 

H. Augustinus (354-430), bisschop van Hippo (Noord Afrika) en kerkleraar
Sermon over het evangelie van Johannes, nr. 12

 

 

“Wanneer u de Mensenzoon omhoog geheven hebt, dan zult u begrijpen dat Ik het ben”

 

Christus heeft de dood aanvaard en hem aan het kruis bevestigd, opdat de sterfelijke mens verlost werd van de dood. De Heer herinnert ons hiermee aan iets wat ooit eerder op symbolische wijze plaatsvond: “Evenals Mozes in de woestijn de slang omhoog geheven heeft, zo moet ook de Mensenzoon omhoog worden geheven, zodat iedereen die gelooft, in Hem eeuwig leven bezit” (Joh 3,14-15). Oh diep mysterie!… De Heer had Mozes namelijk opgedragen een bronzen slang te maken en deze, midden in de woestijn, op een paal te zetten en het volk van Israël op te dragen om, wanneer iemand van hen gebeten werd door een slang, zijn ogen te richten op deze, op een paal verheven slang. Zo werd gedaan en wie gebeten werd keek omhoog en was genezen (Num 21,6-9).

Waar staat de beet van een slang voor? Voor zonden, voortkomend uit de sterfelijkheid van het vlees. Waar staat de opgeheven slang voor? Voor de dood van de Heer aan het kruis. Want zoals de dood is gekomen door de slang (Gen 3), zo wordt zij gesymboliseerd door het beeld van een slang. De beet van de slang is dodelijk, de dood van de Heer is leven gevend. Men keek de slang aan, opdat de slang geen macht meer zou hebben. Wat wil dit zeggen? Men keek de dood aan, opdat de dood geen macht meer zou hebben. Maar wiens dood? De dood van het leven, zo men kan spreken over de dood van het leven, en daar men dat kan zeggen, hoe wonderbaarlijk is die uitspraak! Maar zal ik twijfelen te zeggen dat wat de Heer verwaardigde te doen voor mij? Is Christus niet het leven? En toch is Christus gekruisigd. Is Christus niet het leven? En toch is Christus dood. In de dood van Christus heeft de dood de dood gevonden…. De volheid van leven heeft de dood verzwolgen, de dood is tenietgedaan in het lichaam van Christus. Zo ook zullen wij spreken bij de verrijzenis wanneer wij zegevierend zingen: “Dood, waar is je overwinning? Dood, waar is je angel?” (1Kol 15,55).

Bron : http://www.dagelijksevangelie.org

H. Cyprianus (ca. 200-258), bisschop van Carthago en martelaar
Gebed van de Heer 2,3  

 

Vragen in naam van Jezus

 

Onder de vele heilzame vermaningen en goddelijke voorschriften, waarmee de Heer zijn volk liefdevol leidt naar zijn heilsbestemming heeft Hijzelf ook een voorbeeld van gebed gegeven. Zelf heeft Hij ons aangemaand en onderwezen wat wij moeten bidden. Hij die ons deed leven, leerde ons ook bidden, met dezelfde mildheid waarmee Hij ook zijn andere gaven heeft willen delen. Zo kunnen wij, als wij tot de Vader spreken met het verzoek en het gebed dat de Zoon ons heeft geleerd, gemakkelijker gehoor vinden.. Vroeger had Hij al gezegd dat het uur ging komen waarop de ware aanbidders de Vader zouden aanbidden in geest en waarheid (Joh 4,24), en die belofte van toen heeft Hij vervuld. Zo kunnen wij die door zijn heiligmaking Geest en waarheid ontvangen hebben, door zijn onderrichting ook waarachtig en geestelijk bidden.

Welk gebed immers kan geestelijker zijn dan het gebed dat ons door Christus is gegeven, door wie ons ook de Heilige Geest is gezonden? Welk gebed is waarachtiger bij de Vader, dan het gebed dat door de Zoon die de waarheid zelf is, door zijn eigen mond is uitgesproken?

Laat ons daarom bidden, geliefde zusters en broeders, zoals de goddelijke Meester het heeft geleerd. Een welkom en vertrouwd gebed is het voor God, als wij Hem met zijn eigen woorden aanroepen, als wij het gebed van Christus tot zijn oren laten opstijgen. Laat de Vader de woorden van zijn Zoon herkennen, als wij bidden. Hij die in ons hart woont, moet ook in onze stem doorklinken. En daar wij Hem bij de Vader als voorspreker hebben voor onze zonden, laten wij daarom als wij, zondaars, voor onze fouten vergeving vragen, de woorden van onze voorspreker gebruiken. Want Hij heeft gezegd dat wat wij de Vader ook zullen vragen, Hij het ons zal geven in zijn naam (Joh 16,23).

http://www.dagelijksevangelie.org